บทที่6:เรื่องบังเอิญ

มหาลัย

ร่างกำยำในชุดเสื้อชอ็ปสีแดงกำลังเดินตรงไปยังคณะวิศวะกรรมศาสตร์ผ่านตึกคณะบริหาร แต่แล้วเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นหูเมื่อหลายวันก่อนก็ลอยดังมาเข้าหู

" ยัยเนย ฉันแวะซื้อยาแก้แฮงค์มาให้แล้วว่าแต่ยัย... "

" เดินสวนแกออกไปเมื่อกี้กลับไปดูของที่ห้องน้ำเห็นบอกว่าสร้อยหายและเป็นของสำคัญมากด้วย "

" ว่าแต่ขนมนี้กินได้ใช่ไหม "

" อืม! ฉันก็ซื้อมาให้พวกแกกินนั้นแหละ "

เสียงพูดคุยทุกการกระทำทุกคำพูดลีโอได้ยินมันทุกอย่างเขากระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับแสยะยิ้ม

" หึ! ของสำคัญมากอย่างงั้นหรอสร้อยเส้นนี้ นึกว่าเธอจะทิ้งมันแล้วสะอีก "

ใบหน้าคมคายจ้องมองไปยังกลุ่มผองเพื่อนของขนมพร้อมกับหันมาดูสร้อยที่อยู่ในมือก่อนจะเดินหันหลังออกมาจากตรงนั้น

พรึ่บ!!!

" ฉันหาไม่เจอไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน "ขนมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัายาว

" งั้น! แกก็ทิ้งมันไปเถอะ เดี๋ยวค่อยซื้อเอาใหม่ " เนยพูดเสริมเพื่อปลอบเพื่อน

" มันซื้อด้วยเงินไม่ได้ "

" แล้วแกจะหายังไง ไม่รู้ตกหายที่ไหน " เมย์ยังคงพูดเสริมทัพ

" ไม่รู้เหมือนกัน "ขนมส่ายหน้าไปมาใบหน้าหวานมีสีหน้าเศร้าสร้อยด้วยความคิดไม่ตก

" แกดีขึ้นหรือยังอาการแฮงค์กินยาก่อนจะได้รู้สึกดีขึ้น " เนยยัดยาแก้เมาค้างใส่มือของขนมก่อนที่เธอจะรับมาแล้วยัดมันเข้าปากตัวเองวันนี้มีเรียนของอาจารย์ที่เข้มงวดเธอจึงต้องตั้งใจเรียนสักหน่อย

ฟู่ว์!!

ควันสีขาวลอยคละคลุ้งอยู่บนอากาศช่วงนี้ลีโอดูดบุหรี่หนักยิ่งคิดมากก็ยิ่งอัดควันเข้าปอดหนัก

" เบาๆ เพื่อน เดี๋ยวจะได้ตายก่อนที่จะมีเมีย "

" หึ! "

คำพูดแกมขี้เล่นของพายุทำให้ลีโอเหล่หางตาไปมองหน้าเขาเล็กน้อย

" หรือกูพูดไม่จริง เมียก็ยังไม่มีเป็นตัวเป็นตนจะได้ไปสวรรค์ก่อนพาเขาขึ้นได้ยังไง "

" มึงรู้ได้ยังไง! ว่ากูไม่เคยพาใครขึ้น " ลีโอยกหางคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะอัดควันบุหรี่เข้าปอดอีกครั้งเเล้วพ่นมันออก

" มึงไปแอบมีตอนไหนว่ะตั้งแต่เรียนด้วยกันมาสองปีกูยังไม่เคยเห็นมึงควงใคร หรือจะเป็น... "

" มึงเลิกพูดถึงคุณหนูเอาแต่ใจนั่น " ลีโอพูดตัดบทดักทางจนพายุได้แต่อ้าปากค้างอยู่กับที่

