ตอนที่3 โดนตอกกลับ

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ ในเมื่อฉันขึ้นมาขอโทษคุณแล้ว มันก็น่าจะจบไม่ใช่เหรอคะ”

“…..”

“อ๋อ คุณคงเป็นประเภทชอบใช้อำนาจข่มขู่คนไม่มีทางสู้แบบนั้นหรือเปล่าคะ ก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว คุณจะอะไรนักหนาคะ”

“เธอบอกว่าเธอเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานที่นี่ ฉันเองก็เปลี่ยนใจไม่อยากให้ป้าเธอทำงานที่นี่เหมือนกัน แล้วมันแปลกตรงไหน”

“งั้นคุณจะเอายังไงกันแน่คะ”

เสียงหวานสั่นเครือ แต่ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นกลับแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ถึงจะเป็นผู้หญิงอ่อนแอ แต่เธอก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

“คุณบอกมาเลยดีกว่า ว่าที่จริงแล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ จะให้ฉันไปทำงานแผนกไหน ในเมื่อฝ่ายบุคคลบอกว่าไม่มีแผนกว่าง เป็นเด็กเสิร์ฟคุณก็บอกว่าไม่เหมาะกับฉัน คุณมันชอบดูถูกคนอื่น”

ธันเดอร์หัวเราะในลำคอทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงท้าทายของเธอ

“หึ ปากเก่งใช่ได้เลยนะเธอเนี่ย”คนตัวสูงยกขาขึ้นไขว้ห้าง สายตาลามเลียร่างกายของเธออีกครั้ง อย่างไม่คิดปิดบัง

“ถ้าให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟคงไม่เข้ากับเธอหรอก แผนกนั้นเขาเน้นผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย เธอแต่งแบบนั้นได้หรือเปล่าล่ะ ถ้าได้ ฉันจะยอมให้เธอทำ”

“แล้วตกลงจะเอายังไงคะ”คนตัวเล็กถามเสียงแข็ง พูดตรงไปตรงมาอย่างไม่เกรงกลัว ถึงภายในใจเธอจะเต้นรัวสักแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันแสดงออกมาให้เขารู้

เขายกคิ้วขึ้น แกล้งทำเป็นครุ่นคิด ก่อนใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะทำงาน ประสานไปกับเสียงหัวใจของเธอที่กระหน่ำเต้นแรงขึ้นด้วยความโกรธ กับท่าทางกวน ๆ ของเขา

“ฉันจะให้เธอเป็นพนักงานส่วนตัวของฉัน”

ดวงตากลมโตเธอเบิกกว้าง อย่างไม่เชื่อหูว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

"ไหนคุณบอกว่าไม่ได้คิดอะไรแบบนี้ไงคะ แล้วที่พูดมาหมายความว่ายังไง"

เขายกยิ้มมุมปาก ริมฝีปากขยับเอ่ยออกมาช้า ๆ เจตนาจะกวนให้อารมณ์ของเธอให้เดือดพล่านมากกว่านี้

“ส่วนตัวที่ว่าก็คือไม่ว่าฉันจะใช้ให้เธอทำอะไร เธอก็ต้องทำ หน้าที่หลักคือทำความสะอาดห้องทำงาน ห้องนอนส่วนตัวของฉัน ช่วยฉันเคลียร์เอกสารบัญชี”

ห้องทั้งห้องเงียบลงในพริบตา รวมถึงหัวใจของเธอที่เริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติมากขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอกำลังคิดมากไปเองอีกแล้ว

“เข้าใจแล้วค่ะ”เสียงหวานราบเรียบเอ่ยออกมา“ถ้านั่นคืองานทั้งหมดที่ต้องทำ ฉันทำได้ค่ะ”

รอยยิ้มของเขาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอไม่โวยวายและตอบตกลงออกมาง่าย ๆ แบบนี้

“ตกลงเธอทำใช่หรือเปล่า”เขาเลิกคิ้วถามเธอเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจ้องมองใบหน้าขาวใสของเธอ

ฮานะก้มหน้าลงทันที เมื่อเห็นแววตาคมของเขามองมา เพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าของเธอที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบเขาสั้น ๆ

“ตราบใดที่มันไม่เกินขอบเขตของคำว่างาน ฉันทำได้ค่ะ”

คนตัวสูงหัวเราะเบา ๆ อย่างถูกใจ ทว่าดวงตากลับกดลึกลงมาอย่างหมายมาด

“ดี งั้นพรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ”

"ฮานะค่ะ"

"ชื่อเหมือนนางเอกหนังเอวี"

ฮานะอ้าปากเหวอเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะปากเสียไม่ใช่น้อย เขาพูดเปรียบเทียบเธอแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ติดว่าในห้องนี้คือถิ่นของเขา เธออยากจะถอดรองเท้าปาหน้าเขาจริง ๆ

"ทำไม? ฉันพูดผิดตรงไหน"

"ถ้าฉันเปรียบเทียบชื่อคุณบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง คุณกำลังบูลลี่ชื่อฉันอยู่ รู้หรือเปล่าคะ"

"ฉันชื่อธันเดอร์ ไหนลองเปรียบเทียบมาสิว่าชื่อฉันเหมือนอะไร"

ขายาวขยับเข้ามายืนใกล้เธอ มันใกล้มากจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจกัน คราวนี้เธอไม่กล้าขยับถอยหนี เพราะกลัวจะล้มลงไปเจ็บซ้ำอีกครั้ง เลยต้องยืนขาแข็งเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิดอยู่แบบนั้น

"ชื่อเหมือนหมาที่คนแถวบ้านฉันเลี้ยงเลยค่ะ"

"นี่เธอ!!!"

