บทที่3 :ขาดความอบอุ่น

แก้วไวท์ยังคงถูกยกขึ้นจิบทีละนิดจนมันหมดขวดในตาสีน้ำตาลเพ่งมองลงไปยังเบื้องล่างเรื่อยๆ เพื่อสำรวจความเรียบร้อยจนดวงตาเฉียวคมต้องไปหยุดกึกเข้ากับหญิงสาวชุดแดงคนหนึ่งที่หันหลังพูดคุยอยู่กับผู้ชายอีกคนสัญชาตญานความรู้สึกมันกำลังบอกว่าเป็นเธอคนนั้นมันต้องใช่แน่ๆ

" ขนม "

เสียงอุทานเปล่งออกมาเบาๆ หญิงสาวที่เคยเป็นรักแรกของเขารักที่ไม่สมหวัง รักที่ยังรอคอยคำตอบถึงแม้จะผ่านไปนานหลายปีแต่ลีโอก็ไม่เคยลืมเธอ

ขาเรียวยาวก้าวลงไปยังชั้นล่างจากเดินกลายเป็นวิ่ง เขาสำรวจมองไปรอบๆ ผับแต่ไม่เจอเธอ หายไปอีกแล้วทำไมนะเวลาเราถึงไม่เคยมาบรรจบกันสักที

" เชี้ย! แม่งเอ้ย "

คำอุทานพร้อมกับลมหายใจเข้าออกที่หอบรุนแรงลีโอหัวเสียทั้งที่ไม่อยากจะคิดถึงเธอแต่ใจกับสมองมันก็ไม่เคยฟังสักครั้ง

" จะเล่นกับใจกูไปถึงเมื่อไหร่ บ้าชิบ "

คำถามเหล่านี้ย่อมไม่มีคำตอบถ้าตัวของลีโอไม่คิดเขาก็จะไม่สามรถมองเห็นภาพสะท้อนที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ได้

พรึ่บ!

ร่างบางอรชรในชุดเดรทสีแดงหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะ หลังจากโบกรถเรียกแท็กซี่เธอนัดกับเพื่อนใว้ว่าจะมาเที่ยวไนท์คลับในคืนนี้แต่แล้วยัยเพื่อนสาวตัวดีสองคนกับบอกว่ามาไม่ได้ทั้งที่นัดกันเสียดิบดี

เธอจึงรีบกลับเพราะหมดอารมณ์จะเที่ยวมันจะสนุกได้ยังไงในเมื่อมาเที่ยวคนเดียว แต่ก่อนจะออกมาจากผับกับถูกผู้ชายหน้าม้อที่ไหนไม่รู้เข้ามาทักทาย หึ! ไม่หล่อแถมยังปากมอมอีกใครจะไปสนกันล่ะ

" พรุ่งนี้พวกเธอโดนฉันบ่นหูชาแน่ยันเนย ยัยเมย์ "

ขนมคาดโทษเพื่อนสาวตัวดีเอาใว้พรุ่งนี้ต้องเจอริมฝีปากนกกระจิบของเธอเสียแล้ว ถ้าเรื่องบ่นใว้ใจขนมได้เลย

" พี่คะ! เลี้ยวเข้าไปในซอยข้างหน้านี้เลยค่ะ"

ภายในตอกซอกซอยแคบๆ มีหอพักราคาถูกซึ่งเป็นที่พักของขนมเป็นตึกเก่าๆ ซึ่งไม่ไกลจากมหาลัยมากนักสามรถเดินไปเรียนที่มหาลัยได้เพราะอยู่ใกล้ไม่ถึงหนึ่งกิโล

ปึก!

กระเป๋าสะพายข้างถูกวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งใบหน้าหวานในตาหม่นจ้องมองดูตัวเองในกระจกใสก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

" เห้อ! ความรู้สึกนี้เมื่อไหร่มันจะหายไปสักทีนะ"

เสียงบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเริ่มถอดชุดออกเพื่อไปชำระร่างกาย ปล่อยให้น้ำได้ไหลผ่านฝักบัวรินรดอาบลงทั่วเรือนร่างบางอรชร

ไม่ใช่แค่ลีโอที่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาขนมก็ไม่ต่างจากเขาเช่นก

***

ภายในคฤหาสตร์สุดหรูที่มีความเพียบพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเงินทองหรือสิ่งของที่ต้องการแต่ใครจะไปคิดถายใต้ความรวยแต่ความเหลื่อมล้ำทางใจกับมีมากกว่าไหนๆ

" คุณอดิศรคุณจะไปไหน "

" ผมจะไปไหนมันก็เรื่องของผมคุณก็ทำหน้าที่ของคุณต่อไป "

" คุณอดิศรฉันบอกให้หยุดไงอย่าไปนะมันดีกว่าฉันตรงไหน... "

" ยังจะต้องให้ผมต้องพูดอีกหรอ เราเคยตกลงกันแล้วไงอย่าลืมสิ "

เสียงเถียงกันของพ่อกับแม่ลั่นบ้านทุกคำพูดทุกการกระทำมันอยู่ในสายตาของเด็กชายลีโอหมดทุกอย่าง เขาเป็นเพียงเด็กน้อยในวัยแปดขวบที่ต้องการความรักความเอาใจใส่ แต่แค่เพียงอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นครอบครัวก็ยังให้เขาไม่ได้

" แม่ฮะ "

เด็กชายตัวน้อยวิ่งมากอดขามารดาเอาใจแต่เด็กชายกับถูกมองเเรงด้วยสายตาเอาเรื่องแถมเเกะมือของเด็กชายออกทำเหมือนรังเกลียดเดียดฉันท์ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นเขาไม่เคยจะได้รับจากแม่เลยสักครั้ง

***

ภายในคอนโดที่ใหญ่โตมีสิ่งของอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ร่างกายกำยำนอนตัวบิดงออยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาใบหน้าร้อนชื้นเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีเปล่งเสียงพึมพำอะไรออกมาบางอย่าง

พรึ่บ!

