All Chapters of Bad Love รักร้ายของนายลีโอ: Chapter 1 - Chapter 10

คฤหาสตร์ตระกูลอัคระวัฒนา บ้านหลังโตที่ดูโออ่า มโหฬารเครื่องเรือนหรูหราราคานับร้อยล้าน สังคมภายนอกที่คนอื่นอาจจะเห็นแล้วรู้สึกอิจฉา แต่ว่าภายในบ้านกับดูเหมือนว่าจะรู้สึกขาดอะไรไปบางอย่าง ตึก ตึก " กลับมาบ้านได้สักทีนะ พ่อตัวดี" ทันทีที่ก้าวขาข้ามผ่านประตูเข้ามาในตัวบ้านเสียงของผู้เป็นมารดาก็ดังขึ้นทักท้วงในทันท่วงที ลีโอชะงักงันยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยท่าทีเรียบเฉยสายตาเฉียวคมเหล่หางตาไปมองแม่ มีแต่ความเงียบที่เข้ามาเกาะกุมในตอนนี้ " นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก มาแล้วก็ดีพ่อแกรอออกงานในคืนนี้ไปเเต่งตัวแล้วก็หัดทำตัวให้มันดีๆ ซะบ้าง รู้จักเข้าสังคมอย่าทำให้เสียชื่อเสียงวงค์ตระกูลได้ยินที่แม่พูดไหม " เสียงบ่นพึมพำของผู้เป็นมารดาที่หุ้นหูและดูชินชา แต่ลีโอก็ยังคงยืนนิ่งงันเขามองแม่ด้วยสายตาราบเรียบ " แกจะไปไหนฉันยังพูดไม่จบ " " ก็แม่บอกให้ผมออกงานกับพ่อคืนนี้ผมก็จะไปเตรียมตัวอยู่นี้ไงครับ " " หึ! พูดง่ายแบบนี้ก็ดี ยังไงมันก็ดีต่อตัวแกในอนาคต... เดี๋ยว! ฉันลืมบอกไปวันนี้น้องอิงดาวก็มางานวันนี้ด้วยอย่าลืมทำความรู้จักน้องจะได้รู้จักมักคุ้นกันใว้ เผื่อวันหน้าแกอาจจะได้เป็นดองท

เอี๊ยด! รถยนต์คันหรูวิ่งตรงเข้ามายังบ้านคฤหาสตร์หลังใหญ่ ทันทีที่ลีโอลงจากรถก็มีลูกน้องออกมาคอยรับใช้ต้อนรับเปิดประตูให้ คุณนายเขมจิราโทรตัดบทเร่งรัดเด็จขาดว่าต้องมาให้ได้แกมบังคับในตัว ผู้ที่เป็นลูกก็ได้แต่ทำตามและไม่เคยถูกถามว่าเต็มใจหรือไม่ " เชิญข้างในครับคุณชาย คุณนายกำลังรออยู่ " คนรับใช้ผ่ายมือเชื้อเชิญเป็นเชิงบอกกล่าวใบหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับดวงตาว่างเปล่ามองตรงเข้าไปยังข้างในตัวบ้านไม่มีคำพูดไม่มีคำถามมีแต่สายตาเย็นชาก่อนที่ขาเรียวยาวจะก้าวตรงดิ่งเข้าไปข้างใน ตึก ตึก ลีโอเดินมาหยุดยืนอยู่ปลายโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารมากมายพร้อมกันนั้นก็มีหญิงสาว น้องอิงดาวที่เขาเคยเจอกันแล้วเมื่อคืนหันมองลีโอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม " ตาลีโอ มาแล้วหรอนั่งฝั่งตรงข้ามหนูอิงดาวสิแม่เตรียมที่นั่งใว้ให้แล้ว " " ครับ " " พี่ลีโอ สวัสดีค่ะ " ทุกอย่างถูกเตรียมเอาใว้โดยที่ผู้ถูกกระทำได้แต่ทำตามคำสั่งเขาตอบปฏิเสธไม่ได้ว่าเต็มใจหรือไม่เต็มใจ อิงดาวยังคงทักทายลีโออย่างเช่นเคย แต่คนเงียบขรึมก็ได้แต่นั่งตรงเพ่งมองไปยังคนนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาราบเรียบ " กินเยอะๆ นะคะ " ปลาราดพริดถูกตักวางลงบน

