Chapter 4 ความหวั่นไหว

วันเวลาหมุนผ่านทุกอย่างเปลี่ยนไปเว้นแต่เธอและพวกเขา ในหัวเล็กยังคงคิดอยู่ตลอดเวลาว่าที่ทำอยู่มันดีแล้วใช่ไหม แน่นอนมันเปล่าเลยแถมเปลืองตัวมากกว่าเดิม ความลับเรื่องเฮียคิงก็ยังไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ พวกเขามีความแค้นอะไรขนาดนั้นนะ ความสัมพันธ์ที่ยื่นยาวมาจนถึงทุกวันนี้ ความแค้นที่มีค่อยๆจางหาย ความหวั่นไหวเริ่มเข้ามาแทรกซึม

____

อื้อ อ๊าส์ อ๊ะอ๊ะ!

เสียงครางระงมของร่างเล็กที่ตอนนี้สั่นคลอนในท่าด็อกกี้ มือหนาของคนตัวสูงบีบคลึงก้นงอนก่อนจะฟาดมือลงมาหนักๆ เพี๊ยะ! ผิวขาวเนียนเกิดรอยแดงที่ทำให้เกิดอาการเจ็บแสบที่ผิวอต่คนร่างเล็กกลับรู้สึกชอบมัน ความเสียวของลำใหญ่กระแทกกระทั้นใส่ร่องเล็กไม่ยั้ง ความรุนแรงของเขาเริ่มทำเธอติดใจซะแล้วซิ...

ปั่ก ปั่ก ปั่ก!

เสียงเนื้อกระทบกันอย่างไม่มีวันจบไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอต้องร้องครางอยู่ใต้ร่างของเขา ลิ้นสากไล่ตวัดเลียลิ้มรสชาติที่หวานจากเต้าสีหวาน ใบหน้าหล่อผละขึ้นมามองใบหน้าที่สีแดงระเรื่อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอเบ้หน้าด้วยความเสียวซ่าน รอยยิ้มกระตุกขึ้นที่มุมปากของเขา

"อ๊าส์ พี่โซ่...อื้อ ฮื้อ อ๊ะๆ จะเสร็จแล้วค่ะ!"เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด

"อ๊าส์ ปล่อย...ออกมาเลย..ค่ะ อ๊าส์ ซี๊ด!"เสียงครางที่แหบพร่าฟังดูมีเสน่ห์เหลือล้น ตาเล็กปรายมองจุดเชื่อมก่อนที่จะกวาดขึ้นไปเรื่อยๆ กล้ามหน้าท้องเป็นลอนบวกกับเม็ดเหงื่อที่ชโลมผิวกายที่เซ็กซี่ รอยสักที่ดูดี หน้าตาที่กำลังดูมีความสุข

ตั่บ ตั่บ ปึก ปึก ปึ๊ด!

เมื่อใกล้จะถึงฝั่งเอวหนากระแทกลำใหญ่ใส่เน้นๆ ก่อนที่ทั้งสองจะกระตุกเกร็ง น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นใส่ในมดลูกจนเอ่อล้นย้อยลงมาเปรอะเปื้อน ร่างทั้งสองหอบเหนื่อยใบหน้าหล่อซบลงที่อกเล็กของคนใต้ร่างก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าใส เธอรู้ดีว่าเขาจะทำแบบนี้เฉพาะตอนอยู่บนเตียง แต่หลังจากนี้จะมีเพียงแค่คำร้ายๆที่พ่นใส่เธอ

"พรุ่งนี้ว่างมั้ย?"เสียงเข้มของเขาเอ่ยถามเธอในขณะที่ตาของเขาปิดอยู่หลังจากที่พลิกร่างลงมานอนข้างๆแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กเอาไว้

คำถามที่ได้ยินทำให้เธอหันไปมองเขาด้วยใบหน้าที่สงสัยและไม่เข้าใจ

"เอ่อ...ไม่ว่างค่ะพรุ่งนี้มีเรียนช่วงเช้า พี่มีอะไรรึเปล่าคะ?" เธอตอบกลับก่อนจะเอ่ยถามเขา

"ช่างมันเถอะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วรอพี่ใต้ตึกคณะนะ เดี๋ยวไปรับ"จบประโยคร่างหนาหยัดตัวขึ้นก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

คนตัวเล็กได้แต่กระพริบตาปริบๆเมื่อได้ยินสรรพนามที่เขาใช้แทนตัวเอง 'พี่'อย่างงั้นหรอ? ผิดคาดแหะ!

