บทที่7: เผชิญหน้า

" ก็ยังจำได้นิ มานี่ "ลีโอกระชากแขนเรียวให้เดินตามเข้าไปในห้องน้ำชายก่อนจะปิดประตูลงกลอน

" นาย...ปล่อยฉันนะ " ขนมดีดดิ้นพยายามดันตัวออกห่าง

" ไม่ได้เจอกันตั้งนานไม่คิดถึงผัวหน่อยหรอ "

" ใคร! เมียนาย "

" ยังจะต้องให้พูดอีก หรืออยากทบทวนความจำ "

" ลี...อื้อ! "

ลีโอผลักร่างขนมเข้าหากำแพงก่อนจะตามเข้าไปประชิดกักร่างของเธอเอาใว้ใบหน้าหล่อก้มเข้าไปซุกไซ้ซอกคอขาว ขนมพยายามดันร่างลีโอเอาใว้แต่เพราะเขาแรงเยอะทำให้ขนมไม่สามารถต้านแรงลีโอเอาใว้ได้

" หยุดนะ นี้มันมหาลัยจะทำแบบนี้ไม่ได้ "

" อยู่ไหนก็ทำได้ทั้งแหละ เธอไม่เคยได้ยินหรอเอ้าดอ นอกสถานที่ "

" ลีโอ...! " ขนมตะหวาดเสียงดังสีหน้าเธอมีความรู้สึกเสียใจบวกกับหวาดกลัวดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วยแต่ดวงตาของอีกคนกับมีท่าทีนิ่งเฉยเหมือนไม่รับรู้หรือไม่รู้สึกอะไร

" ขอร้องฉันสิ เผื่อฉันจะยอมปล่อยเธอ " เสียงลีโอยังคงหนักแน่นและเรียบเฉยแต่วินาทีต่อมาความแข็งกร้าวก็อ่อนลง

"ไปอยู่ที่ไหมมาฉันตามหาเธอตั้งนาน " ลีโอเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ไม่ละสายตาจากใบหน้าของขนมแม้แต่วินาทีเดียว คนที่หลบสายตากับเป็นขนมที่หันหน้าหนีไปอีกทาง

" นายไม่จำเป็นต้องรู้เราไม่ได้ยุ่งเกี่ยวไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว " ดวงตากลมโตเริ่มสั่นไหวแต่เพราะเธอหันหน้าหนีไปอีกทางลีโอจึงไม่เห็นปฏิกิริยา

" ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ ทำไม ทั้งที่เราก็สัญญากันแล้วฉันดูแลเธอได้... "

" นายไม่จำเป็นต้องทำเเบบนั้น เลิกยุ่งกับฉันเถอะขอร้อง "

" เธอบอกสิว่าไม่รักฉันแล้วฉันอยากได้ยินจากปากเธอไม่ใช่คนอื่น "

" ฉันไม่ได้รักนายแล้ว " ขนมตอบกลับไปเสียงสั่นคล้ายกับกำลังเก็บความรู้สึกเอาใว้

" หึ! พูดให้มันตรงกับใจหน่อยฉันจะได้เชื่อ ถ้าไม่รักแต่ก็ยังเก็บมันใว้อย่างดี ไอ้นี่..." สร้อยคอที่ขนมเผลอทำหล่นหายของที่เธอตามหามาทั้งวัน สร้อยจี้รูปโบว์

" ฉันเคยบอกนายไปแล้วจำไม่ได้หรือไง "

" เธอกำลังทำให้ฉันโกรธนะขนมถ้าเหตุผลแค่นั้นฉันไม่ยอม" มือที่จับแขนเรียวเริ่มออกแรงบีบอย่างลืมตัวจนขนมหน้าเบ้เพราะความเจ็บ

" ลีโอ ฉันเจ็บ "

เมื่อขนมแสดงอาการรู้สึกเจ็บลีโอจึงรีบคลายมือออกทันที เขาไม่เคยทำร้ายไม่เคยทำให้เธอเจ็บแต่เพราะความพลั้งเผลอลืมตัวและเพราะโกรธจึงเผลอออกแรงพลั้งมือไป

" ขอโทษ "

