ログインเขาชายหนุ่มที่รักอิสระ แต่ต้องมาถูกคลุมถุงชนแบบต้านไม่ได้ เขาจึงทำทุกทางเพื่อให้เธอไม่มีความสุขและยอมหย่าไปเอง ความเจ็บปวดของเธอคือความสุขของเขา เธอหญิงสาวหัวอ่อนยอดกตัญญู ทำตามที่บิดาและมารดาบอกตั้งแต่เด็กจนโต จนเมื่อเธอเจอกับเขาชีวิตเหมือนเธอก็ตกนรกทั้งเป็น เขาคือซาตานที่ทำให้เธอทั้งรักทั้งเกลียด ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด เมื่อไหร่ที่มันหมดลงก็คือไม่เอาอะไรเลยแล้วเหมือนกัน....
もっと見る夜色压城。
江城的雨下得很大,像是把整座城市都冲刷得喘不过气来。
洛霄坐在驾驶位上,双手紧握方向盘,眼睛盯着前方被雨水模糊的车灯。
雨刮器机械地摆动着,一下一下,却怎么也刮不干净那片混乱的世界。
车内很安静。
安静到只剩下呼吸声,还有手机屏幕偶尔亮起的冷光。
屏幕上,是最后一条消息。
——林知夏:“洛霄,我们分手吧!你根本没有想过我们的未来!
洛霄没有解释,没有争吵,甚至没有情绪起伏。
就像是在说一句:“今天晚饭不吃了。”
洛霄看着那行字,很久没有动。
手指在屏幕上停了一下,想打字,最后又删掉。
他突然觉得有点可笑。
六年,六年啊!
从大学到工作,从出租屋到加班到凌晨。
他以为自己在拼未来。
结果在别人眼里,只是一句:
没有未来!
现在雨更大了。
车窗外的世界开始扭曲,灯光被拉成长线,像是整个城市在融化。
洛霄低声笑了一下,笑得很轻,轻到像是怕惊扰自己。
“原来……我们就这样结束了。”
他猛的踩下油门!
车子驶入夜色。
那一刻,暴雨失控
前方的红灯亮起。
但洛霄没有踩刹车,或者说——他踩了,但刹车器没有反应。
轮胎在湿滑路面上发出刺耳的摩擦声。
一辆大货车从侧面冲出来。
灯光刺眼。
世界瞬间白了一下。
“砰——!”巨响撕裂雨夜,车身翻滚,玻璃碎裂的声音像冰一样炸开。
洛霄最后看到的,是破碎的挡风玻璃外,那一片混乱的天空。
还有一个模糊的念头:如果人生能重来一次……我...能不能成功....
洛霄的意识开始坠落,像是掉进无尽的黑暗。
不知过了多久
他听见一道声音。
这声音很远似乎又很近。
感觉很古老。像是从另一个世界传来。
叮!
【检测到宿主灵魂稳定中……】
【绑定条件符合……】
【帝王争霸系统启动中……】
洛霄的意识猛地一震。
黑暗之中,仿佛出现了一点光芒。
他听见最后一句话:【欢迎来到——乱世三国。】
风声,马蹄声还有……血腥味。
洛霄猛的睁开眼。
他不在车里,也不在医院,而是在一间破旧的茅屋中。
身下是干草,屋里极其简陋,屋顶漏风。
外面,是陌生的喊杀声。
他猛的坐起来,呼吸急促。
低头看自己的双手。
这似乎不是自己的手。
这手很粗糙,还布满划痕。
门外,突然冲进来一个少女,这少女虽衣裙破旧,但脸却极为清秀。
少女看到他醒来,明显松了一口气。
她扑过来:“霄哥哥!你终于醒了!”
洛霄整个人愣住。
这个称呼……
他脑海像被什么击中。
少女抬头,眼眶有些红:霄哥哥,我以为你....