บ้านใหญ่(บ้านส่วนตัวที่ต่อเติมจนใหญ่โต)

ร่างบางในชุดนอนสีชมพูเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่มีแม่ของเธออยู่เพียงคนเดียวเท้าเล็กเดินเข้าไปก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงข้างแม่ของตนที่กำลังทำงานออกแบบดีไซน์เสื้อผ้าอยู่มือเล็กโอบกอดเอวบางของแม่ ก่อนจะกดจมูกเล็กลงยังแก้มนิ่มๆหอมๆหลายต่อหลายครั้ง

"อื้อ...อะไรเนี้ยยัยตัวแสบแก้มแม่ช้ำหมดแล้ว"เสียงหวานเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงหัวเราะก่อนจะหอมกลับ

"มีอะไรจะพูดกับแม่รึเปล่าคะ?"เสียงหวานของแม่เอ่ยถามอีกครั้ง

"เอ่อ...คือ..แม่คะ ทำไมแม่ถึงรักพวกคุณพ่อละคะ แล้วเวลารักคุณแม่รู้สึกรักที่เดียวพร้อมกันเลยใช่มั้ยคะ?"เสียงเอ่ยตะกุกตะกักก่อนจะร่ายยาวด้วยความเร็วทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกับงงกับคำถาม ทำไมลูกถึงมาถามแบบนี้ หรือว่าลูกกำลังมีความรัก รักแบบไหนอย่าบอกนะว่า...

"หนูมีความรักหรอคะเดล?"คำถามกับใบหน้าตื่นเต้นของแม่ทำเอาคนตัวเล็กถึงกลับไปไม่เป็น

"คือ...ว่า...พวกเขาเป็นเพื่อนกันค่ะ เป็นรุ่นพี่ หล่อด้วย แถมเอาเก่ง!"ประโยคสุดท้ายทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับตาโตเมื่อคนตัวเล็กเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปจึงรีบแก้ตัวทันที

"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น หนูหมายถึงเอาใจเก่งค่ะ!" ใบหน้าเล็กถึงกับเห่อแดง

"เฮ้อ! ตกใจหมดเลย อย่าไปพูดกำกวมแบบนี้ที่ไหนนะคะ โอเคแม่จะบอกให้ก็ได้....แม่ไม่รู้หรอกนะว่าความรักมันเกิดขึ้นตอนไหน แต่สิ่งที่แม่เริ่มรู้สึกคือความหวั่นไหว ความรู้สึกดี อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย ตอนนั้นในหัวแม่ก็ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด มันได้หรอ? แบบนี้มันดีแล้วใช่มั้ย คนอื่นจะมองยังไง แต่สิ่งๆเดียวคือรัก รักที่ห้ามไม่ได้ รักที่ก่อตัวขึ้นเพราะเริ่มรู้สึกว่าพวกเขาเป็นของเรา ไม่ชอบที่มีใครมาใกล้ เป็นห่วงเวลาห่างกัน แต่ความรักมันไม่เริ่มต้นอย่างสวยงามหรอกนะ มันขมแทบจะไม่มีความหวานเลยแต่แม่ก็ฝ่าอุปสรรคเหล่านั้นมาได้พร้อมกับพวกพ่อ หนูบอกแม่ได้มั้ยว่าหนูรู้สึกแบบไหน"

ประโยคบอกเล่าของแม่จบลงพร้อมกับคำถาม ทำให้คนตัวเล็กเริ่มคิดในหัว ตลอดระยะเวลาเธอมีทั้งความเจ็บปวด ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก และหลายสิ่งที่ยากจะคาดเดาสำหรับเธอ

