บทที่1:เธอคนนั้น

ปึก ปึก

เสียงกระแทกกระทั้นเข้าออกของอวัยวะช่วงล่างดิบเถื่อนแบบไม่ออมแรง

" อึก! พะ...พอแล้วลีโอ ฉัน!จะ...จุก "

เสียงอ้อนวอนขอร้องด้วยความน่าสงสารมือเรียวขยุ้มผ้าปูเตียงใว้แน่นใบหน้าหวานฟุ่บหน้าลงบนที่นอนเปล่งเสียงร้องครวญครางอู้อี้ในลำคอ

" อื้อ เมื่อไหร่นายจะพอใจ "

" หึ! พอหรอ! ฉันจะทำจนกว่าเธอจะสลบ "

" นายมันคนใจร้าย "

" เธอต่างหากที่ร้ายกับฉันก่อน นี้คือบทลงโทษ แล้วจำเอาใว้เธอไม่วันหนีฉันพ้นถ้าฉันไม่อนุญาติ "

ปึก ปึก

" อ๊ะ! อึก "

ใบหน้าหวานเหยเกแสดงออกเป็นระยะถึงแม้จะพยายามบอกให้เขาพอแต่คนเอาแต่ใจก็ยังไม่คิดที่จะออมแรง

" หันหน้ามา แล้วอ้าปาก "

" อื้อ "

ริมฝีปากฉกฉวยเข้าหาอีกคนด้วยความเอาแต่ใจถึงเธอแม้จะพยายามปิดกลั้นไม่ให้เขาล้วงล้ำแต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยเธอยอมเปิดปากให้เขาได้ส่งลิ้นร้อนเข้ามาทักทายเสียงส่งผ่านน้ำลายเฉะแฉะดังเป็นระยะ

" ขอลิ้น อืม "

เสียงพอใจครางกระเส่าในยามที่เธอโอนอ่อน ถึงแม้จะแข็งกร้าวในบางครั้งแต่ก็แฝงด้วยความอ่อนโยนแสดงอยู่ในท่าที ถุงยางถูกใช้งานถุงแล้วถุงเล่าจนในที่สุดมันก็หมดกล่อง

" พอใจนายหรือยัง "

เธอหายใจเข้าออกเสียงดังด้วยความหมดแรงปล่อยให้ร่างกายฟุ่บเข้าหาเตียงนุ่มร่างบางขดงอ อยู่บนที่นอนก่อนจะควานหาผ้าห่มเพื่อนำมาคลุมร่างกาย สายตาที่เธอมองเขามีแต่ความปวดร้าวทั้งเจ็บทั้งเสียใจ

" หึ! ทำไมมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นคนที่ควรโกรธคือฉันไม่ใช่เธอ "

"ฉันขอโทษนายไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ฉันขอโทษลีโอ "

" คิดว่าขอโทษแล้วฉันจะยกโทษให้ง่ายๆ อย่างงั้นหรอ "

" ถ้านายเกลียดฉันขนาดนั้นก็ปล่อยฉันไปสิจะรั้งฉันใว้ทำไม "

" ถ้าทำแบบนั้นมันก็ง่ายไป ตอบฉันมาทำไมเธอถึงทิ้งฉันไปโดยไม่อธิบายสักคำทั้งที่ฉัน....ช่างเถอะ "

คำพูดที่เคยเปล่งออกมาตั้งแต่หลายปีก่อนได้หายไป ลีโอเก็บงำคำพูดนั้นใว้ที่เดิมคำพูดที่เธอได้ฟังทุกครั้งแล้วต้องยิ้มตาม

" คือ...ฉัน! บอกนายไม่ได้จริงๆ "

" หึ! เธอก็ยังคงเป็นเธอคนเดิมมีเรื่องอะไรก็มักเก็บมันเอาใว้คนเดียว หลังจากนี้อย่าหาว่าฉันร้าย ความลับไม่มีในโลก.... "

ตึก!

เท้าที่กำลังจะก้าวขาออกจากห้องชะงักงัน "อีกอย่างห้ามคิดที่จะหนีฉันอีก เธอไม่วันหนีฉันพ้น "

คำพูดทิ้งท้ายพร้อมกับสายตาเกี้ยวกราดมันแทบจะเผาเธอให้มอดไหม้ถ้าหากเธอยังคิดจะฝืนทำ

******

บทที่1:เธอคนนั้น

ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้ากำลังเดินมุ่งตรงไปยังกลุ่มผองเพื่อนที่นั่งรอที่โต๊ะหน้าคณะวิศวะหลังจากลีโอเดินกลับจากเข้าห้องน้ำ แต่แล้วสายตาเฉียวคมก็สะดุดกึก!เข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งร่างบางอรชรคล้ายกับใครคนนั้นที่เขารู้จักมักคุ้น แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่มองเธอจากที่ไกลๆ เธอมากับกลุ่มเพื่อนอีกสองคนน่าจะเป็นคณะบริหารและกำลังยืนพูดคุยกันด้วยท่าทีเฮฮา

" เธอ...คงไม่ใช่หรอกมั้ง "