少女抓着他的手,很紧很紧,像是怕再一次失去他一样。
少女抹了抹眼睛说道:霄哥哥,外面乱兵又来了,我们得快走了……
洛霄呆呆的看着她。
很陌生但又有一种莫名的熟悉感,仿佛这个人,本就该出现在他生命里。
他喃喃开口:你……是谁...
少女怔住了一下,随后轻声道:霄哥哥,我是苏清漪啊,你是不是睡傻了?
此时
风声忽然大了一瞬。
仿佛是整个世界都在这一刻停顿。
洛霄脑海里,那道机械声音再次响起:
【帝王争霸系统已绑定】
【新手任务发布:存活三日】
【奖励:基础体魄强化 + 初级兵器一把】
洛霄站在原地,看着外面的乱世,看着眼前这个叫他“霄哥哥”的少女。
他忽然明白了一件事。
他!此时此刻真的不是在做梦。
而下一刻。远处传来一声巨响。
屋外有人嘶吼:“黄巾军来了——!”
苏清漪脸色瞬间变白。
她抓紧洛霄的手:“霄哥哥,快走!”
洛霄抬头。
雨夜、乱世、刀兵。
还有他脑海中那冰冷的系统提示。
他沉默了两秒。
然后轻声说了一句:“好。”
只是这一声“好”,代表着从这一刻开始,以前的一个社畜洛霄死了,而另一个人,将从乱世中走出来!
และแล้วก็มาถึงสุดสัปดาห์ที่เขารอคอยก็มาถึงเพราะวันนี้เขาได้พาภรรยาตัวน้อยพร้อมกับลูกสาวอย่างมะนาวแล้วก็เด็กอีกชายอีกสองคนที่อยู่ในท้องของเธอที่เขาเสกเข้าท้องเอาไว้ไว้เรียบร้อยแล้วและรู้ผลว่าเป็นลูกชายเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากวันนั้นที่ได้กินข้าวด้วยกันเวลาผ่านมาห้าเดือนแล้ว ตอนนี้ท้องของเนยหวานใหญ่ขึ้นมากกว่าปกติวันนี้เขาเลยพาเธอมาพักผ่อน เราสองคนได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้วว่าจะมีลูกเพียงแค่สามคนเท่านั้น หากเด็กชายสองคนนี้เกิดขึ้นมาเท่าไหร่เขาก็จะยอมทำหมันทันที ภรรยาของเขาให้เหตุผลว่าน้องชายสองคนก็เพียงพอสามารถปกป้องพี่สาวอย่างมะนาวได้แล้ว เขาจึงไม่ขัดใจภรรยาอีก ในเมื่อเธออยากมีแค่สองคนเขาก็พอใจแล้วเหมือนกัน ความสุขของเราคือการที่ได้หัันหน้าคุยกัน ไม่ชอบอะไรก็พูดกันตรงๆ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ต่างคนต่างคิดไปเองจนเรื่องราวมันเลยเถิดใหญ่โตเกือบกลับมารักกันไม่ได้อีก " บรรยากาศดีมากเลยนะครับที่รักว่าไหม หลายเดือนแล้วนะที่ผมไม่ได้พาคุณมาที่นี่ ผมรู้ว่าคุณชอบทะเลแต่งานของผมก็เยอะเหลือเกิน ต่อไปนี้ผมจะพยายามหาเวลาว่างสำหรับครอบครัวเรามากขึ้นนะครับ เมื่อไหร่นะที่เจ้าสองแฝดนี่จะโตสักทีผมจะได้วางมือแ
เวลาผ่านไปสามปีกว่าตอนนี้หนูน้อยมะนาวอายุได้สามขวบแล้วและกำลังจะเข้าเตรียมอนุบาล หนูน้อยซนมากๆได้คุณพ่อมาเต็มๆทำเอาคุณแม่ปวดหัวอยู่ไม่น้อย " คุณแม่ขาวันนี้คุณพ่อกลับมาหรือยังคะ หนูคิดถึงคุณพ่ออยากขี่คอคุณพ่ออีกค่ะ " ผู้เป็นแม่ถึงกับส่ายหน้าเหนื่อยใจ เธอไม่น่าให้สามีตั้งชื่อลูกว่ามะนาวเลยจริงๆเพราะเปรี้ยวซ่าสมชื่อ ไม่มีความหวานอยู่ในตัวเลยแม้แต่นิดเดียว " โถ่ลูก เบาๆลงบ้างนะคะกับการเล่นผาดโผนเนี่ย เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา เราเป็นผู้หญิงควรที่จะเรียบร้อยไว้บ้างนะลูก " เนยหวานเอ็ดลูกสาวหลังจากที่ตอนนี้เจ้าตัวมองหาแต่ผู้เป็นพ่อที่ออกไปทำงานจนตอนนี้ก็ไกล้จะได้เวลาที่จะกลับเข้าบ้านมาแล้ว