ธันเดอร์เผลอจับข้อมือเล็กของเธอด้วยความแรง จนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บทันที

"ปล่อยนะ ไหนคุณท้าให้ฉันเปรียบเทียบชื่อคุณไงคะ เป็นไงล่ะคุณก็โกรธเหมือนกัน ที่นี้เข้าใจความรู้สึกของฉันหรือยัง"

"แล้วนางเอกเอวีมันไม่ดีตรงไหน มันก็เป็นอาชีพหนึ่ง"

"งั้นแล้วหมามันไม่ดีตรงไหนคะ มันก็เป็นสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของมันเหมือนกัน คนบางคนยังซื่อสัตย์ได้ไม่เท่าหมาเลยค่ะ"

เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ภายในใจจะหวาดหวั่น มั่นใจเต็มที่ว่าตัวเองไม่ผิด ในเมื่อเขาท้าให้เธอเปรียบเทียบชื่อของเขาเอง เธอก็จัดให้เขาสมใจแล้ว จะมาโทษเธอได้ยังไง

"ดูเหมือนฉันจะประเมินเธอต่ำไป เอาล่ะออกไปได้แล้ว เสร็จธุระของเธอแล้ว"

ธันเดอร์โบกมือไล่ให้เธอออกจากห้อง รู้สึกเสียหน้าที่โดนตอกกลับขนาดนี้

ฮานะก้มศีรษะเล็กน้อยเหมือนเป็นการปิดบทสนทนา แล้วหมุนตัวเดินไปทางประตู มือเธอสั่นน้อย ๆ ขณะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู แต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่น ระงับความกลัวของตัวเองที่เธอพยายามกดเอาไว้

เขายืนมองอยู่ตรงนั้น สายตาคมยังติดตามทุกฝีก้าวของเธอ จนกระทั่งเธอเดินออกจากห้องไป

ฮานะรีบเดินไปหาป้าเจนทันทีที่เธอเดินลงมาถึงชั้นล่าง ป้าของเธอยังคงยืนรออยู่ที่หน้าห้องทำงานของฝ่ายบุคคล ด้วยท่าทีร้อนใจ

"เป็นไงบ้าง คุณธันว่ายังไง"

"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ พรุ่งนี้หนูต้องมาทำงานที่นี่ค่ะ คุณธันให้หนูทำความสะอาดห้องทำงานกับห้องพักส่วนตัวของเขาที่ชั้นสาม กับช่วยเขาทำงานเอกสารนิดหน่อยค่ะ"

"จริงเหรอ"

ฮานะพยักหน้ายืนยัน เจนจิราก็ถอนหายใจออกมาทันทีด้วยความโล่งอก เธอคิดว่าตัวเองจะต้องตกงานในวัยเกือบหกสิบเสียแล้ว

"งั้นหนูกลับบ้านก่อนนะคะ"

"ไปเถอะ"

คนตัวเล็กเดินมารอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ที่อยู่เยื้องจากผับไปไม่ไกล ขนาดยังไม่ทันได้ทำงาน เธอก็รู้สึกเหนื่อยใจขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง ดูเหมือนธันเดอร์เจ้าของผับจะเป็นคนผูกใจเจ็บเธออยู่ไม่น้อย เขาต้องกำลังคิดหาทางเอาคืนเธอที่กล้าไปเปรียบเทียบชื่อเขาเป็นหมาข้างบ้านเธอแบบนั้น

ความรู้สึกตอนนั้นเธอเองก็กลัวเขาอยู่เหมือนกัน เพราะถึงแม้จะไม่ใช่คนยอมคนง่าย ๆ ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับ แต่ตอนนั้นเธออยู่กับเขาในห้องทำงานของเขาสองต่อสอง หน้าห้องก็มีลูกน้องของเขาอีก หากเขาคิดจะทำอะไรเธอจริง ๆ เขาคงทำได้สบายอยู่แล้ว เป็นไปได้ว่าหากเธอไม่ยั่วโมโหเขาตั้งแต่แรกที่เข้าใจผิดคิดว่าเขาชวนเธอขึ้นห้องเพราะคิดจะทำเรื่องบางอย่างกับเธอ ทั้งที่เขาคงแค่อยากช่วยให้เธอได้ทำงาน เขาอาจจะเป็นคนดีคนหนึ่งเลยก็ได้