06 Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร

06

( บอดี้การ์ดคิดไม่ซื่อ )

~✧✧✧~

@มหา'ลัย A คณะบริหาร

ซองเงินปึกหนาถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่มหน้าหล่อสไตล์เกาหลี กัปตันมองหน้าคนให้พลางขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

"แกติดค่าเช่าทีไม่ใช่หรือไง เอาไปสิ" อัยวาบอกเพื่อนสนิท กว่าเธอจะรวมยอดได้ครบหนึ่งล้าน มันไม่ง่ายเลย ดีหน่อยที่เจ้าสมุทรไม่ค่อยมาสนใจเรื่องการใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอ ขาดเหลืออะไรแค่เอ่ยปากขอเขาก็ให้ตลอด นี่เป็นข้อดีหนึ่งเดียวของมาเฟียหนุ่มเจ้าอารมณ์ นอกนั้นเป็นนรกของเธอสุด ๆ

"กัปตันแกอย่ามาทำหน้ามึน รับไปสิ อยากให้ร้านโดนไล่ที่หรือไง" อัยวาทำสีหน้ายุ่ง ยัดซองเงินมาในมือเพื่อนสนิท กัปตันเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงของเธอ อะไรที่พอช่วยได้ก็จะช่วยสุดกำลัง

"ขอบใจแกนะวา ไว้ถ้าพี่ชายฉันกลับมา จะเอามาคืน"

"อือ ให้ดอกเบี้ยฉันด้วยนะ" อัยวาพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ความจริงบ้านของกัปตันมีฐานะในระดับหนึ่ง เป็นเพราะบิดามารดาไม่ชอบให้ลูกชายคนเล็กเปิดร้านเหล้า จึงใช้วิธียึดบัตรเครดิตทุกใบ

"ฮึ ดอกด้วยเบี้ยเหรอวะ แกอยู่กับคนรวยระดับหมื่นล้านเชียวนะ" กัปตันเอ่ยปากแซว พอรู้มาอยู่ว่าเจ้าสมุทรเลี้ยงดูอัยวาเป็นอย่างดี

พอนึกถึงเจ้าสมุทรอัยวาเบะปาก กลอกตาบน นึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า แค่เธอเอ่ยปากขอค้างคอนโดเพื่อน ก็โดนมาเฟียหนุ่มหัวร้อนใส่

"อยู่กับคนที่เกลียดได้ ถือว่าเก่งนะ"

"จำใจอยู่มากกว่า" อัยวาบอกกัปตัน แล้วยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นช่วงสามโมงเย็น วันนี้เลิกคลาสช่วงบ่ายสอง พีชกับเมเม่ขอตัวกันกลับไปทำธุระก่อน

"อยู่ไปเถอะ ทำให้มันหลง ปอกลอกสมบัติมันมาให้ได้เยอะที่สุด แล้วค่อยหาทางหนี"

กัปตันชี้แนวทางให้อัยวาเหมือนเป็นเรื่องที่ทำง่าย ๆ ความจริงคือมันไม่ง่าย เจ้าสมุทรมีอิทธิพลกว้างขวาง ถ้าคิดจะหนีไปจากคนอย่างเขา ต้องวางแผนให้รอบครอบ

"ปอกลอกพอทำได้ แต่คิดหนี ฉันคงได้เป็นศพก่อน" อัยวาว่าด้วยสีหน้าขบขัน ทว่าในใจของเธอ อยากหนีไปให้พ้นจากเจ้าสมุทรจะตาย

"มันคงไม่ทำผู้หญิงไม่มีทางสู้หรอก"

น้อยไปสิ อัยวาอยากตอบออกไปเหลือเกิน ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่กับเจ้าสมุทร ไม่เคยได้เห็นมุมอ่อนโยนของเขา ถึงไม่ได้ทำเธอเจ็บตัว แต่ก็ทำเธอเจ็บใจ แค้นใจได้อยู่ตลอด

"ฉันต้องกลับแล้วนะ" อัยวาเห็นรถหรูคันสีดำมาจอดตรงด้านหน้าคณะพอดี เลยบอกกัปตัน วันนี้คนที่มารับเธอน่าจะเป็นเฟรมลูกน้องมือขวาของมาเฟียหนุ่ม

"เออ ไว้เจอกัน ช่วงนี้แกสบายแล้วสิ โปรเจคจบทำเสร็จ ส่งเป็นคนแรกของคณะ"

"ฉันรู้สึกไม่อยากเรียนจบเลย" เสียงพึมพำกับตัวเอง อัยวาหอบหนังสือเรียนจากโต๊ะ สาวเท้ามุ่งตรงไปยังรถหรูคันสีดำ แทบไม่อยากจินตนาการการนึกภาพวันที่เธอต้องตกเป็นของเจ้าสมุทรเต็มตัว

"แค่นึกก็รังเกียจตัวเอง" อัยวาขบฟันว่า เปิดประตูรถฝั่งด้านหลังเข้ามานั่ง ไม่รู้วันนี้คิดยังไงถึงให้ลูกน้องมือขวามารับเธอ

"สวัสดีค่ะ พี่เฟรม" อัยวาส่งเสียงหวานทักทายเฟรม เหยียดรอยยิ้มสดใสให้เขา วันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้วันแรก มีเฟรมที่คอยทำดี พูดดีกับเธอ

"สวัสดีครับ" เฟรมส่งเสียงสุภาพ ทำหน้าที่ขับรถต่อไปเงียบ ๆ ดวงตาคมของชายหนุ่มมองหญิงสาวผ่านกระจกด้วยรอยยิ้ม

