บทที่2 :ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน

คฤหาสตร์ตระกูลอัคระวัฒนา

บ้านหลังโตที่ดูโออ่า มโหฬารเครื่องเรือนหรูหราราคานับร้อยล้าน สังคมภายนอกที่คนอื่นอาจจะเห็นแล้วรู้สึกอิจฉา แต่ว่าภายในบ้านกับดูเหมือนว่าจะรู้สึกขาดอะไรไปบางอย่าง

ตึก ตึก

" กลับมาบ้านได้สักทีนะ พ่อตัวดี"

ทันทีที่ก้าวขาข้ามผ่านประตูเข้ามาในตัวบ้านเสียงของผู้เป็นมารดาก็ดังขึ้นทักท้วงในทันท่วงที ลีโอชะงักงันยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยท่าทีเรียบเฉยสายตาเฉียวคมเหล่หางตาไปมองแม่ มีแต่ความเงียบที่เข้ามาเกาะกุมในตอนนี้

" นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก มาแล้วก็ดีพ่อแกรอออกงานในคืนนี้ไปเเต่งตัวแล้วก็หัดทำตัวให้มันดีๆ ซะบ้าง รู้จักเข้าสังคมอย่าทำให้เสียชื่อเสียงวงค์ตระกูลได้ยินที่แม่พูดไหม "

เสียงบ่นพึมพำของผู้เป็นมารดาที่หุ้นหูและดูชินชา แต่ลีโอก็ยังคงยืนนิ่งงันเขามองแม่ด้วยสายตาราบเรียบ

" แกจะไปไหนฉันยังพูดไม่จบ "

" ก็แม่บอกให้ผมออกงานกับพ่อคืนนี้ผมก็จะไปเตรียมตัวอยู่นี้ไงครับ "

" หึ! พูดง่ายแบบนี้ก็ดี ยังไงมันก็ดีต่อตัวแกในอนาคต... เดี๋ยว! ฉันลืมบอกไปวันนี้น้องอิงดาวก็มางานวันนี้ด้วยอย่าลืมทำความรู้จักน้องจะได้รู้จักมักคุ้นกันใว้ เผื่อวันหน้าแกอาจจะได้เป็นดองทองแผ่นเดียวกัน "

" พูดจบหรือยังครับผมจะได้ไปเตรียมตัว "

ขาเรียวยาวก้าวเดินขึ้นบันไดไปข้างบนตัวบ้านปล่อยให้ผู้เป็นแม่ได้แต่พ่นลมหายใจด้วยความปลงตกในท่าทีที่ดื้ออยู่ในทีของลูกชาย

" ลูกคนนี้นิไม่ได้ดั่งใจเลยสักอย่าง "

ในท่าทีที่ดูดื้นรั้นแต่ความจริงแล้วลีโอต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นมารดามาตั้งแต่เด็กทั้งโดนกดดันสารพัดเพราะเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน บอกให้ไปซ้ายก็ต้องไปซ้ายบอกให้ไปขวาก็ต้องไปขวา ถึงจะบอกว่าไม่แต่สุดท้ายก็ต้องได้ทำอยู่ดี

ภายในงานเลี้ยงสังคมหรูไฮโซ

ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งเดินตามหลังผู้เป็นพ่อกับแม่เขาต้องปั้นหน้าให้ดูดีอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนโตไม่ว่าจะทำอะไรต้องอยู่ในโอวาทจนบางทีเขาก็ต้องต่อต้านและแหกกฏเอาเองบ้างในบางครั้ง

" เฮ้อ! น่าเบื่อ "

เสียงพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย ในความหัวดื้อของลีโอเขาไม่ชอบความความเจ้ากี้เจ้าการของผู้เป็นแม่ แต่ก็ต้องทำตัวมาดนิ่งเข้าใว้ให้สมฐานะที่เป็นอยู่เพื่อให้คนอื่นได้เห็น เขาได้รับบทบาทคุณชายผู้เงียบขรึมแต่สำหรับลีโอแล้วในชีวิตจริงกับดูดื้อรั้นยิ่งกว่าอะไรดี อันไหนที่ทำแล้วอึดอัดเกินไปเขาก็จะไม่ทำ

" สวัสดีครับคุณอดิศร คุณเขมจิรา "

" สวสัดีครับ/ สวัสดีค่ะ คุณอัญญา"

" แล้วนั้น....?"

" ลูกชายผมเองครับจำได้ไหมครับ นายลีโอ "

" อ๋อ ตาลีโอ ไม่เห็นกันนานโตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อเชียว อัญก็มีลูกสาวจะพามาแนะนำให้รู้จักค่ะชื่อหนูอิงดาว อิงดาวลูก...มานี่มา"

" สวัสดีค่ะ คุณลุงคุณป้า เอ่อ แล้วก็...พี่ลีโอ!"