อึก!

เฮือก!!!

ในตาสีน้ำตาลลืมตาขึ้นมาพร้อมกับสะดุ้งตัวโยนเขาลุกขึ้นนั่งสุดแรงเกิดมือแกร่งยกขึ้นมาทึ่งผมด้วยความรนลาน

" ให้ตายสิ "

ลีโอสบทก่อนจะยกมือสากขึ้นมาลูบใบหน้าด้วยความหัวเสียฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เด็กจนโต

" ฝันบ้าอะไรว่ะเนี่ย "

ลีโอจ้องมองไปยังรูปถ่ายครอบครัวที่มีสามคนพ่อแม่ลูกยืนยิ้มร่ากอดกันกลมแต่ในความเป็นจริงช่างต่างจากในรูปสะเหลือเกิน

ครืด ครืด

ยังไม่ทันที่ลีโอจะคิดฟุ้งซ่านสมาทโฟนเครื่องหรูก็ถูกต่อสายโทรเข้ามาสะก่อน

" อืม! ว่าไงพายุ "

" มึงตื่นหรือยังไอ้ลีโอ "

" อืม! กูพึ่งตื่นที่โทรมามีเรื่องอะไรรีบๆ พูดกูจะไปอาบน้ำ "

" กูแค่โทรมาปลุกนึกว่ามึงยังไม่ตื่น แค่นี้แหละ "

(ตุ๊ด!)

สายได้ถูกตัดไปแล้วเหลือแต่ความคิดที่ยังคงตีกันอยู่ภายในสมอง ลีโอเขาเป็นผู้ชายที่ฉลาดคนหนึ่งและเขาแยกแยะออกอันไหนควรคิดอันไหนไม่ควรจะคิดแต่ก็ยังมีบางเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่ดีอย่างเช่นเรื่องของเธอ

มหาลัย

เสียงแว๊ดๆ ของขนมดังบ่นเพื่อนไม่หยุดปากตั้งแต่เมื่อคืนที่คาดโทษ ยัยเมย์ กับเนย เอาใว้เธอก็ทำตามคำพูดทันทีที่เจอหน้าสกิลการบ่นก็พ่นออกลายทันท

" พวกแกสองคนทำไมปล่อยให้ฉันรอทั้งที่นัดกันเอาใว้เสียดิบดี ทีหลังฉันจะไม่ไปกับพวกแกแล้วนะ "

"ก็มันเกิดเหตุสุดวิสัยฉันขอโทษแกแทนได้ไหมล่ะ

" เรื่องอะไรไหนเล่ามาเลยสิยัยเนย มันต้องฟังขึ้นด้วยนะ

" แกก็อย่าบ่นนักเลยยัยขนม เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงหมูกะทะเเเกเองเอาไหมล่ะ "

" จริงนะยัยเมย์ "

" อืม! จริงสิ คำไหนคำนั้น "

" เเล้วเลี้ยงฉันด้วยไหม " เนยกระพริบตาปริบๆ ดวงตาเป็นประกาย

" ส่วนแกยัยเนย ออกตังค์เอาเอง No "

"โฮ! ใจดำอ่ะ "

เสียงหัวเราะคิกคักยังคงดังจากกลุ่มของขนมไม่หยุดทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังพ่นสกิลการบ่นแทบหูชา

ภายใต้ใบหน้าหวานที่ยิ้มแย้มแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้ในดวงตาเศร้าหม่นแต่ใบหน้ากับยิ้มแย้มมันช่างตัดกันซะเหลือเกิน

ครืด ครืด

เสียงสมาทโฟนหรูสั่นดังเป็นระยะวันนี้ทั้งวันโทรศัพท์ของลีโอถูกโทรเข้าไม่ต่ำกว่าสิบสายซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลเป็นคุณนายเขมจิรา แม่ของลีโอนั้นเอง

ติ๊ด!

" ครับ! "

เสียงตอบรับจากปลายสายแต่ก็ถูกตอบกับมาด้วยคำพูดสั่งการ

" ฉันโทรหาแกตั้งหลายครั้งทำไมถึงไม่รับเย็นนี้ให้รีบกลับมาบ้าน หนูอิงดาวจะแวะมากินข้าวที่บ้านเราแล้วอย่าคิดผิดนัดเข้าใจที่แม่พูดไหม "

" ครับ! "

ตุ๊ด

สายถูกตัดไปแล้ว ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งสายตาว่างเปล่าทุกคำพูดจากแม่ไม่มีท่าทีถึงความห่วงใย ไม่มีแม้แต่คำถามไถ่ว่าเรียนแต่วันเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เคยได้ยินคำบอกรักมีแต่คำสั่งให้ทำโน้นทำนี้ จนบ้างครั้งลีโอก็ชาชินจนไม่อยากจะคิดอะไรให้ปวดหัวไปมากกว่านี้

มีแต่เพียงคำถามว่า ความอบอุ่นจากครอบครัวมันเป็นแบบไหนกันนะ