" ถ้าไม่ใช่คุณหนูนั้นแล้วคนไหนว่ะ กูชักจะอยากเห็นหน้าแล้วสิผู้หญิงคนไหนที่ทำให้มึงมานั่งอมทุกข์อยู่แบบนี้ " คอปเตอร์เอ่ยพูดเสริมพร้อมกับนานาและปอเช่ที่หันหน้ามองไปที่ลีโอพร้อมกัน

" เอ่อ นั้นดิ ใครว่ะ '"

" ไม่เสือกนะครับ เรื่อง ของ กู " ลีโอเน้นย้ำคำหนักเเน่นจนพายุหน้าเจื่อน

" อ่าว! ว่ากูอีกแล้วไอ้สัสนี้ "

แทนที่ทุกคนจะตึงเครียดกับมีเสียงหัวเราะตามมามันมักเป็นเรื่องปกติของลีโอกับพายุที่มีเรื่องให้ถกเถียงกันทุกวัน แล้วสุดท้ายพายุก็โดนลีโอด่ากับเหมือนอย่างเคย

" เอ่อ จะว่าไปวันก่อนกูเดินผ่านคณะบริหารเห็นกลุ่มสามสาวในคณะน่ารักมากเลยว่ะ รู้สึกว่าจะมีคนหนึ่งฮอตในหมู่หนุ่มๆ เห็นไอ้เซนต์มันไปนั่งเฝ้าทุกวัน "

พายุเอ่ยพูดขึ้นขณะทุกคนกำลังเริ่มเงียบพร้อมกับสายตาของลีโอที่เริ่มจับจ้องไปที่พายุ

" ไอ้เซนต์ที่เป็นลูกชายตำรวจนะหรอว่ะ ก่างชิบหาย " ปอเช่เริ่มพูดคุยร่วมอีกคน

" ใช่คนที่ชื่อขนมไหม นานา ก็เห็น ออร่ามากยอมรับเลยว่าสวย แต่สวยกว่านาหน่อยนึ่ง "

" โห่! "ทันทีที่นานาพูดจบก็มีเสียงโห่ของสองหนุ่มปอเช่กับพายุร้องขึ้นพร้อมเพียงกันพร้อมกับเสียงหัวเราะ จนคอปเตอร์ต้องดึงนานามาจุ๊บเหม่งหนึ่งทีโทษฐานทำตัวน่ารัก

" ทำไมแต่ก่อนกูไม่เคยเห็นหน้าว่ะเขาไปอยู่ที่ไหนมาสงสัยนางฟ้าพึ่งตกมาจากสวรรค์ " พายุพูดแซวต่อยิ่งเรียกเสียงเฮของเพื่อนเข้าไปใหญ่

" พวกมึงจะเงียบกันได้หรือยัง น่าลำคาญชิบหาย หนวกหูชะมัดยาด " ใบหน้าบึ้งตึงบวกกับปฏิกิริยาของลีโอที่แสดงออกอาการท่าทางฟึดฟัดยิ่งทำให้เพื่อนๆ สงสัย

" แล้วมึงเป็นเหี้ยอะไรอีกเนี่ยลีโอแฟนเขาก็ไม่ใช่ ถ้าเป็นผู้หญิงนะกูนึกว่าประจำเดือนมึงมา " ปอเช่เอ่ยแซวชุดใหญ่จนลีโอต้องลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากกลุ่มไป

" มันเป็นเหี้ยอะไรอีกว่ะ " พายุเกาหัวแก๊กๆ กับท่าทางของเพื่อน เหมือนกับกำลังหวงใครอยู่

" นั้นดิ " ทุกคนเอ่ยเสริมทัพเป็นเสียงเดียวกัน

ด้านฝั่งลีโอที่เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนด้วยอารมณ์หัวเสียปกติเขาก็เป็นคนหวงของอยู่แล้วยิ่งถูกเพื่อนเอ่ยแซวถึงแฟนเก่าเขาก็ยิ่งไม่ชอบใจ แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ทุกคนกำลังเอ่ยเเซวอยู่นั้นเป็นคนที่เขาเคยรู้จักดีที่สุด

