chapter 5 รู้สึกผิด

[ไนท์]

เคร้ง! เสียงกระทบกันของผิวแก้วใสที่ด้านในมีน้ำสีอำพันแกว่งไปมา มือหนายกขึ้นดื่มมันลงคอความร้อนแล่นเข้าไปภายในตัวเขา แววตาของเขามันมีเรื่องให้คิดมากมายทั้งที่เขาไม่ควรจะมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมันเป็นการแก้แค้นเพื่อความสะใจของพวกเขาหรือเพื่อต้องการที่สนองกันแน่ จะรักก็ไม่ใช่ จะเกลียดก็ไม่เชิง...

"ไนท์เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ? แพมเห็นไนท์เหม่อๆ"เสียงหวานของร่างบางในชุดเดรสเซ็กซี่ มือเล็กค่อยๆลูบไล้ตามแผงอกกว้างของเขา  ตาเล็กหรี่มองด้วยความสงสัย

"เปล่าน่ะ ไนท์แค่เหนื่อยช่วงนี้มีอะไรหลายอย่างให้คิดตลอด แพมอย่าสนใจเลยนะถ้าจะกลับบอกไนท์นะ"เสียงเข้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนสำหรับคนรักของเขา แต่ยิ่งมองใบหน้าสวยของเธอเขากลับรู้สึกแปลกๆในใจ ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดต่อเธอกันนะ

"โอ๊ย! กูเบื่อพวกมีความรักว่ะ แดกเหล้าไอสัส! ถ้ามึงจะแดกกันเชิญกลับบ้านครับ" ประโยคพูดเชิงหยอกดังขึ้นจากวายเพื่อนหนุ่มหน้าหวานของพวกเขา

"เออเขาว่าที่นี่เป็นบ้านไอคิง รู้สึกว่าจะเป็นของพ่อมันที่เป็นหมอนะ" ประโยคของโจเอ่ยขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันมามองหน้ากัน

"ทำไมมึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้ว่ะ กูจะได้ไม่ต้องมาเสียเงินให้กับคนแบบพวกมัน!" โซ่เอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูหงุดหงิด

"ใจเย็นก่อนดิว่ะไอโซ่ แค่มาเที่ยวเองเดี๋ยวก็กลับแล้ว"เสียงปรามจากไนท์เอ่ยบอกเพื่อหนุ่ม

"มีอะไรกันรึเปล่าคะ? ทำไมโซ่ถึงต้องอารมณ์เสีย"แพมเอ่ยถามด้วยความรู้สึกสงสัย ช่วงนี้สองเพื่อนสนิทเริ่มทำตัวแปลกๆ

"เปล่า! กูกลับก่อนนะ"

จบประโยคร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที ก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงรถก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินตรงมาแต่กลับไม่มองทางเพราะมัวกดแต่โทรศัพท์อยู่

ตุบ! ร่างเล็กชนเข้ากับแผงอกของเขาอย่างจังจนเซและเกือบจะล้มแต่ถูกมือหนาของคนตัวสูงคว้ากอดเอวบางเอาไว้ เสียงหวานเอ่ยขอโทษก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง และเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใครดวงตาเล็กก็เบิกโพลงทันที

"ทำไมเห็นหน้าผัวทำกลัว มึงเลิกเสแสร้งได้มั้ยกูจะอ้วก!" ประโยคร้ายพ่นใส่อย่างไม่สนใจใครที่ผ่านไปมา

"ปล่อยเดลได้แล้วค่ะ...ใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี"เสียงหวานเอ่ยในขณะที่ร่างเล็กก็บิดไปมาเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากวงแขนของเขาแต่เปล่าเลยยิ่งต่อต้านเหมือนยิ่งทำให้เขารัดเธอมากขึ้น

"มึงมาทำอะไรที่นี่?" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถาม

"เดล..มาหาพ่อกับแม่ ปล่อยได้รึยังคะ?"เธอตอบกลับก่อนเอ่ยเอ่ยถามเขา

"หึ! คิดว่ากูอยากโดนตัวมึงมากนักหรอ" เขาเอ่ยด้วยสายตาดูถูกใส่เธอก่อนจะปล่อยแขนออก

"ไม่รู้ซิคะ แต่พี่ก็ทั้งกอดทั้งจูบ แถมเลียอีกต่างหากพี่คงรังเกียจเดลมากเลยนะคะ"

เธอตอบกลับไปอย่างไม่กลัวเขามาพูดเหมือนไม่อยากโดนตัวเธอเหมือนรังเกียจเธอแต่พออยู่บนเตียงพวกเขาก็ทำทุกอย่างบนเรือนร่างของเธอใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากทำให้ร่างเล็กถึงกับต้องถอยหนีทันทีแต่กลับถูกมือหนารั้งให้ตามมาที่รถทันทีเมื่อรถถูกปลดล็อกร่างเล็กก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปในเบาะหลังทันที ผลั่ก! ตุบ! ตามด้วยร่างหนาที่เข้ามานั่งลงบนเบาะข้างๆเธอก่อนจะปิดประตูตาม ปึง!

