บทที่ 8 เป็นห่วง

สายถูกตัดอย่างไร้เยื่อไย แต่ไม่เป็นไรน้ำตาลคนนี้ไม่หวั่น แค่ได้ยินเสียงของเขาผ่านปลายสายไม่ถึงนาที ก็ช่วยต่อลมหายใจให้อยู่ได้ทั้งวัน

แต่แล้วเมื่อคิดบางอย่างได้จึงรีบเข้าไลน์ของแม่และกดโทรออกทันที

“แม่คะ ตอนแม่เริ่มจีบพ่อ แม่ไปขอพรที่ไหนคะ” เธอรีบถามในสิ่งที่สงสัยทันทีที่แม่รับสาย

(พระแม่ลักษมีจ้ะ)

“พาตาลไปหน่อสิคะ อยากไปขอพร”

(ได้สิจ้ะ แต่วันนี้คุณแม่ไม่ว่างนะ มาทำสวย)

“วันหลังก็ได้ค่า จองตัวคุณแม่ไว้”

(ว่าแต่จะไปขอพรให้สมหวังกับหนุ่มคนไหนน้า…) เสียงเกวลินที่ตอบกลับมาแอบแฝงด้วยความล้อเลียน

“ถ้าได้คนนี้ลูกสาวแม่ไม่หาผู้ชายคนอื่นแล้วค่ะ” เธอตอบ พลางกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง “ถ้าได้คนนี้เป็นแฟนก่อนเรียนจบ แม่เตรียมหาฤกษ์แต่งงานได้เลยค่ะ”

(พูดซะแม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น ที่มาทำให้ลูกสาวของแม่คลั่งรักได้มากขนาดนี้) เกวลินพูดแล้วหัวเราะเบาๆ แต่ในน้ำเสียงกลับมีความเอ็นดูแฝงอยู่

ได้ยินลูกสาวพูดถึงผู้ชายคนนี้บ่อยมากแต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย น้ำตาลเอาแต่บอกว่ายังไม่ถึงเวลา เห็นลูกสาวดูมั่นคงกับคนนี้มาครึ่งปีเลยอยากเห็นหน้าค่าตาว่าประมาณไหน ถึงทำให้ลูกสาวของเธอหลงจนหัวปักหัวปำได้มากถึงเพียงนี้

“พี่ชายเซลีนค่ะ จำได้ไหมที่ตาลเคยพูดถึงบ่อยๆ คนนั้นแหละ~ รับรองเลยว่าแม่ชอบแน่นอน”

(ไม่มีหลักฐานไม่เชื่อ)

“อุ๊บส์~ แค่นี้นะคะ” เธอยกมือปิดปากแล้วอุทานออกไปด้วยน้ำเสียงฟังดูดัดจริต ก่อนจะขอวางสายจากคุณแม่

หลังจากวางสายลง เธอทำการเลื่อนหารูปของอนาคตหวานใจแล้วส่งให้คุณแม่

น้ำตาล : ส่งรูปภาพ

น้ำตาล : เชิญทอดพระเนตรเพคะ คนนี้แหละค่ะ อนาคตลูกเขย

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความก็เด้งขึ้นมาอย่างเร็วจี๋

คุณแม่ : ตาถึงมากลูกน้ำตาล คนนี้ผ่าน!

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนหน้าแทบฉีก ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจกลับไปให้แม่ เธอนอนหงายบนเตียง มองรูปของเขาบนจอโทรศัพท์อีกครั้ง ยิ้มหน้าบานจนเหงือกแทบแห้งอย่างมีความสุข ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ

“พระแม่ลักษมีเจ้าขา ขอให้ลูกช้างสมหวังกับเขาทีเถอะค่ะ…” เธอพึมพำเบาๆ พลางกอดโทรศัพท์แน่นเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่

เขาคือ ‘พร’ ที่เธอขอให้ได้ครอบครองอยู่ทุกวัน

“ถ้าไม่ใช่ตาล ใครกันนะจะได้พี่ไปเป็นแฟน คนๆ นั้นคงโชคดีมากเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่งแน่เลย” เธอพูดแล้วมองเพดานตรงหน้า