" มันน่าหงุดหงิดชะมัด "

ลีโอเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ซอกหลังตึกวิศวะมีเสียงพูดคุยของเหล่านิสิตชายที่กำลังตั้งกลุ่มดูดบุหรี่กันพร้อมกับเสียงคุยจ้อแจ้

" ไอ้เซนต์กูได้ยินมาว่ามึงกำลังตามจีบสาวบริหารอยู่หรอว่ะ "

" เอ่อ เล่นตัวชิบหายแต่ก็คงได้อีกไม่นานอะไรที่กูอยากได้ยังไงกูก็จะเอา "

" หึ! มึงนี้เลวสุดยอด "

" แต่เธอไม่มีแฟนหรอว่ะ สวยขนาดนั้น "

" ก็เพื่อนเขาบอกยังไม่มี ถึงมีกูก็จะเอา "

" เลวขั้นสุด "

" มึงจะชมหรือมึงจะด่าเอาดีๆ แม้งกวนตีนว่ะ " เสียงพูดคุยหัวเราะกันในกลุ่มยังคงดังเป็นระลอกลีโอได้แต่กัดฟันก็อด กำหมัดเเน่น

" คนที่จะทำให้เธอจมเตียงได้มีแค่ฉันเท่านั้นขนม "

ดวงตาเฉียวคมมีแววตาดุดันพร้อมที่จะพุ่งชนเต็มที่ ทั้งที่ลีโอก็ออกตามหาตัวเธอมานานแต่สุดท้ายก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมเขาก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมแต่ก่อนเขาถึงไม่เห็นเธอแต่อยู่ๆ ขนมก็มาโผล่หน้ามาให้เห็น

" อยากได้มึงต้องผ่านกูให้ได้ก่อนนะ ไอ้เลว "นักเลงเก่าที่ไม่เคยกลัวใครอย่างลีโอแถมตระกูลพ่อก็ยังเป็นถึงมาเฟียแต่เพราะไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่มากนักลีโอจึงโหยหาและขาดตรงนี้ไป

ด้านฝั่งกลุ่มของขนมที่กำลังเดินออกมาจากโรงอาหารเพราะความเผลอเลอและซุ่มซ่ามทำให้โคลนไอติมหกเลอะเปอะเปื้อนกระโปรงขนมจึงให้เพื่อนไปนั่งรอที่หน้าคณะเธอจะขอแวะเข้าห้องน้ำก่อน

"เดี๋ยวฉันตามไปนะพวกแกไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเลย"

" ไม่ให้รอหน้าห้องน้ำแน่นะ "

" อืม! เดี๋ยวล้างคาบไอติมออกจะตามไป "สองสาวได้แต่พยักหน้าแล้วก็ไปนั่งรออย่างที่ขนมบอก

" เลอะจนได้ " ขนมบ่นพึมพำกับตัวเองภายในห้องน้ำเธอได้ยินเสียงเท้าเดินหนักๆ มาหยุดยืนที่หน้าห้องน้ำแล้วก็เงียบเสียงไปเพราะคิดว่าอาจจะมีคนมาเข้าห้องน้ำเเละอีกฝั่งก็เป็นห้องน้ำผู้ชายเธอจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

" ยังเป็นคราบอยู่เลย เดี๋ยวซักก็คงออก "

ขนมบ่นพึมพำกับตัวเองกระโปรงทรงเอที่สั้นเเค่คืบจนมองเห็นขาเรียวสวยมันเลอะไอติมเป็นจุดด่างนิดหน่อยแต่ถ้ามองผ่านตาก็อาจจะไม่มีใครสังเกตุเห็น

แกร็ก!

" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...ยัยตัวแสบ "เสียงผู้ชายที่ดังก้องอยู่ข้างหลังพร้อมกับกลิ่นควันบุหรี่เสียงผู้ชายที่เธอจำมันได้ดีเป็นเขา...

" ลีโอ "