กริ่ง กริ่ง กริ่ง เสียงกดออดหน้าบ้านเป็นนิ่มสาวใช้ที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่บ้านหลังแรกจนตอนนี้กลายมาเป็นพี่เลี้ยงของยัยหนูมะนาวเรียบร้อยแล้ว เดินออกไปเปิดประตูเมื่อมีแขกมาหาผู้เป็นเจ้านาย แล้วเธอก็ต้องดีใจที่วันนี้คุณตากับคุณยายมาหาหลานสาวถึงที่บ้านพร้อมกับหอบของกินมามากมายเช่นเคย " คุณตา คุณยาย น้องมะนาวคิดถึงจังเลยค่ะ " เด็กน้อยพูดเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับวิ่งไปกอดกับคุณตาและคุณยาย คุณตาก้มลงอุ้มหลานสาวขึ้นม
ปัก! ปัก! ปัก! ปัก! ปัก! เสียงเนื้อกระทบเนื้ออยู่ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ที่เป็นคฤหาสน์หลังใหม่เรือนหอของมาร์ตินและเนยหวาน หลังจากที่เขาออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ได้ทำการขายบ้านหลังนั้นเป็นที่เรียบร้อย เรือนหอเก่าของเขาและเธอเพราะเขามองว่ามันเล็กเกินไปและอาจไม่เพียงพอสำหรับทายาทไมโลเวอร์ที่กำลังจะเกิดมา " อื้อ....อ๊ะ...บะ เบาหน่อยค่ะที่รัก "เสียงครางหวานในห้องเก็บเสียงอย่างดีของร่างบอบบางที่ตอนนี้โดนกระแทกอย่างเอาเป็นเอาตายจากคนตัวโตที่ไม่ยอมเหน็ดเหนื่อย แม้ตอนนี้อายุครรภ์ของเธอใกล้จะคลอดเต็มทีเขาก็ยังให้เหตุผลว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะคลอดและเขาจะไม่มีโอกาสได้รังแกเธอแบบนี้ไปอีกสักพักใหญ่ แต่การทิ้งทวนครั้งสุดท้ายของเขาก็ทำเอาเธอหมดแรงเป็นอย่างมาก ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! สะโพกสอบกระแทกแก่นกายใหญ่โตตามฉบับหนุ่มลูกครึ่งเข้าไปในท่าหันหลังแล้วโก่งโค้งมือหนาของเขาก็จับหน้าท้องของเธอเพื่อพยุงเอาไว้อย่างดี ท่านี้เข้าลึกมากเป็นคนตัวเล็กที่ร้องครางระงมออกมาไม่เป็นภาษา รวมทั้งตัวเขาด้วย ร่างอวลอัดที่ตอนนี้เต็มไม้เต็มมือจับไปตรงไหนก็รู้สึกเร่าร้อนไปหมด " โอ้ววว!!! ซี๊ดดด...ดีเหลือเ
เวลาผ่านไปอีกราวๆสองชั่วโมงกว่า คุณหมอก็ได้ออกมาจากห้องผ่าตัดท่ามกลางบรรยากาศความลุ้นระทึกของบรรดาญาติทุกคนรวมถึงเพื่อนสนิทของมาร์ตินที่ตอนนี้มากันครบทุกคนเพื่อมารอดูอาการของมัน เพื่อนแท้ย่อมไม่ทิ้งกันจริงๆ" คุณหมอคะ สามีของฉันเป็นยังไงบ้างคะ " ร่างบอบบางพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำกับคำว่าสามีเมื่อคุณหมอออกมาจากห้องผ่าตัดนั้น " คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ โชคดีที่กระสุนไม่ได้โดนอวัยวะสำคัญ บวกกับคนไข้ใจสู้มาก เดี๋ยวรอดูอาการอีกสักคืนแล้วหมอจะให้ไปนอนพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยนะครับ คนไข้นอนที่โรงพยาบาลอีกซักสองสัปดาห์ก็กลับบ้านได้แล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมขอตัวก่อนนะครับ "" เอ่อ คุณหมอคะขอดิฉันเข้าไปเยี่ยมเค้าได้ไหมคะ "" ถ้าเป็นตอนนี้หมออยากให้คนไข้ได้พักผ่อนก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี้เช้าญาติคนไข้ก็เข้าเยี่ยมได้แล้วครับ " ทุกคนที่ได้ฟังคำวินิจฉัยของคุณหมอแล้วทำเอาโล่งใจแล้วเนยหวานก็น้ำตาร่วงออกมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอทั้งดีใจอย่างบอกไม่ถูก ดีใจที่เขากลับมาอยู่กับเธอและลูกอีกครั้งไม่ปล่อยให้เธอต้องอยู่กับลูกเพียงลำพัง " พี่เค้าปลอดภัยแล้วนะลูก หายห่วงได้แล้ว ส่วนตัวเราก็กลับไปพักผ่อนเถอะ
มาร์ตินเขานั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องแล้วก็ได้ยินเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขาจำได้ว่านี่คือเสียงเมียตัวน้อยของเขา แต่ยังเลือกที่จะนั่งอยู่แบบนั้นจนเห็นว่าเธอกำลังจะเดินออกไป เขาก็เลยเดินออกไปหน้าห้องและทำตามแผนที่เขาวางเอาไว้ก่อนหน้านี้ ความจริงแล้วเขาพาผู้หญิงคนนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนก็จริงแต
พอกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเนยหวาน เชนพร้อมกับพราวมุกก็ได้ขึ้นมาทำงานของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้วเนยหวานขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนใคร เพราะไม่อยากทำตัวสนิทสนมกับเชนมากจนเกินไป เพราะเกรงใจสามีของตัวเองที่บางทีขี้หึงเธอมากเกินกว่าเหตุ ส่วนพราวมุกก็กลับไปยังที่พักของเธอเพื่อไปรอ
มาร์ตินอุ้มเนยหวานมาจนถึงในห้องน้ำสุดหรู เขาจับเธอวางไว้บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าพร้อมกับตัวเขาที่ไปเปิดน้ำลงอ่างจนเต็ม หลังจากนั้นก็ใส่สบู่ลงไปส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปจนทั่วหลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วร่างสูงก็มาอุ้มเธอลงจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้ววางเธอลงช้าๆลงในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พร้อมกับตัวเข
พราวมุกรีบพาเนยหวานออกมาจากตรงนั้นเพราะไม่อยากให้เธอคิดมาก ทั้งสองคนเดินมาจนถึงห้องอาหารภายในโรงแรม และพราวมุกก็พาเนยหวานนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องอาหาร ซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆก็ไม่รู้ว่าพวกเธอนั่งอยู่ที่นี่เพราะมุมนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว " คุณพราวอยากทานอะไรสั่งได้เลยนะคะเดี๋ยวเนยเอาบิลไปเก็บกับพี่มาร