ตอนที่ 6

ใจแกร่งพาลเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสวบสาบของเสื้อผ้าที่ดังอยู่ด้านหลัง ข่มใจให้ยืนนิ่งอยู่ไม่กี่นาทีทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

"เสร็จแล้วก็ออกไป"

"เจ้าค่ะ"

รอจนสาวใช้หอบเอาอุปกรณ์ต่าง ๆ เดินออกจากห้องไปแล้ว อาร์มจึงค่อยหย่อนสะโพกลงนั่งที่ข้างเตียง กายแกร่งเอนตัวลงนอนเคียงข้างแล้วสอดแขนเข้าใต้ร่างนุ่ม จากนั้นจึงค่อย ๆ รั้งให้เธอพลิกขึ้นมาซบอยู่บนแผงอกอย่างระมัดระวัง

ความเย้ายวนตามธรรมชาติดึงดูดให้อาร์มค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงไปใกล้ ริมฝีปากหนาหยักยกยิ้มน้อย ๆ ขณะกดปลายจมูกโด่งลงบนเรือนผมเงางามแล้วสูดเอากลิ่นกายหอมละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่

หอมชะมัด~

อาร์มคิดในใจพลางกดใบหน้าให้จมหายเข้าไปในกลุ่มผมมากขึ้น เพียงแค่ได้ใกล้ชิดกับคนที่ปรารถนา กายแกร่งก็สั่นสะท้านและเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างง่ายดาย

เมื่อได้คืบก็คิดจะเอาศอกตามวิสัยเดิม ปลายจมูกโด่งเลื่อนลงมากดฝังเข้าที่พวงแก้มแดงระเรื่ออีกหลายหน ก่อนจะลากลงไปคลอเคลียตามซอกคอขาวผุด พร้อมกับมือไม้ที่เคยวางอยู่ข้างลำตัวก็เริ่มเลื้อยเข้าไปสำรวจผิวกายใต้เสื้อเชิ้ตตัวบาง

"ฮืมมม"

อาร์มร้องคำรามเบา ๆ ด้วยความรู้สึกดี ความสุขสมที่ได้รับจากการสัมผัสทำเอาใจร่ำร้อง กลางกายประท้วงขอปลดปล่อย

แต่ถึงเขานึกอยากทำจะอะไรที่มากกว่านี้ เขาก็ไม่ชอบเอาเปรียบใครทั้งที่ยังไร้สติ ปากร้อนจึงทำแค่ขบเม้มไปตามเนื้ออ่อนของลำคอระหงจนขึ้นรอยจ้ำช้ำรักเพื่อตีตราจอง ก่อนจะกัดฟันผละออกห่าง

อาร์มหอบหายใจหนัก ๆ ทอดมองใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเนื่องจากฤทธิ์ยากำลังถูกขับออกแล้วแววตาก็อ่อนลงไปหลายส่วน

เขายกมือขึ้นกดซับตามกรอบหน้าให้เธออย่างทะนุถนอม พลันแววตาก็วาวโรจน์ปรากฏร่องรอยของความขุ่นเคืองขึ้นเมื่อเผลอนึกถึงต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

"ฮึ! ทำอะไรไม่เคยระวังตัวเลยสินะ"

อาร์มเอ็ดเสียงเข้ม จ้องคนที่หลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วใช้ปลายนิ้วสากปัดเอาปอยผมที่ปรกหน้าผากออกให้พ้นทางก่อนจะเคาะเบา ๆ เป็นการลงโทษ

ปกติของงานสังสรรค์ต้องมีการดื่มนั้นเข้าใจได้ แต่เธอก็ควรจะแยกแยะและรู้จักการคบคนบ้าง หากครั้งนี้เขาไม่ตัดสินใจตามออกไปดู หมาคงได้คาบคนของเขาไปแล้ว

 ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด!

แรงกอดรัดเพิ่มมากขึ้นตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้คนที่อยู่ในอ้อมแขนขมวดคิ้วแน่น แล้วขยับยุกยิกด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว

"อื้ออ"

เสียงครางแผ่วเบาดึงให้อาร์มหลุดออกจากห้วงของความคิด   หลุบตาลง มองสีหน้าอึดอัดของนางแบบสาวแล้วรีบคลายวงแขนลงทันควันด้วยเกรงว่าจะทำให้เธอตื่นก่อนเวลา

ก้อกก้อกก้อก

"ขออนุญาตครับ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นเป็นปมยุ่งเหยิงทันทีหลังได้ยินเสียงเคาะประตูก่อนจะตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิท เพราะการรบกวนในเวลานี้นั่นแปลว่าอีกฝ่ายมีเรื่องด่วนที่ต้องรายงาน

มือหนาดันร่างอ้อนแอ้น​ให้ขยับลงไปนอนหนุนบนหมอนใบโตแทน กระเถิบกายถอยลงจากเตียงอย่างไร้ซุ่มเสียงแล้วจัดการดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอจนถึงปลายคาง ตรวจเช็กจนแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีจึงค่อยส่งเสียงตอบรับ

"เข้ามา"

สิ้นเสียงอนุญาต ลีโอก็ผลักบานประตูให้เปิดกว้างแล้วรีบก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า มือหนายื่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ให้เจ้านายหนุ่ม ก่อนถอยออกมายืนรอรับคำสั่ง

"น่าจะเกิดขึ้นราว ๆ สามทุ่มครับ"

ลีโอรายงานเสริมแล้วก้มหน้านิ่งเพื่อเตรียมตัวรอรับแรงกระแทกจากอารมณ์ที่กำลังจะโหมกระพือในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า และก็เป็นดังคาด

"แม่งเอ้ย!"

อาร์มสบถคำหยาบคายออกมาอีกยาวเหยียดหลังได้เห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาเป็นกังวลเหลือบมองใบหน้าสะสวยของคนที่ยังคงหลับใหลเพียงนิด ก่อนจะหันกลับมาสั่งการลูกน้องคนสนิทเสียงเข้ม

"อย่าเพิ่งให้เธอเห็นมัน!"