มหาลัย ร่างกำยำในชุดเสื้อชอ็ปสีแดงกำลังเดินตรงไปยังคณะวิศวะกรรมศาสตร์ผ่านตึกคณะบริหาร แต่แล้วเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นหูเมื่อหลายวันก่อนก็ลอยดังมาเข้าหู " ยัยเนย ฉันแวะซื้อยาแก้แฮงค์มาให้แล้วว่าแต่ยัย... " " เดินสวนแกออกไปเมื่อกี้กลับไปดูของที่ห้องน้ำเห็นบอกว่าสร้อยหายและเป็นของสำคัญมากด้วย " " ว่าแต่ขนมนี้กินได้ใช่ไหม " " อืม! ฉันก็ซื้อมาให้พวกแกกินนั้นแหละ " เสียงพูดคุยทุกการกระทำทุกคำพูดลีโอได้ยินมันทุกอย่างเขากระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับแสยะยิ้ม " หึ! ของสำคัญมากอย่างงั้นหรอสร้อยเส้นนี้ นึกว่าเธอจะทิ้งมันแล้วสะอีก " ใบหน้าคมคายจ้องมองไปยังกลุ่มผองเพื่อนของขนมพร้อมกับหันมาดูสร้อยที่อยู่ในมือก่อนจะเดินหันหลังออกมาจากตรงนั้น พรึ่บ!!! " ฉันหาไม่เจอไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน "ขนมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัายาว " งั้น! แกก็ทิ้งมันไปเถอะ เดี๋ยวค่อยซื้อเอาใหม่ " เนยพูดเสริมเพื่อปลอบเพื่อน " มันซื้อด้วยเงินไม่ได้ " " แล้วแกจะหายังไง ไม่รู้ตกหายที่ไหน " เมย์ยังคงพูดเสริมทัพ " ไม่รู้เหมือนกัน "ขนมส่ายหน้าไปมาใบหน้าหวานมีสีหน้าเศร้าสร้อยด้วยความคิดไม่ตก " แกดีขึ้นหรือยั

บรึ๊น! บรึ๊น! เสียงเบิ้นรถดังระงมภายในสนามแข่งที่เต็มไปด้วยผู้คนในช่วงเย็นในยามที่ฟ้าเริ่มมืดดำ ขนม หญิงสาวในชุดเดทเกาะอกรัดรูปสีดำยืนโบกธงสไหวกลางสนามท่ามกลางผู้คนมากมายพร้อมเป็นคนปล่อยสัญญาณในการเริ่มต้นแข่งความเร็ว เรซควีนสาว หรือเพื่อนๆ ของเธอชอบเรียกพิตตี้ ขนมรับงานทั้งกลางแดดและในร่มไม่ว่าจะเป็นพิตตี้มอเตอร์โชว์ หรือเรซควีนสาว อย่างเช่นตอนนี้ ธงเเดงเริ่มชูสะบัดขึ้นตรงเพื่อส่งสัญญาณในการเริ่มแข่งในวินาทีต่อมาเสียงสัญญาณของนักบิดก็ได้เริ่มต้นขึ้น ปี๊ด!!!! บึ๊น! เสียงเหยียบคันเร่งดังสนั่นไปทั่วสนามพร้อมกับเสียงเชียร์ดังกึกก้อง ขนมยังคงทำหน้าที่ของเธอได้ดีแม้ว่าจะมีสายตาเลาะเลมจากพวกหนุ่มๆ ที่พากันมองมาที่เธอ " ร้อนชะมัด " ท่ามกลางสายตานับร้อยขนมต้องปั้นหน้ายิ้มปั้นหน้าสวยอยู่ตลอดทั้งที่จริงขนมก็ไม่ได้ชอบที่มีสายตาผู้ชายหันมองมาที่เธอคล้ายกับกำลังคิดในใจในทางที่ไม่ดี ระหว่างขั้นเวลาเพื่อรอโบกธงในเเมทซ์ต่อไปอยู่ๆ สายตาเจ้ากรรมก็มองไปเห็นใบหน้าหล่อของผู้ชายที่เธอหนีเขามานานหลายปี " นี่เขามาแข่งด้วยหรอ " ระหว่างที่กำลังลุกลี้ลุกลนเพื่อจะหาที่หลบซ่อนแต่ดูเหมือนอี

รุ่งเช้าเเสงจากแดดสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาร่างบางเริ่มรู้สึกตัวตื่นขนมขยับพลิกร่างที่รู้สึกระบบจากการร่วมรักยาวนานเธอลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ห้องไม่มีร่างหนานอนอยู่ข้างๆ มีเพียงข้อความที่ถูกเขียนเอาใว้ว่า.... [ฉันซื้อโจ๊กมาใว้ให้แล้วรีบกินข้าวจะได้กินยารู้สึกว่าฉันทำแรงไปมันบวมนิดหน่อยถ้าไปเรียนไม่ไหวก็ไม่ต้องไป ฉันต้องรีบกลับไปที่บ้านกะทันหันเสร็จธุระฉันจะรีบกลับมาหา ลีโอ] ข้อความถูกติดเอาใว้ที่โต๊ะหัวเตียงพร้อมกับยาแก้อักเสบและยาทา ขนมได้แต่ถอนหายใจรอบแล้วรอบเล่าทั้งที่พยายามหนีเขาสุดท้ายมันก็คงเหมือนเดิม หนียังไงก็คงหนีไม่พ้น " เราไม่น่าเจอกันเลย " " อ๊ะ! เเสบชะมัด " ขนมพยุ่งตัวเองไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเลเธอมีความรู้สึกแสบช่วงล่างอาจเป็นเพราะห่างหายจากเรื่องนี้มานานหลายปีแถมลีโอยังทำรุนแรงมันจึงเกิดอาการบวมเล็กน้อย " ไห้ตายสิ! " ภายในกระจกร่างเปลือยเปล่าถูกทิ้งร่องรอยช้ำรักเอาใว้หลายจุดโดยเฉพาะตรงช่วงอกแต่ดีที่ลีโอไม่ได้ฝากรอยเอาใว้บนคอของเธอไม่งั้นเพื่อนๆ คงเค้นถามเธอไม่เลิกแน่ ร่างผอมเพียวถูกสวมด้วยชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอที่สั้นเลยเข่าขึ้นมาแค่คืบบวกกับเอวคอด