" หนูรู้สึกหวั่นไหวเวลาเขาดีด้วย รู้สึกรักเวลาอยู่ใกล้ๆ  รู้สึกเจ็บเวลาถูกคำพูดร้ายๆพ่นใส่ แต่สุดท้ายหนูก็ผ่านมันมาได้(มั้งคะ)"ประโยคที่ออกมาพร้อมรอยยิ้มกับแววตาที่ดูเศร้า เธอแค่อยากจะปรึกษาแม่แต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกอยากเล่าทุกอย่างออกไป

"แม่ไม่รู้หรอกนะว่าหนูไปเจออะไรมาแต่จำไว้นะคะว่าหนูยังมีครอบครัว ถ้ามีอะไรบอกแม่ได้นะลูกอย่าเก็บไว้คนเดียว อย่าปล่อยให้ตัวเองเจ็บ เพราะถ้าหนูเจ็บแม่เจ็บยิ่งกว่า" อยู่คำพูดของแม่ก็ทำเอาน้ำตาที่เอ่อนองไหลรินอาบแก้มใสอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ผู้เป็นแม่รีบขยับเข้าไปกอดปลอบทันที มือเล็กที่อบอุ่นคอยลูบปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน เธอไม่น่ามาถามอะไรแบบนี้เลย เพราะยังไงแล้วเรื่องทั้งหมดมันไม่ได้ดีเลยสักนิด เพราะอะไร?

มหาวิทยาลัย

คนตัวเล็กกับกลุ่มเพื่อนที่ตอนนี้นั่งอยู่ในโรงอาหารของคณะวิศวะ ซึ่งเธอไม่ได้อยากมาแต่เพื่อนสาวทั้งสามนี่ซิดันลากเธอมาด้วย ใบหน้าที่ดูเริงร่าของเพื่อนๆทำเอาคนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

"นั่นพวกพี่โซ่ป่ะ!" เสียงใสของเจนเอ่ยขึ้นทำเอาใบหน้าเล็กรีบหันไปมอง ก่อนจะหันกลับมาเม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อเห็นคนข้างกายของไนท์

"คู่นี้คบกันนานมากเลยมึง อิจฉาว่ะ!"พริมเอ่ยทำให้คนที่ได้ยินกำมือแน่น ใจของเธอมันหวิวๆ เธอไม่อยากได้ยินด้วยซ้ำ

"เดลแกเป็นอะไร แกร้องไห้ทำไม?"วิวเอ่ยทักเมื่อหันมาเห็นเพื่อนของตัวเองกำลังร้องไห้ ซึ่งเจ้าของน้ำตานี้ก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรและมันไหลตอนไหน มือเล็กรีบยกขึ้นปาดน้ำตาทันที

"เปล่าๆ เราแค่แสบตาอะ เมื่อเช้าเจ็บตาแล้วโดนลมด้วยน้ำตาเลยไหล ไม่มีอะไร" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ตกใจหมดคิดว่าเป็นอะไร เออจริงด้วยพี่แกก็เรียนคณะนี้ไม่ใช่หรอ?"วิวเอ่ย

"อืมใช่ แต่วันนี้พี่เราไม่ได้มา เห็นว่ามีธุระน่ะ"เธอตอบออกไปก่อนที่สายตาขะเหลือบไปเห็นสายตาคมทั้งสองที่มองมา แต่มันก็ชินแล้วสำหรับเธอแล้ว

เมื่อเลิกเรียนร่างเล็กก็รีบลงมายืนรอตามคำสั่งของเขา ใจของเธอมันเริ่มสับสนวุ่นวายแปลกๆ เมื่อไหร่เธอถึงจะหลุดพ้นสักที ยิ่งใกล้เท่าไหร่ความจริงก็ไม่หลุดออกมาสักที

"เฮ้อ! เหนื่อยเกินไปแล้วนะ"เสียงถอนหายใจของร่างเล็กพร้อมกับประโยคตัดพ้อกับตัวเอง

"เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรอ?"เสียงทุ้มเข้มที่คุ้นชินดังขึ้นทำให้ใบหน้าที่ก้มด้วยท่าทางเหนื่อยใจรีบเงยขึ้นมามอง