"วันนี้เจ้านายของพี่คิดยังไง ถึงให้มารับอัยวาคะ?" อัยวายกขามานั่งไขว่ห้าง ทำให้กระโปรงตัวสั้นเลิ่กขึ้นไปจนเห็นต้นขาอ่อน

เฟรมเห็นแบบนั้น รีบเหลือบตาหนี กลืนน้ำลายลงคอ ถ้าเจ้าสมุทรรู้เข้า เขาได้ตายแน่ที่คิดกับอัยวาไม่ซื่อ ตั้งแต่เห็นหน้าหญิงสาวครั้งแรก เขารู้สึกต้องตาต้องใจ แต่เธอขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของเจ้านาย ต้องห้ามจิตใจเอาไว้

"ว่ายังไงละคะ พี่เฟรม?" อัยวาส่งเสียง ทว่าดวงตาของเธอกำลังจับจ้องโทรศัพท์อยู่ ไม่ได้เห็นสีหน้าของเฟรมในตอนนี้

"นายสั่งให้รับคุณอัยวามาที่เพนท์เฮ้าส์ครับ พอดีวันนี้นายมีนัดคุยงานสำคัญที่นั่น"

"อ่อ แสดงว่าวันนี้อัยวาต้องค้างที่เพนท์เฮ้าส์กับเจ้านายพี่ล่ะสิ"

"เหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ" เฟรมตอบคอยลอบมองหญิงสาวทางบานกระจกเป็นระยะ อัยวาเป็นผู้หญิงสวย มีเสน่ห์น่าค้นหา ไม่แปลกใจ ทำไมผู้เป็นเจ้านายของเขา ถึงขั้นเอาเธอมาอยู่ใกล้ตัว

เวลาไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วของเพนท์เฮ้าส์ อัยวาผลักประตูลงมา ตามด้วยเฟรมที่เดินตามหลังเธอมาติด ๆ

ในระหว่างเข้าลิฟต์มาด้วยกันกับบอดี้การ์ดหนุ่ม กำลังขึ้นสู่ชั้นบน ทว่าอยู่ ๆ ทุกอย่างก็ดับมืดไปหมด เกิดการกระตุก เลื่อนไปมา จนคนตัวเล็กเซไปหาร่างใหญ่โต

"อ่ะ ลิฟต์เป็นไรไป!" อัยวาอุทานเสียงตกใจ ซึ่งเฟรมรับเธอไว้ตามสัญชาตญาณ รีบกดกระดิ่งเพื่อส่งสัญญาณช่วยเหลือ นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์ลิฟท์ค้างของที่นี่

ใบหน้าเรียวสวยเหงื่อแตก ใช้มือเกาะลำแขนหนาของบอดี้การ์ดไว้แน่น ปกติเธอเป็นคนกลัวที่มืดอยู่แล้ว เจอเหตุการณ์แบบนี้ยิ่งรู้สึก อยากล้มพับเป็นลมเสียให้ได้

เป็นเวลาไม่นาน ไฟในลิฟท์ติด อัยวาเงยมองใบหน้าหล่อลูกครึ่งของบอดี้การ์ดหนุ่ม เธอเห็นเขาจ้องใบหน้าเธอกลับแต่ไม่พูดจาอะไร

มือหนาเลื่อนลงเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้เธอ ลำแขนหนาอีกข้างยังโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ

ยิ่งเธออยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ เขาจะหักห้ามใจได้แค่ไหน เพราะถ้าหากไม่ห้ามใจ จุดจบคือความตาย ทว่าในตอนนี้บอดี้การ์ดหนุ่มไม่สามารถห้ามใจได้อีกต่อไป ใบหน้าหล่อโน้มกำลังจะโน้มลงไปอยู่ในระยะประชิดกับหน้าเรียวสวย

ฟรึบ!! ประตูลิฟท์เปิดออกพอดี อัยวาดันตัวออกจากเฟรม รีบวิ่งออกมาจากลิฟท์ ทำให้ชนเข้าจัง ๆ กับร่างตัวโตของใครบางคน

ปึก!! "อ่ะ" อัยวาเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าตัวเธออยู่ในอ้อมกอดของเจ้าสมุทร ท่อนแขนหนาอีกข้างดันเอวคอดเธอเข้าไปแนบติดกับร่างของเขา

"ก็แค่ลิฟต์ค้าง จะกลัวอะไรนัก?" เสียงขรึมเอ่ย ใช้มือช้อนใบหน้าเรียวขึ้นมาประกบจูบดูดดื่ม

"อื้อ!" อัยวาจำต้องจูบตอบคนเร่าร้อน รู้ดีว่าวันนี้ตัวเธอต้องเจอกับอะไร อารมณ์ของเขาดุดันมาก จนเธอนั้นแทบหายใจไม่ออก

เฟรมมองภาพเจ้านายหนุ่มกับหญิงสาวที่แอบชอบในใบหน้านิ่ง เขารีบเดินออกไปทางอื่นทันที

เจ้าสมุทรกำลังป้อนจูบให้อัยวา เหลือบหางตามองลูกน้องคนสนิทที่เดินออกไป จึงถอนจูบออก กระชากแขนเรียวของอัยวาให้เดินตามเข้ามาในห้อง

"อ่ะ เจ็บค่ะ" อัยวาร้องบอก อารมณ์ของเจ้าสมุทร วัน ๆ ไม่เคยจะคงที่เลย พอเขาลากเข้ามาในห้องนอนได้สำเร็จ เส้นผมที่ปล่อยสลวยของเธอถูกรวบกระชากอย่างแรง ให้เงยหน้าสบดวงตาดุดัน

"คิดว่ากูไม่รู้เหรอ!"

"...!!"

~✧✧✧~