ขอเป็นคนถูกรางวัลที่หนึ่งคนนั้นได้ไหม คงทำใจไม่ได้ถ้าหวยใบนี้…เป็นคนอื่นที่นำไปขึ้นรางวัล

สามชั่วโมงต่อมา

ติ๊ง~

เซนต์ : รีบใช้ไหม

เซนต์ : ฝนตก

พอรู้ว่าเป็นข้อความของเขารีบกดเข้าไปอ่านอย่างไม่ปล่อยให้อีกคนรอนาน

น้ำตาล : ไม่รีบค่ะ ตาลรอได้

ครึ่งปียังรอมาแล้ว แค่นี้ทำไมจะรอไม่ได้…

ข้อความขึ้นสถานะ ‘เห็นแล้ว’ แต่ไม่มีการตอบกลับมาซึ่งเธอก็ไม่ได้อะไร จะบอกว่าชินแล้วก็ได้ แค่เห็นเขาตอบข้อความกลับมาบ้าง ไม่ปล่อยให้แชตหนักขวาเหมือนครึ่งปีที่ผ่านมาเธอก็ดีใจแล้ว

เธอก้าวออกไปยืนมองสายฝนข้างนอกผ่านกระจกใส ถ้าเขาออกมาตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

รักเขามากชนิดที่ว่า ไม่อยากเห็นเขาเจ็บป่วย ไม่อยากให้ตากฝนทุกวัน อยากเห็นเขากินข้าวอร่อยทุกมื้อ ไม่มีเรื่องเครียดมากวนใจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งฝนเริ่มหยุด เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูส่งเสียงแผดร้องแต่ไม่มีใครรับ เพราะน้ำตาลเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เกือบหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

ร่างบางนอนส่งเสียงครางแผ่วเบาอยู่บนโซฟา มือเล็กควานหาโทรศัพท์ ก่อนจะยกขึ้นมาดูเวลา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเพราะแสงหน้าจอสว่างเกินไป แต่ทันทีที่เห็นข้อความกับการโทรผ่านไอจีจากชื่อคุ้นตา ม่านตาพลันขยายกว้างด้วยความตกใจ

“เชี้ย!” เธออุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่งแทบจะทันที

เซนต์ : มาถึงแล้ว

เซนต์ : ?

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับด้วยความลนลาน

น้ำตาล : ตาลหลับ

น้ำตาล : พี่เซนต์กลับรึยังคะ

น้ำตาล : เดี๋ยวลงไปนะคะ

เธอลุกลี้ลุกลนมาก คว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ คียการ์ด ก่อนจะวิ่งไปหยิบรองเท้า คว้าได้คู่ไหนใส่คู่นั้นโดยไม่ทันสังเกตว่ามันคนละสีด้วยซ้ำ หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก มือสั่นระหว่างกดลิฟต์ลงพร้อมเหลือบมองหน้าจอซ้ำๆ และเห็นว่าเขายังไม่อ่าน ยิ่งเห็นแบบนั้นความร้อนใจยิ่งก่อตัวขึ้นในอก

“อย่ากลับนะพี่เซนต์ อย่าเพิ่งกลับนะ…” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นทันทีที่ถึงชั้นล่าง เธอวิ่งพรวดออกไปโดยไม่มองทาง เท้าเล็กกระทบพื้นที่เปียกลื่น ข้างนอกยังคงฝนตกปรอยๆ ไม่ทำให้เปียกมากเท่าไรนัก เพราะรีบร้อนเกินไปเลยทำให้…

ตุ้บ!

“โอ้ย!!” เธอล้มกระแทกพื้นเต็มแรง เสียงอุทานหลุดจากปากโดยอัตโนมัติ ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นตั้งแต่หัวเข่าจนถึงข้อศอก ผิวบางถลอกเห็นแดงชัด เธอพยายามลุกขึ้นแต่ความเจ็บตรงบาดแผลทำให้ได้เพียงแค่กัดริมฝีปากเบาๆ

