Chapter  7

Chapter  7

“หนูมาได้ยังไง” คิมหันต์มองเด็กสาวด้วยแววตาสงสัยว่าพริกหวานมาที่มหา’ลัยทำไมกัน? อีกทั้งเวลานี้ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนของเด็กนักเรียนด้วย แต่ทำไมเธอถึงได้หนีเรียนออกมาเช่นนี้ เธอชักจะเกเรใหญ่แล้ว มิหนำซ้ำยังสวมใส่กระโปรงสั้นจู๋ จนเขาอยากเอาไม้เรียวฟาดก้นไปสักที

“หนูนั่งรถแท็กซี่มาค่ะ” พริกหวานขยับเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูง เธอเอาแขนเรียวคล้องแขนแกร่ง พร้อมกับช้อนตามองสุดหล่อของเธอด้วยแววตาสั่นระริกไปด้วยคำถามที่ค้างคาใจ

“แล้วมาทำอะไรที่นี่ หนูหนีเรียนเหรอ?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามเด็กสาวที่กอดแขนของเขาไว้แน่นด้วยท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของ

“เลิกถามเรื่องเรียนก่อนค่ะ หนูมีเรื่องสำคัญจะถามพี่คิม” พริกหวานดึงคิมหันต์เดินออกจากกลุ่มเพื่อนของเขา ก่อนจะผละมือออกจากแขนแกร่ง จากนั้นเธอก็ล้วงหยิบมือถือในกระเป๋า นิ้วเรียวเล็กสไลด์หน้าจอมือถือ เลื่อนเข้าโพรไฟล์ของเขาในไอจีที่มีหญิงสาวนางหนึ่งแท็กมาหาเขา มันเป็นรูปคู่ที่ยืนข้างกัน โดยที่คิมหันต์ใส่ชุดกีฬา หญิงสาวคนนั้นยืนข้างๆ ดูยังไงก็เหมือนเอฟซีมาขอถ่ายรูปกับคนหล่อๆ เธอน่ะคิดแบบนั้น แต่มันดันไปสะดุดตาแคปชันที่แค่อ่าน แล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจจนแทบกระอักเลือดออกมา

#คนนี้แฟนของหนูค่ะ ลลิณรักพี่คิม

คิมหันต์จ้องมองรูปคู่ที่ลลิณแท็กมาหาเขา ปากหยักก็เอ่ยถามเด็กสาวไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรกับท่าทางของเธอที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“แล้ว…?”

“แล้ว..ได้ยังไงกันคะ? พี่คิมมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอคะ” พริกหวานถามเสียงอ้อน เผื่อว่าหญิงสาวคนนั้นจะมโนไปเอง อย่างว่าแหละคนหล่อแบบเขา ใครๆ ก็อยากได้เป็นแฟนทั้งนั้น รวมเธอแล้วหนึ่ง

“ใช่”

“ใช่ได้ยังไงกันล่ะคะ แล้วหนูล่ะ พี่เอาหนูไปไว้ที่ไหน หนูรักพี่คิมก่อนเธอคนนั้นซะอีก พี่จะไปเป็นแฟนคนอื่นได้ยังไงกันคะ” คำตอบใจร้ายกับหน้านิ่งๆ ที่ตอบรับอย่างไม่คิดจะปฏิเสธ เรียกก้อนสะอื้นตีบตันจุกอยู่ที่ลำคอ เพียงไม่ถึงสองวินาทีน้ำตาเม็ดเล็กก็ร่วงหล่นหยดลงบนผิวแก้มเนียนใสด้วยความเสียใจระคนผิดหวังกับคำตอบของเขา เธออยากให้เขาปฏิเสธ ไม่ใช่ตอบรับง่ายๆ แบบนี้ เธอรักของเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่มาวันนี้เขาดันไปเป็นแฟนคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ

“หนูฟังพี่นะพริกหวาน” คิมหันต์โน้มตัวไปจับไหล่บอบบางของเด็กสาว

 “พี่ไม่ได้คิดอะไรกับหนูเกินไปกว่าสถานะน้องสาว”

“หนูไม่ยอมเป็นน้องสาวหรอกค่ะ สถานะเดียวของพี่ก็คือแฟนและสามีในอนาคตของหนูเท่านั้น สถานะพี่ชายกับน้องสาวเหมือนบทละครหลังข่าว พี่เอาไปใช้กับคนที่แท็กไอจีพี่มาเถอะค่ะ”

คิมหันต์ได้แต่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างระอาใจกับความคิดของเด็กสาวที่เอาแต่ใจแบบดื้อรั้นขั้นสุด

 “เพราะหนูอายุยังไม่ถึงสิบแปดเหรอคะ พี่ถึงไม่เลือกหนู พี่คิมรอหนูหน่อยไม่ได้เหรอคะ อีกห้าปีหนูก็โตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว พี่ไม่โดนคดีพรากผู้เยาว์แน่นอน รอหนูหน่อยนะคะ อย่าพึ่งรีบมีแฟนเลย”

“มันไม่ใช่เพราะอายุ แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับหนูเกินไปกว่าน้องสาว” คิมหันต์พูดย้ำชัดๆ ถึงความรู้สึกของเขาอีกครั้ง

“หนูมีพัตเตอร์เป็นพี่ชายแค่คนเดียว ส่วนพี่คิมหันต์หนูนับเป็นผัวค่ะ”

“ปวดหัวกับเด็กแบบนี้ฉิบหาย ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนวะ ไปๆ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่โรงเรียน” คิมหันต์ไม่อยากพูดอะไรให้ยืดยาว เพราะเด็กสาวหัวดื้อที่เอาแต่ใจตัวเอง คงจะไม่ฟังเขาอยู่ดี คิมหันต์ดึงเด็กสาวเดินไปที่รถของเขา  

ในขณะที่อยู่บนรถพริกหวานเอาแต่มองหน้าคิมหันต์ด้วยแววตาละห้อยน้ำตาเอ่อล้นเบ้าตลอดเวลา คิมหันต์เองก็นึกสงสาร แต่ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเชิงชู้สาว 

“อย่าหนีเรียนแบบนี้อีก” เมื่อรถหรูจอดอยู่หน้าโรงเรียน คิมหันต์ก็สั่งสอนเด็กสาวแสนดื้อเสียงดุ

 “พี่คิมคะ” พริกหวานไม่ได้สนใจกับคำสั่งสอนของเขา แต่เธอกลับเรียกเจ้าของหัวใจด้วยน้ำเสียงมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“ว่าไง”

“พี่คิมเป็นแฟนกับหนูได้ไหมคะ”

“หยุดเพ้อเจ้อสักทีพริกหวาน” คิมหันต์พูดเสียงดุใส่เด็กสาวอย่างเหลืออด เด็กอะไรดื้อฉิบหาย พูดหูซ้ายทะลุหูขวา

“การรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องเพ้อเจอหรอกนะคะ”

“หยุดพร่ำ แล้วกลับไปตั้งใจเรียนซะ!”

 “โอเค ไม่รักก็อย่ารัก จำไว้เลยนะคนใจร้าย”