แค่เพียงความคิดฉับพลันและความรู้สึกที่กำลังรวนตีกันอยู่ภายในสมอง สองขายาวก็ก้าวเดินฉับ ฉับ เข้าไปหมายจะเห็นหน้าคร่าตา

" เอ่อ!...ขอโทษนะครับ ผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไปไหนแล้วครับ "

เสียงเข้มเอ่ยแทรกขึ้นขั้นกลางขัดจังหวะระหว่างการพูดคุยที่กำลังออกรสของสาวๆ สีหน้า แววตาของพวกเธอดูเหล๋อหล่าด้วยความตกใจ อยู่ๆ ก็มีหนุ่มหล่อเดินเข้ามาทักทายถามกลางวงแถมเขายังดูถูกใจตรงตามสเปคของพวกเธอ แถมหล่อออร่าพุ่งจนสาวๆ แทบจะละสายตาหนีไม่ได้

" อืม! สวัสดีค่ะ ชื่อเนยนะคะ "

" ชื่อ เมย์ค่ะ "

สองสาวยิ้มแย้มทักทายเสนอตัวออกนอกหน

" ไม่ใช่พวกเธอสองคน แต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่ก่อนหน้านั้นฉันเห็นยืนอยู่ตรงนี้ "

" อ๋อ ยัยขะ...!"

อุ๊บ!

มือเรียวของเนยดึงร่างของเพื่อนสาวชื่อเมย์เข้ามาปิดปากกอดเธอเอาใว้ก่อนจะส่งยิ้มเเหย๋ๆ กับไป

" ไม่มีนิคะ มีแค่เราสองคนใช่ไหมเมย์ "

เสียงกัดฟันถามพร้อมกับสายตาดุของเพื่อน จนหญิงสาวอีกคนต้องพยักหน้าตามงึกงัก

" ตอนนี้มีแค่เราสองคนสงสัยนายคงตาฝาดว่าแต่ชื่ออะไรหรอคะ ฉันคิดว่าอายุเราน่าจะเท่ากัน "

" งั้นหรอ! สงสัยฉันคงตาฝาด "

ลีโอพูดพลางก้าวขาเดินออกไปจากตรงนั้น ในมุมหนึ่งของตึกบุคคลที่สี่กำลังหลบมุมจะเง้อมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินห่างออกไปจนไกลลับสายตา

ฟู่ว์!!!

เสียงพ่นลมหายใจแผ่วเบาด้วยความปลงตกก่อนจะก้าวขาเข้ามาร่วมวงเดียวกันกับเพื่อนอีกสองคน

" ทำไมแกต้องหลบด้วยยัยขนม " เสียงของเนยเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

" นั่นสิ! เมย์ก็ไม่เข้าใจเลย แกรู้จักเขาอย่างั้นหรอผู้ชายหน้าหล่อคนนั้น ฉันชอบอ่า หล่อมากหุ่นก็ล้ำ"เมย์ทำสายตาวิบวับด้วยความรู้สึกถูกใจ

" ป่าว!นิ ฉันจะรู้จักได้ยังไง "

" แล้วแกหลบเขาทำไม "เนยยังคงถามต่อพร้อมกับชักสีหน้าสงสัยพร้อมกับสายตาซักไซ้ใคร่อยากจะรู้

" เหอะน่า! บอกว่าไม่รู้จักก็คือไม่รู้จักรีบไปจากตรงนี้กันเถอะแถวนี้คนมันเถื่อน "

สองสาวถูกขนมดันหลังให้รีบเดินออกไปจากตึกวิศวะเพราะกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะเดินกลับมาที่นี้อีกครั้ง

ขนมสาวสวยหน้าหวานผู้มีใบหน้ารูปไข่รับกับริมฝีปากได้รูปแต่ดวงตาของเธอดูเศร้าเหมือนกับมีเรื่องในใจให้ครุ่นคิดตลอดเวลา

ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าเธอเจออะไรมาบ้างขนมบอกได้แค่เพียงว่าตอนนี้เธอตัวคนเดียวไม่เหลือใครอีกแล้วแม้กระทั่งแม่ที่เคยเป็นเหมือนที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตของเธอ

ตึก ตึก

ปึก!

เสียงย้ำเท้าเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อนมือเรียวตบฉาดลงบนมุมโต๊ะม้าหินอ่อนพร้อมกับย้ำเสียงหนักแน่น

" พวกมึงกูหมดอารณ์จะเตะบอลแล้วกูจะไปแข่งรถ ถ้าใครจะไปด้วยก็รีบตามมา "

ลีโอเอ่ยพูดตัดบทแล้วเดินนำหน้าออกไปทั้งสามหนุ่มหนึ่งสาวได้แต่มองตามด้วยความไม่เข้าใจถึงแม้จะสงสัยแต่กลุ่มแก๊งก็เดินตามเขาออกไปด้วยเช่นกัน

สนามแข่งรถ

บรึ๊น! บรึ๊น!