เซนต์ที่นั่งรออยู่บนบิ๊กไบค์หน้าคอนโดเงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องแหลมของผู้หญิง ตอนแรกคิดว่าใครเป็นอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทน้องสาว หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“น้ำตาล!” เขาดีดตัวขึ้นจากรถทันที ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนปรอยๆ เข้าไปโดยไม่ลังเล แววตาฉายความความตกใจปนเป็นห่วงโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ “เป็นไรไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“พี่เซนต์…” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจปนดีใจในเวลาเดียวกัน “ตาลนึกว่าพี่กลับไปแล้ว เห็นไม่ตอบ”

พูดยังไม่ทันจบน้ำเสียงเธอก็เริ่ม ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนน้ำตาจะไหลกลิ้งลงมา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความอ่อนแอจากเขา

เซนต์นิ่งทำอะไรไม่ถูก น้ำตาลร้องไห้จนตัวสั่นโยน เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ มือเล็กจับชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวหายไปไหน สายตาคมเข้มเลื่อนไปมองแผลบนหัวเข่าที่มีเลือดไหลซึมออกมา ฝ่ามือเป็นแผลถลอก รวมถึงข้อศอก

พรึ่บ…

คนตัวโตช้อนร่างบางขึ้น ฝนเริ่มตกแรงอีกครั้ง เซนต์อุ้มน้ำตาลเข้าไปข้างในก่อนที่จะเปียกไปมากกว่านี้ ในขณะที่น้ำตาลซุกหน้าเข้าอกแกร่ง

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงก้าวไปยังห้องของน้ำตาลแล้วเปิดเข้าไป วางร่างบางลงโซฟาอย่างระวัง

“มีอุปกรณ์ทำแผลไหม”

“ตรงนั้นค่ะ”

เซนต์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาแล้วนั่งลงบนพรม เสียงดัง แกร๊ก จากการเปิดฝาดังขึ้นพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยฟุ้งในอากาศ

สิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้รับมาก่อนจากคนตรงหน้าทำหัวใจดวงน้อยไหววูบ น้ำตาลเก็บอาการขั้นสุด ทั้งดีใจปนตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่เห็นเซนต์ปฏิบัติอย่างนี้ด้วย

“ขา”

น้ำตาลก้มหน้ามองเข่าตัวเองที่มีเลือดซึมออกมา ก่อนจะค่อยๆ เหยียดขาออกให้ เซนต์ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์ก่อนจะเช็ดเลือดที่ซึมออกมาอย่างเบามือ

“ซี้ด…” เธอสูดปากพร้อมกับชักขากลับ

“นิ่งๆ”

“กะ…ก็มันแสบนิคะ…”

เซนต์หลุบตาต่ำมองแผลบนหัวเข่าน้ำตาลอีกครั้ง ทำการเช็ดแผลจนสะอาด ก่อนจะเป่าเบาๆ เพื่อให้แห้งเร็วขึ้น ลมหายใจอุ่นจากเขากระทบผิวเนื้อขาวของเธอ ทำให้หัวใจของน้ำตาลเต้นรัวขึ้นจนแทบกลั้นไม่อยู่

“พี่เซนต์…” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หัวใจเหมือนจะเต้นทะลุอก ไม่รู้เพราะเขินที่เขาทำแผลให้หรือกลัวการทำแผลกันแน่

“อย่าชักขากลับ” เขาพูดเสียงเข้มโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองน้ำตาล

“…” เธอเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง สายตามองเขาที่กำลังนั่งทำแผลให้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า แอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดถ่ายภาพเขาตอนนั่งทำแผลให้

น่ารักจัง…

แบบนี้ให้เลิกรักคงไม่ไหว ยิ่งเห็นเขาทำแบบนี้ด้วยยิ่งยากถ้าจะตัดใจ

“เอามือมา”

เธอยื่นมือให้ราวกับน้องหมาแสนรู้ โดนเขาจับมือครั้งแรก ฮึบไว้น้ำตาลอย่าออกตัวแรง แอบมองแล้วยิ้มพอเขาเงยหน้าขึ้นมองก็ตีหน้าเศร้า

ถ้ารู้ว่าล้มแล้วมันจะทำให้เขาสนใจคงทำไปนานแล้ว แต่อย่าทำดีกว่า

“วิ่งทำไม เดินดีๆ ไม่เป็นรึไง”

“ตาลกลัวพี่เซนต์กลับไปแล้วนิคะ เห็นไม่ตอบ”

“แบตหมด”