ร่างกำยำเริ่มดันตัวออกห่างเขาหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ก่อนลีโอเป็นคนอารมณ์ร้อนแต่เพราะขนมเป็นเหมือนน้ำเย็นคอยลูบปลอบประโลมลีโอจึงเย็นลงได้เพราะเธอ

ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าหลายคู่เดินเข้ามาในห้องน้ำชายเสียงพูดคุยดังจอแจไปทั่วห้องน้ำ

"ไอ้สัส!กูจะยิงกระต่าย มึงจะชะเง้อมองเหี้ยอะไร " เสียงของกลุ่มเด็กหนุ่มตะโกนพูดคุยกันลั่นห้องน้ำ

" ก็มึงบอกกูว่าไปใส่มุกมา มันเจ็บไหมว่ะ ไอ้นั้นมันจะเเข็งไหม "

" ที่มึงชะเง้อมองเพราะอยากไปทำ "

" มันใหญ่ขึ้นแล้วเสียวไหมxxxว่ะ เวลาปั๊บ! ปั๊บ! "เสียงพูดคุยของกลุ่มพวกผู้ชายยังคงดังก้องทั่วห้องน้ำ

" มึงอยากรู้หรอ มึงจะลองทำไหมล่ะกูจะแนะนำให้ รับรองสาวๆ ติดใจ "

ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูดังจากในห้องน้ำเป็นสัญญานบอกว่ารบกวนเวลาส่วนตัว

" อ่าวเฮัย! มีคนเข้าห้องน้ำกูว่าพวกเราคงพูดเสียงดังรบกวนเขาว่ะ รีบฉี่แล้วรีบออกไปกันเถอะ"

" เอ่อ กูก็ว่างั้น "

เมื่อเสียงเงียบลงใบหน้าหวานของขนมก็มีสีหน้าเห่อแดง ทั้งคำพูดทะลึ่ง และตอนนี้ก็อยู่ในห้องน้ำร่วมกับผู้ชายสองต่อสองมันยิ่งทำให้ขนมทำตัวไม่ถูก

แกร๊ก!

เมื่อได้จังหวะลีโอเผลอขนมก็รีบเปิดประตูจะออกไปจากห้องน้ำแต่คนมือไวอย่างลีโอก็ค้วาหมับจับเธอเอาใว้ได้เหมือนอย่างเคย

" จะไปไหนเรายังเคลียร์กันไม่จบ "

" อ๊ะ ลีโอ "

ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดใบหน้าหล่อของลีโอจ้องมองริมฝีปากขนมไม่วางตาก่อนจะใช้มือสองข้างช้อนใบหน้าขึ้นแล้วก้มลงจูบโดยไม่ต้องขออนุญาติให้มากความ

เพียงแค่ริมฝีปากแตะกันแค่เพียงสัมผัสแผ่วเบาความรู้สึกก็เริ่มเร้าร้อนลีโอซุกไซ้ส่งลิ้นเข้าหาอีกคนอย่างชำนาญจากที่ขนมพยายามพลักไสกลายเป็นโอนอ่อนยอมเปิดอ้าริมฝีปากให้อีกคนได้ลิ้มลองมันอีกครั้งความโหยหายังคงส่งผ่านไปยังทั้งสองคนแต่หากยังมีความรู้สึกปิดกลั้นเป็นตัวกลางขั้นเอาใว้

เพลี๊ยะ!

ฝ่ามือของขนมตบเข้าที่ใบหน้าของลีโออย่างจังจนหน้าหันสันกรามใบหน้าหล่อเริ่มนูนขึ้นฟันกระทบเข้าหากันดัง กึก!

" เหอะ! " ลีโอหัวเราะรัวอย่างบ้าคลั่ง " นี้คือคำตอบของเธอใช่ไหมหลังจากนี้อย่าหาว่าฉันใจร้าย " ลีโอพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำโดยไม่หันมาดูขนมว่าตอนนี้เธอมีสีหน้าแบบไหน

ขนมก็ตกใจไม่น้อยเธอพลั้งมือออกไปเพราะลืมตัวทั้งที่แต่ก่อนทั้งเขาและเธอไม่เคยมีเรื่องทำให้อีกฝั่งต้องมีรอยขีดข่วน " ฉันไม่ได้ตั้งใจ " ขนมรู้สึกผิดแต่ก็กับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ทำได้แค่เพียงปล่อยให้มันเป็นไปตามที่สมคว

ฟึ่บ!

