05 Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร

05

( ไม่อนุญาต! )

~✧✧✧~

ถ้วยข้าวต้มปลาหมึกถูกวางตรงหน้าอัยวา ปกติป้านุ่มแม่ครัวคนใหม่แทบไม่เคยต้องออกจากครัวมาปะหน้ากับเจ้าสมุทร วันนี้ได้เห็นในระยะรัศมีใกล้ ๆ รังษีความน่าเกรงขามของมาเฟียหนุ่มพลอยทำให้เกร็งไปด้วย

เจ้าสมุทรในตอนนี้คอยจ้องมองแต่อัยวาที่กำลังเขี่ยช้อนในถ้วยข้าวต้มไม่ยอมตักเข้าปาก ก็ส่งเสียงดุขึ้นมา "กินได้แล้ว วันนี้ฉันรีบ"

"...." อัยวาเงยมองหน้าเจ้าสมุทร ดูจากสีหน้าเขาเหมือนไม่ค่อยชอบใจอย่างแรงที่เธอใช้ช้อนเขี่ยอาหารเล่น ช่วงมาอยู่กับเขาใหม่ ๆ เธอมักจะกินข้าวไม่ค่อยลง และชอบโดนเสียงเข้มดุว่าเป็นประจำ

"เมื่อกี้อัยวาทานข้าวไข่เจียวไปต้้งเยอะค่ะ เลยรู้สึกอิ่ม" เธอกล่าวเสียงหวาน ทำสีหน้าอ่อนใส่เขา

"กินให้หมด" เจ้าสมุทรใช้โทนเสียงต่ำบังคับหญิงสาว จากนั้นจึงดึงถ้วยข้าวต้มของตนเองมาตักเข้าปากเงียบ ๆ

อัยวารู้ตัวว่าต้องทานข้าวต้มให้หมดถ้วย ถ้าขัดคำสั่งเจ้าสมุทรมันจะถูกดุไม่จบสิ้น เลยก้มหน้าฝืนตักเข้าปาก สบถคำหยาบด่ามาเฟียหนุ่มในใจ

ทอปัดเดินถือถาดน้ำส้มเข้ามาพอดี ยกมาวางตรงข้างอัยวา ตั้งใจเอาอกเอาใจหญิงสาว เพื่อเอาหน้ากับเจ้าสมุทร ก่อนหน้าเธอรู้ดีว่าโดนเจ้านายหนุ่มไม่พอใจ

อัยวาแอบใช้หางตามอง ตั้งแต่ทอปัดนำกุ้งป่นผสมในแกงมาให้ทาน จนเธอเกือบตายในวันนั้นก็ไม่ไว้ใจอีก มืออีกข้างแกล้งดันแก้วน้ำส้มหล่นลงพื้น

เพล้ง!!

เจ้าสมุทรทำหน้ายุ่งหันมองตามต้นเสียง พบว่าเป็นแก้วน้ำของอัยวาแตก ก็เลิกคิ้วมองหน้าเธอ

"ขอโทษค่ะ" อัยวายกมือไหว้เจ้าสมุทรพลางหันไปมองทอปัด ดวงตาสีฟ้าฉายความร้ายกาจ ทว่าใบหน้าของเธอกลับดูใสซื่อเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

"อัยวาช่างซุ่มซ่ามจริง ๆ รบกวนคุณทอปัดด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณอัยวา เดี๋ยวปัดไปเอามาให้ใหม่" ทอปัดทำหน้าปั้นยิ้มใส่ ในใจด่ากราดอัยวา คิดว่าเธอไม่รู้หรือว่านังเด็กนี่จงใจแกล้ง

เจ้าสมุทรกำลังจะก้มหน้าทานข้าวต้มในถ้วยต่อ แต่เสียงใสของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ดังขึ้นมาเสียก่อน

"อัยว่าขอเบิกเงินคุณล่วงหน้าของสัปดาห์ที่จะถึงได้ไหมคะ?"

ปกติมาเฟียหนุ่มให้ค่าใช้จ่ายเธอสัปดาห์ละห้าแสน ถ้าเอาตามหลักมันก็พอใช้ แถมยังเหลือเก็บเข้าบัญชีอีกต่างหาก แต่เธอมีเรื่องต้องใช้เงินพอสมควรจริง ๆ ถึงได้เอ่ยปากขอกับเขา

"จะเอาเท่าไหร่?" เจ้าสมุทรมองหน้าเรียวสวย จ้องไปนัยน์ตาสีฟ้า นึกสงสัยว่าอัยวาจะขอเบิกไปใช่จ่ายอะไรอีก ทั้งที่ค่าเทอมก็จ่ายให้เธอแยกต่างหาก เมื่อสองวันก่อนก็เพิ่งให้ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเธอไป ทว่าเขาก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความเพราะเป็นคนขี้รำคาญ

"อัยวาขอเบิกแค่สามแสนค่ะ" เธอกล่าวเสียงเรียบ จ้องดวงตาคมของมาเฟียหนุ่ม สีหน้าคมหล่อดูนิ่ง ซึ่งระหว่างนั้น เฟรมลูกน้องมือขวาคนสนิทของเขาเดินเข้ามาพอดีิ

"ไปเอาเงินสดมาให้กูสามแสน"

"ครับนาย" เฟรมโค้งศีรษะรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย แล้วหันหลังเดินออกไป

"ขอบคุณนะคะ คุณแดดดี้ของอัยวา" อัยวาทำเสียงสดใส โน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มเจ้าสมุทรหนึ่งฟอดใหญ่ ข้อดีของเขาคงมีแค่นี้ ยามเธอขอเรื่องเงิน หรืออยากได้สิ่งของอะไร เขาตามใจไม่เคยค้านสักครั้ง

"ฮึ" เจ้าสมุทรกระตุกยิ้ม ยกร่างอัยวามานั่งบนตัก ลำแขนหนากอดรัดคนตัวเล็กไว้แน่น เขารู้ทันเด็กอย่างเธอตลอด ไม่เคยโง่ยอมให้เด็กมาหลอกกันง่ายหรอก ๆ

"เมื่อไหร่จะให้ฉันเอาล่ะ"

"...!!"