“อ๋อ…” อย่างนี้นี่เอง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะยังรอทั้งที่แบตโทรศัพท์หมด “ยืมสายชาร์จตาลก่อนได้นะคะ”

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะกลับแล้ว”

“แต่ว่าฝนยังตกอยู่เลยนะคะ ดูเหมือนจะตกแรงกว่าเดิมด้วย” เธอมองออกไปนอกหน้าต่างยังเห็นฝนตกอยู่เลย แถมยังตกแรงกว่าก่อนหน้านี้ ต่อให้มีเสื้อกันฝนก็เป็นห่วงเขาอยู่ดีเพราะถนนมันลื่น

“กลับได้”

“ขับรถตอนฝนตกอันตรายนะคะ”

“ไม่เป็นไร”

“รังเกียจกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอเคยคิดแบบนี้ทุกครั้งที่เขาทำเหมือนไม่อยู่ใกล้ แต่วันนี้แพ้เสียงในหัว อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกไปตรงๆ

เซนต์ชะงักเมื่อได้แบบนั้น

“เปล่า”

“เปล่าแล้วทำไมถึงอยู่รอให้ฝนหยุดก่อนแล้วค่อยกลับไม่ได้คะ” เธอพูดพร้อมกับมองหน้าเขาตามไปด้วย บางครั้งเธอก็อดน้อยใจกับการกระทำเย็นชาของเขาไม่ได้ อยู่ที่ว่าจะพูดออกมาหรือเปล่า “ตาลขอให้พี่เซนต์เอากุญแจรถมาคืนทั้งที่ฝนตก ตาลก็เป็นห่วงพี่เซนต์เหมือนกันนะที่ต้องขับรถตากฝนกลับ”

คำพูดนั้นออกมาพร้อมแววตาสั่นไหว เธอก้มหน้าลง ซ่อนความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ในอก

ไม่อยากเห็นเขาเปียกฝน…

ไม่อยากเห็นเขาไม่สบาย…

ไม่อยากเห็นเขาเป็นอะไร…

แต่ดูเหมือนเขาไม่เคยมองเห็นเลยว่า ความห่วงใยของเธอมันมากแค่ไหน

บรรยากาศปกคลุมด้วยความเงียบสักพัก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเซนต์จะดังขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

“งั้นขอยืมสายชาร์จก่อนแล้วกัน”

เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยหม่นหมองเมื่อครู่ไหววูบขึ้นมาพร้อมประกายความดีใจ

“ลืมไปว่าไม่ได้เอาเสื้อกันฝนมา”

“ดะ…ได้ค่ะ” เธอคลี่ยิ้มด้วยความดีใจ ครั้งนี้…เขามองเห็นความตั้งใจเป็นห่วงของเธอแล้วสินะ “เดี๋ยวตาลไปหยิบให้นะ”

น้ำตาลลุกพรวดขึ้นโดยลืมไปเลยว่าตัวเองเจ็บแผล เธอสูดปากเมื่อความเจ็บวิ่งปราดเข้ามาเล่นงาน

“ค่อยๆ ลุกก็ได้”

เธอยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นตามที่เขาบอก เดินกะเผลกไปหยิบสายชาร์จมาให้ แต่พอออกมาดันไม่เห็นเขา ตอนนั้นหัวใจกระตุกวูบเพราะคิดว่าเขาแอบหนีกลับไปแล้ว ความว่างเปล่าฉับพลันตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกหน่วงในอก

“เป็นอะไร”

เธอสะดุ้งเฮือกเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงของเขาดังอยู่ข้างหลัง พอหมุนตัวกลับไปเห็นเขายังอยู่ก็รู้สึกโล่งอก

“ไปไหนมาเหรอคะ”

“เอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บ”

“สายชาร์จค่ะ”

“ขอบใจ” เขาพูดพร้อมกับรับสายชาร์จมา จังหวะนั้นปลายนิ้วเผลอสัมผัสกับมือของน้ำตาลอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“พี่เซนต์ทำตัวตามสบายเลยนะคะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง” เธอพูดพลางคลี่ยิ้มบางๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ ทั้งที่ข้างในกำลังว้าวุ่น

“อืม” เขาพยักหน้ารับเบาๆ