ร่างบางของขนมนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนคนหมดอะไรตายยากสีหน้าห่อเหี่ยวทั้งที่พยายามหนีหน้าลีโอมาตั้งหลายปีและเธอก็ทำได้ แต่สุดท้ายกับตกม้าตายเพราะความรู้สึกของตัวเอง เธอรู้สึกเจ็บมากแต่ก็บอกใครไม่ได้

" แกไปไหนมาพวกฉันรอแกตั้งนานกะว่าจะออกไปตามแล้วด้วย โทรไปก็ไม่รับ " ทั้งเนยและเมย์มีสีหน้าเป็นห่วง

" อ๋อ! ฉันปวดท้องร่วมด้วยก็เลยนั่งปลดทุกข์ไปด้วยเลย ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง " ขนมทำหน้าสีหน้ารู้สึกผิดต่อเพื่อนพร้อมกับบีบแขนซ้ายขวาเพื่อเอาใจ

" อืม! พอแล้วๆ ทีหลังอย่าทำให้พวกเราเป็นห่วง " เนยยังคงแสดงออกว่าเธอเป็นห่วงขนมจริงๆ

" รับทราบคร๊าบคนสวย " ความขี้เล่นของขนมยังคงทำให้เพื่อนยิ้มได้ตลอด

" ว่าแต่พี่เซนต์ ได้มาตามจีบแกอีกไหมขนม " เมย์ยังคงทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเหมือนเคย

" อืม! ก็มีบ้างแต่ช่วงนี้น่าจะไม่มาแล้วมั้งฉันยังไม่เห็นหน้าพี่เขาเลยแต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกเพราะฉันก็ไม่ได้ชอบพี่เขา " ขนมพูดพร้อมกับท่าทีเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก

" แต่ยังไงแกก็ระวังตัวเอาใว้หน่อยก็ดีฉันได้ยินข่าวคาวๆ ของพี่เขามา " ทันที่เมย์พูดทั้งเนยและขนมก็หูผึ่งทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

" เรื่องอะไรหรอไหนแต่ก่อนแกเชียร์ฉันออกนอกหน้า " ขนมยังคงตั้งหน้าตั้งตาที่จะฟังจริงจัง

" ฉันได้ยินมาว่าพี่เซนต์เป็นพวกเก็บเเต้ม หลอกฟันผู้หญิงไปเรื่อยเคยทำผู้หญิงท้องด้วยนะแล้วก็บอกให้ผู้หญิงคนนั้นไปทำแทงค์ใช้ยศตำรวสูงศักดิ์ของพ่อมาบังหน้าขู่ "

" เหี้ย! จริงๆ เลย " เนยพูดโพล้งขึ้นกลางวง

" ยัยขนมถ้าแกเลิกยุ่งได้ก็เลิกนะ " เมย์ยังคงมีสีหน้าเป็นห่วง

" อืม ฉันนะไม่ได้คิดอะไรแต่พี่เขาจะเลิกยุ่งกับฉันง่ายๆ ไหม เอาเถอะยังไงฉันจะระวังตัว "

" งั้น! วันนี้ตอนเย็นเราไปชอ็ปปิ้งกันดีกว่าไหม " เนยพูดกับยิ้มร่า

" ไม่ได้หรอกฉันมีงานที่ต้องทำเอาใว้พรุ่งนี้แล้วกันนะวันนี้คงไม่ว่าง "

" งานพิตตี้นะหรอ ตกเย็นก็ไปเป็นพีอาร์แกเนี่ยนะสู้ชีวิตสะจริง ยัยขนม มีอะไรก็บอกพวกเราได้นะ "

" อืม! ขอบใจเนยกับเมย์มากนะ พวกเเกดีกับฉันมาก " ทั้งสามสาวโอบกอดกันกลมพร้อมกับมิตรภาพของคำว่าเพื่อน