"พี่จะทำอะไร ปลดล็อกประตูเดี๋ยวนี้นะเดลจะลง!" เสียงเล็กตะคอกดังขึ้นถ้าใครมาเห็นเข้าแล้วเอาไปบอกพ่อกับแม่เธอมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่

"จะรีบไปไหน เมื่อกี้มึงยังปากดีอยู่เลย..กูก็จะสนองความกล้าของมึงให้ไง"จบประโยคซิปกางเกงก็ถูกมือหนาของเขาจัดการรูดมันลงตามด้วยกางเกงและบล็อกเซอร์ถูกถอดออกเหลือเพียงท่อนล่างที่เปลือยเปล่าและลำใหญ่ที่ยังไม่แข็งตัวดีนัก

"เดลต้องไปหาพ่อกับแม่ ถ้ามีใครมาเห็นเข้ามั.."

"ช่างแม่งดิ! กูกลัวหรอ มาทำซะถ้าเสร็จไวมึงจะได้ไปไว"

ประโยคคำสั่งของเขาจบลงมือเล็กก็เอื้อมไปจับท่อนเอ็นใหญ่ใบหน้าเล็กค่อยๆโน้มลงไปลิ้นเล็กแตะลงที่หัวหยักและไล่วนไปมาเหมือนทวนเข็มนาฬิกา ปากเล็กค่อยๆครอบลงไปที่ลำแข็ง หัวทุยเริ่มขยับตามสิ่งตรงหน้า ริมฝีปากเล็กรูดผ่านเนื้อที่มีเส้นเลือดปูดขึ้นอยู่เต็มลำ บ๊วบ! บ๊วบ! อื้อ...อ๊าส์! เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของร่างสูง มือหนายื่นไปรวบผมนุ่มสลวยไว้ เผื่อที่จะมองใบหน้าเล็กชัดๆ รอยยิ้มที่พึงพอใจเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อของเขา อ๊อก! อ๊อก! บ๊วบ! จ๊วบ! ลำใหญ่ผลุบเข้าออกปากเล็กจนเป็นแววเพราะถูกเคลือบด้วยน้ำลายของปากสีเชอร์รี่ หัวทุยโยกโขลกไปมากับท่อนลำ ลิ้นเล็กเลียตวัดหัวหยักก่อนจะครอบมันลงไปอีกครั้งคราวนี้เอวหนาเด้งสวนขึ้นทำให้ลำแข็งที่ยาวกระทุ้งเข้าคอของเธอจนตาเหลือก แอ๊ก! แค่ก! อ๊าส์!เขาเด้งเอวใส่โพรงปากเล็กไม่ยั้งก่อนจะกระตุกปล่อยน้ำคาวสีขาวขุ่นใส่ปากเธอ มือเล็กทุบรัวลงที่หน้าขาแกร่งจนเขายอมปล่อย ใบหน้าเล็กเงยขึ้นพร้อมกับน้ำกามที่ผสมน้ำลายยืดเป็นเส้นตามใบหน้าสวยที่กลับมานั่งตามเดิม

"พี่ทำแบบนี้อีกแล้ว มีทิชชู่มั้ยคะ?" เสียงหวานเอ่ยด้วยใบหน้ามุ่ยก่อนจะถามหาทิชชู่กับเขา แต่ไร้เสียงตอบรับจากเขา มีเพียงจูบที่เขามอบให้เธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ตาเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจและสงสัยเพราะเขาจูบเธอทั้งที่ยังมีคราบน้ำกามคลุ้งอยู่เต็มปาก เขาไม่เคยทำมันจึงทำให้เธอตกใจเล็กน้อยแต่ก็จูบตอบกลับเขาไปอย่างห้ามไม่ได้ ลิ้นสากไล่เลียลิ้มรสความหวานในโพรงปากเล็กก่อนจะได้รับเชิญชวนจากลิ้นเล็กเกี่ยวตวัดพันกันไปมาอยู่ภายใน ปากหนาขบเม้มริมฝิปากบางด้วยความมันเขี้ยว จ๊วบ! ก่อนที่จูบนั้นจะเปลี่ยนเป็นจูบที่อ่อนโยนละมุนแทนและใช่มันยากเกินที่จะห้ามใจ ไม่นานใบหน้าหล่อก็ผละออกสายตาคมมองดวงตาคู่เล็กอย่างอ้อนวอน

"อย่าพึ่งไปได้มั้ยครับ อยู่กับพี่ก่อนได้มั้ย?" เสียงเข้มแหบพร่าปนอ่อนโยนเอ่ยถามร่างเล็ก ประโยคของเขามันทำให้ใจเธออ่อนระทวยและยากที่จะเดินออกไปจากตรงนี้

"ค่ะ!" เธอตอบกลับเขาไปทันที และนั้นเป็นครั้งแรกที่เขาได้เผยรอยยิ้มที่ยากจะเห็นมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน

"ต่อนะคะ พี่ไม่ไหวแล้ว...อื้มส์"