เสียงเบิ้นรถดังระงมทั่วทั้งสนามถึงแม้เพื่อนๆ จะเอ่ยห้ามเพราะอารมณ์ของลีโอตอนนี้ที่กำลังร้อนและเริ่มคุกกรุ่นมันก็ลุกพรึ่บ!ขึ้นมาเอาดื้อๆ แต่เขาก็ไม่ฟังเพราะความหัวดื้อและรั้น ถ้าคิดจะทำไม่มีอะไรที่ลีโอทำไม่ได้

เพราะความบังเอิญหุ่นเหมือนหรือว่าเป็นเธอจริงๆ กันแน่เขามัวแต่คิดถึงเรื่องของเธอคนนั้นผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตของเขา อดีตฝังใจเจ็บ แฟนเก่าที่ลีโอรักมากรักจนยอมทิ้งแม้กระทั่งทุกอย่างเพื่อเธอได้

ผู้หญิงคนนั้นที่เข้ามาเติมเต็มทุกอย่างในชีวิต

เธอเป็นเหมือนน้ำเย็นที่ช่วยลูบเวลาที่เขาร้อน เป็นเซพโซนที่ดีแม้กระทั่งพ่อแม่ก็ยังให้เขาไม่ได้ จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้จัก จากเพื่อนกลายเป็นคนรัก

แต่อยู่ๆ เธอกับทิ้งเขาไปโดยไม่ทราบสาเหตุแม้แต่คำอธิบายหรือแม้แต่คำร่ำลาก็ไม่มีเขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดทั้งที่รักกันอยู่ดีๆ ความเจ็บปวดที่ยังคงเป็นคำถามถูกฝังลึกอยู่ในใจ

เธอคือรักแรก และลีโอรักเธอมาก ถึงแม้จะมีความต่างของชนชั้นเข้ามาเกี่ยวข้องแต่เขาก็ไม่เคยมองเธออยู่ต่ำจากตัวเอง เขาพร้อมที่จะดึงมือเธอก้าวข้ามผ่านไปด้วยกัน พร้อมที่จะดูแลถึงแม้เธอจะมีแค่ตัวก็ตามทีคำสัญญาที่เคยให้ใว้ต่อกัน ถึงแม้เขาจะไม่เหลืออะไรเราจะไม่ทิ้งกัน แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่เพียงคำพูดสวยหรู

และเธอทิ้งจดหมายเอาใว้ดูต่างหน้าแค่เพียงว่า

คำว่ารักมันกินเข้าไปไม่ได้

"เหอะ! นี้ตัวกูเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไงว่ะ บ้าชิบ"

ลีโอ สบทกับตัวเองภายในรถ สายตามุ่งมั่นมองตรงออกไปยังข้างหน้าพร้อมกับความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะปลดปล่อยออกมา

"หึ! กูแพ้ได้แค่คนเดียวคนอื่นอย่าหวังว่าจะชนะกู"

บรึ๊น! บรึ๊น!

เสียงจากท่อรถยังคงเบิ้นเสียงดังต่อเนื่องก่อนที่รถจะสตาร์ทออกตัวความแรงที่พุ่งปี๊ดแทบจะมิดเข็มไมล์ เหมือนกับใจของลีโอที่กำลังลุ่มร้อนสุมทรวงอกอยู่ในตอนนี้

เพียงแค่ออกตัวรถของลีโอก็วิ่งนำโด่ง ก่อนที่คู่กรณีจะตีสูสีไปพร้อมๆ กัน ไม่มีใครยอมใครเข็มไมล์แทบจำคันเร่งในจังหวะที่เข้าโค้งลีโอหักหลบป๊าดนำโด่งออกไป ถึงแม้เหมือนจะเสียหลักแหกโค้งบ้างในบางครั้งแต่คนที่เจนสนามมาอย่างชำชองเเละฝึกฝนในการแข่งรถมาแต่เด็กทำให้ลีโลปาดหน้านำเข้าเส้นชัยได้อย่างหวุดหวิด

คนอื่นจะชนะได้อย่างไรในเมื่อสนามแข่งรถแห่งนี้เป็นพื้นที่ของเขาความช่ำชองฝึกฝนจนกลายเป็นความเคยชิน ยังไม่มีใครล้มเขาได้ในเมื่อพื้นที่ในสนามแห่งนี้คือพื้นที่ของลีโอ

" เก่งมากเพื่อน "

ทันทีที่ลงจากรถพายุและเพื่อนๆ ก็ต่างเข้ามาร่วมแสดงความยินดี แต่ใบหน้าที่บูดเหมือนตูดลิงในตอนนี้ก็คงไม่พ้นไอ้คอปเตอร์ และ นานาที่กำลังทำหน้าหล๋าเหมือนกับว่ามีเรื่องทะเลาะกันมา

แต่พอเขาได้ปลดปล่อยก็ลีโอก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเขาคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ ถ้ามัวแต่คิดถึงเรื่องผู้หญิงคนนั้น

เขาสาบานกับตัวเองถ้าเจอเธออีกครั้งเขาจะขย้ำให้เธอจ่มเตียง ให้เธอมาชดใช้กับความรู้สึกที่เหลือที่ค้างคามันอยู่ตอนนี้

รักที่เธอบอกว่ามันกินเข้าไปไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นเขาจะชดใช้มันด้วยเงินและ....เซ็กส์แทนก็แล้วกัน