"พี่ไนท์? เอ่อ...ไหนว่าพี่โซ่จะมารับไม่ใช่หรอคะ?"เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ไอโซ่ติดธุระที่บ้านมันต้องรีบกลับ เลยบอกให้กูมารับแทน" จบประโยคสายตาของเขาเหมือนสอดส่องมองหาอะไรตลอดเวลาแต่เธอก็เข้าใจว่าทำไม

"กลัวพี่แพมมาเห็นหรอคะ งั้นเดลกลับเองก็ได้ค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงชัดเจนทำให้คนตัวสูงถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

"น้อยใจหรอ? เหอะ! คิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยว่างั้น" เขาตอบกลับด้วยประโยคที่ทำให้ใจดวงน้อยเจ็บแปล๊บ....

ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้สำคัญอะไร...รู้ตัวมาตั้งนานแล้วว่าเป็นอะไรสำหรับพวกเขา

"เปล่าค่ะ จะกลับรึยังคะเดี๋ยวมีคนมาเห็นจะเอาไปฟ้องแฟนพี่เอาได้นะ!"จบประโยคคนตัวเล็กไม่รีรอรีบก้าวเท้าเดินนำไปขึ้นรถทันที ปัง! เสียงปิดประตูรถที่แสดงถึงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

"ไหนว่าไม่ได้น้อยใจ หึ!"

จบประโยคร่างสูงก็เดินไปขึ้นรถทันที บรรยากาศภายในรถมันเงียบอึมครึมเสียเหลือเกิน 'อึดอัดชะมัด' จบความคิดมือเล็กก็ยื่นไปกดเปิดเพลงทันทีและมันก็บังเอิญเพลงนั้นทำให้สายตารีบจ้องไปยังชื่อเพลงที่โชว์ขึ้นมาทันที 'ถ้าเธอรักใครคนหนึ่ง' อยากเปลี่ยนแต่ความรู้สึกที่ได้ฟังมันตรงกับความคิดของเธอเหลือเกิน ถ้าเขารักคนๆนั้นจริงๆ ทำไมเขาต้องทำกับเธอแบบนี้ ห้วงความคิดของเธอมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน มือเล็กบีบเขาหากันแน่น เกิดคำถามมากมายในหัวจนประโยคนั้นหลุดออกมา

"พี่รักเขามากมั้ย พี่แพม...พี่รักเขามากมั้ย?"คำถามนั้นทำเอาใจของชายหนุ่มรู้สึกหวิวไปแปลกๆ เขารู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

"แฟนกัน ก็ต้องรักกันซิ! จะให้รักคนอื่นได้ยังไง"คำตอบทำเอาน้ำตาที่เอ่อไหลรินลงมาอาบแก้มทันที

"แล้วพี่เคยรู้สึกกับหนูแบบนั้นมั้ย? ถ้าตัดเรื่องแก้แค้นออกไป.."ประโยคนี้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือ

รถจอดเพื่อรอสัญญาณไฟจราจรทำให้ตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานเขาไม่รู้เลยว่าทำไมใจถึงได้สั่นแปลกๆ เวลาเห็นน้ำตาของเธอ เร็วกว่าความคิดมือหนาก็คว้ารั้งท้ายทอยเล็กดึงเขามาประกบจูบลงที่ริมฝีปากเล็กทันที จูบของเขามันอ่อนโยนแต่ใจของเธอมันเจ็บเหลือเกิน ไม่นานเขาก็ผละจูบออกเพื่อมองใบหน้าเล็ก ในหัวของเขามันบ่งบอกว่ากำลังสับสน เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทำมันจะดีจริงหรือ เรื่องทุกอย่างจะจบลงดีจริงๆใช่มั้ย นิ้วเรียวลูบเกลี่ยแก้มนวลเบาๆ

"อย่าคิดอะไรเกินไปกว่านี้เลย!" จบประโยคมือหนาก็ปล่อยออกจากใบหน้าของเธอทันทีก่อนจะหันกลับมาจับพวงมาลัยเหมือนเดิม...