ทอปัดกำลังเดินเข้ามาพอดี เห็นภาพนี้ก็ต้องชะงัก รีบพยักหน้าชวนแม่ครัวออกมา ในใจนึกริษยาเด็กสาวขึ้นมาอีก

"แม้แต่บนโต๊ะอาหาร อีเด็กบ้านี่มันก็ยังอ่อย"

"ป้าเห็นนายท่าน ยกคุณอัยวาไปนั่งตักเองนะคะ ไม่เห็นเธออ่อยอะไรเลย" ป้านุ่มบอกทอปัดที่กำลังทำหน้าหงุดหงิด

"...." ทอปัดได้ยินนี้ ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ กระทืบเท้าเดินออกไป

ด้านอัยวาพยายามดีดดิ้นจะลงจากตักแกร่งของเจ้าสมุทร ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ลำแขนหนาก็รัดแน่น เอาจมูกซุกไซ้ต้นคอเรียวของเธอ ทั้งยังขบเม้มแรง ๆ

"อ่ะ อย่านะคะ อัยวาต้องไปมหา'ลัย"

"เมื่อไหร่ล่ะ ตอบมา เธอจะบำเรอฉันตอนไหน" เสียงพร่ากระซิบข้างใบหู ยกคนตัวเล็กนั่งบนโต๊ะอาหาร แทรกตัวเข้าไปเบียดเสียด

"ก็ตอนเรียนจบไงคะ ใกล้แล้วล่ะค่ะ คุณอดใจหน่อยนะคะ ถึงวันนั้นอัยวาจะยอมเป็นของคุณคนเดียว" อัยวาใช้แขนเรียวคล้องลำคอหนาให้โน้มใบหน้าเข้ามา พร้อมประกบจูบปากเขาก่อนอย่างดูดดื่ม

"อืม" เจ้าสมุทรพันลิ้นเรียวเล็กตอบ ในขณะที่มือก็ล้วงเข้าไปในกระโปรงทรงพลีท ลูบไล้ขาอ่อนของอัยวาไปด้วยอารมณ์ปรารถนา

อัยวาเริ่มกระสับกระส่าย ทั้งที่ปากยังประกบกับปากเขาอยู่ ตอนนี้เริ่มกลัวว่าจะต้องสนองเขาคาโต๊ะอาหาร เธอเริ่มขยับตัว ใช้มือจับแขนหนาออกจากใต้กระโปรง

ทั้งคู่ถอนจูบออกพอดี เจ้าสมุทรจ้องหน้าอัยวาอย่างไม่วางตา

"ตอนนี้อัยวาต้องไปเรียนนะคะ ไว้กลับมา อัยวาจะทำให้คุณผ่อนคลายนะคะ" เสียงหวานพูดจบจึงรั้งลำคอหนามาหอมแก้ม

ฮึ" เจ้าสมุทรไม่เอ่ยคำใด นอกจากกระตุกยิ้ม ใบหน้าหล่อยากจะคาดเดาว่าคิดเช่นไรอยู่ ซึ่งเฟรมลูกน้องมือขวาเดินเข้ามาพอดี ในมือถือซองสีน้ำตาล

เจ้าสมุทรรับซองเงินสามแสนมายัดใส่มืออัยวา พร้อมเอ่ยเสียงเข้มออกมา "ถึงเวลาต้องทำหน้าที่ อย่าหาข้ออ้างอีกแล้วกัน เพราะฉันไม่ชอบเสียเงินฟรี ๆ ต้องได้ให้คุ้มกว่า"

"...." อัยวาก้มมองซองเงินในมือพลางเงยมองเจ้าของใบหน้าหล่อคม ฉีกยิ้มอ่อนหวานให้เขา

"อัยวาขออีกเรื่องได้ไหมคะ"

"ขออะไร?"

"วันนี้อัยวาขอค้างคอนโดเมเม่ได้ไหมคะ?" น้ำเสียงอ่อนหวาน กระพริบตาอย่างออดอ้อนสุดฤทธิ์

"ไม่อนุญาต!" น้ำเสียงดุดังลั่นห้องโถง ดวงตารู้ทันจ้องเข้าไปนัยน์ตาสีฟ้า คิดว่าคนอย่างเขาจะรู้ไม่ทันเหรอไง

"ก็ช่วงนี้อัยวา มีโปรเจคจบต้องทำค่ะ มีเพื่อนช่วยกันปรึกษามันดีกว่าต้องทำคนเดียว" อัยวาอธิบายเหตุผลออกมา

"ฉันเคยบอกว่ายังไง?" มือหนาเลื่อนไปบีบคางเรียวแน่น เขาไม่ใช่คนใจดี และไม่ชอบให้ใครมาขัดคำสั่ง โดยเฉพาะเธอ

"อ่ะ อัยวาเจ็บนะคะ"

"ถ้าฉันอยู่บ้าน เธอไม่มีสิทธิ์ออกไปนอนที่อื่นเข้าใจไหม!" เสียงตวาดการ์ดใส่คนตัวเล็ก มือยังคงบีบปลายคางเรียวแน่น

"อ่ะ อือเข้าใจค่ะ อัยวาเข้าใจแล้ว"

~✧✧✧~