อิงดาว สาวน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มอายุน้อยกว่าลีโอสองปีเธอเป็นลูกสาวของคุณนายอัญญาสาวสวยฐานะดีชาติวงษ์ตระกูลสูงศักดิ์ เธอมีใบหน้ายิ้มแย้มแถมมองลีโอด้วยสายตาเป็นประกาย แต่คนถูกจ้องมองกับมีใบหน้าเรียบเฉยสายตาเรียบนิ่งฉบับคุณชายมาดขรึม

" ครับ "

ลีโอยกมือรับไหว้แต่ก็ยังคงวางตัวมาดนิ่งใว้ด้วยความเงียบ

" เดี๋ยวเราไปคุยธุระตรงโน้นดีกว่าค่ะ ปล่อยให้หนุ่มสาวได้มีโอกาสคุยกัน "

สองหนุ่มสาวถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังแต่ก็ยังคงความเงียบก่อนที่อิงดาวจะเป็นคนพูดสนทนาออกมาก่อน

" พี่ลีโอ จำอิงดาวได้ไหมคะ ที่ตอนเด็กๆ เราเคยเจอกันผ่านๆ "

" ไม่รู้สิ! จำไม่ได้ "

ความเงียบขรึมพร้อมกับสายตาราบเรียบยังคงแผ่ซ่านออกมาจากใบหน้า ในท่าทีที่ดูเฉยเมยเสมือนกับใจของเขาตอนนี้ที่รู้สึกด้านชา

อิงดาวรู้สึกเหว๋อในท่าทีที่ดูเหมือนติดลำคานของอีกคนแต่เธอก็ใจสู้เพราะแอบรักพี่ชายคนนี้มาเนิ่นนาน

" เอ่อ!... งั้น! อิงดาวคิดว่าหลังจากไปนี้เรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นกว่านี้ดีกว่านะคะ

พี่ลีโอ! ดื่มสักแก้วเพื่อเริ่มความสัมพันธ์ที่ดีของเราสองคนดีกว่าค่ะเรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นกว่านี้ดีไหมคะ"

" เธอหมายถึง...ความสัมพันธ์ชั่วคราวนะหรออย่างเช่น ...!"

" คะ "

แก้วไวท์ถูกยกค้างพร้อมกับเว้นวรรคคำเพื่อให้อิงดาวเติมคำเอาเองพร้อมกับสายตาที่จ้องมองเลาะเล็มไปตามร่างกายผอมบาง ก่อนที่สายตาจะหันเหกับมามองยังใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอ

" ฉันไม่ชอบมีพันธะ แค่เล่นสนุกก็น่าจะได้ "

คำพูดเหล่านี้ถูกพูดลอยเคว้งอยู่กลางอากาศพร้อมกับร่างหนาที่เดินหันหลังออกไปจากงานเลี้ยงปล่อยให้อิงดาวยืนเดียวดายอยู่ที่เดิม

" เหอะ! ร้ายดีนะ แต่ก็ชอบ "

ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มมุมปากพร้อมกับยกไว์ขึ้นมาจิบสายตาเรียวกดต่ำดูร้ายลึกแบบฉบับสาวสังคมชั้นสูง

บนรถ

ครืด ครืด

เสียงสมาทโฟนหรูสั่นระรัวดังเป็นจังหวะตัวอักษรแสดงหน้าจอโชว์หราเป็นชื่อของมารดา

" ลีโอ ลูกอยู่ไหนทำไมปล่อยให้หนูอิงดาวอยู่คนเดียว "เสียงของเขมจิราเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธแกมบ่น

" ผมอยู่บนรถกำลังจะไปผับ ถ้าแม่ไม่มีเรื่องด่วนก็แค่นี้นะครับ "

" เดี๋ยวตาลีโอ ลูกคนนี้นิ คุณอดิศรดูสิลูกคุณมันน่านัก คุณก็เหมือนกัน... "

ตู๊ด!!!

สายถูกตัดไปแล้วเหลือแต่เพียงความเงียบงันที่อยู่บนรถใบหน้าหล่อยังคงนิ่งเงียบขรึมเขาขับรถเพื่อมุ่งตรงไปยังผับของตัวเอง ผับที่ลีโอสร้างมันขึ้นมาเองกับมือด้วยความชอบถึงแม้ผู้เป็นแม่จะกีดกันก็ตาม

" สวัสดีครับคุณลีโอ"

พนักงานในร้านก้มหัวเพื่อทำความเครพเจ้านายถึงแม้ลีโอจะอายุน้อยกว่าเขาก็ตามที

" สวัสดีครับ! พี่นที ผมขอไวท์สักแก้วให้คนเอาขึ้นไปให้ผมข้างบนห้องด้วยนะครับ "

" ได้ครับคุณลีโอ "

สาตาคมฉายมองออกไปยังเบื้องล่างที่มีผู้คนกำลังร่อนเอวส่ายสะโพกไปมาด้วยความมันส์ตามเสต็บเพลง ถ้าหากไม่มีเรื่องให้ต้องกลับไปบ้านคฤหาสตร์แห่งนั้นลีโอก็จะมากลบดานอยู่ในผับแห่งนี้หรือไม่งั้นก็คอนโดสุดหรูของเขาเอง

แก้วไวท์ถูกยกขึ้นดื่มพร้อมกับปล่อยใจให้ล่องลอยเรื่องที่เขาเจอผู้หญิงคล้ายกับเธอคนนั้นยังคงอยู่ในสมองแต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่คิดในเมื่อตัวตนของเธอเขายังไม่รู้ว่าไปกลบดานอยู่ที่แห่งไหน ส่วนเรื่องครอบครัวมันก็ยังคงเดิมสำหรับคนอื่นมักจะบอกว่าครอบครัวคือเซฟโซนแต่สำหรับลีโอ ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนที่ดีสำหรับเขา