Home / มาเฟีย / Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น / ตอนที่4 : กลิ่นไอของมาเฟียร้าย

Share

ตอนที่4 : กลิ่นไอของมาเฟียร้าย

Author: Dumbown_SN
last update publish date: 2026-09-16 22:56:31

ตอนที่4 : กลิ่นไอของมาเฟียร้าย

เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้ลีมูซีนคันหรูดังแผ่วลง ก่อนตัวรถจะเคลื่อนผ่านประตูรั้วสูงใหญ่เข้ามาภายในคฤหาสน์ของตระกูลเรย์วินสันในช่วงค่ำคืนที่มืดสนิท

ภายในรถ ร่างบางของน้ำหวานยังคงหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของวูฟริน

พิษไข้เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างจากทั้งความเหนื่อยล้าและการเสียเลือดจากบาดแผลที่ถูกกระสุนเฉียด แขนข้างขวาของเธอยังคงมีผ้าพันแผลชั่วคราวพันเอาไว้ ขณะที่ใบหน้าหวานซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด

เมื่อรถจอดสนิท วูฟรินเปิดประตูลงจากรถ ก่อนช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง

ตลอดทางที่เดินผ่านโถงทางเดินอันเงียบสงัด เขารับรู้ได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของหญิงสาวที่กำลังแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน

วูฟรินก้มมองใบหน้าที่ไม่ได้สติของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบา ๆ ข้างใบหู

“ฉันหวังว่าพรุ่งนี้… เธอยังจะมีลมหายใจอยู่นะ”

คำพูดนั้นแผ่วเบาราวกับไม่ต้องการให้ใครได้ยิน

ไม่นานนัก เขาก็มาหยุดอยู่หน้าบานใหญ่ซึ่งนำไปสู่ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์

วูฟรินผลักประตูเข้าไป ก่อนนำร่างของน้ำหวานเข้าไปวางลงบนพื้นภายในห้องเชือด

ห้องแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นสำหรับจัดการกับศัตรูและคนทรยศของตระกูลเรย์วินสันโดยเฉพาะ

ผนังโดยรอบเย็นชื้นและมืดทึบ อุปกรณ์มากมายถูกจัดวางเอาไว้ตามมุมห้อง บางชิ้นเป็นเครื่องมือที่ไม่ควรมีใครอยากรู้ว่าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ทำอะไร

คนในคฤหาสน์แห่งนี้ต่างเรียกสถานที่แห่งนี้ด้วยชื่อเดียวกันว่า…

“ห้องเชือดชั้นใต้ดิน”

วูฟรินหันกลับไปมองร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง

ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนออกมาอย่างหนักอึ้ง

งานวันนี้…

ทำให้เขารู้สึกอัดอั้นกว่าทุกครั้ง

เขาหันหลังเดินออกจากห้อง ก่อนปิดประตูลงและยืนรออยู่ด้านนอก

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากปลายโถง

ตึก…

ตึก…

ตึก…

ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับชายอีกคนที่เดินตามหลังมาติด ๆ

เดรโก

และ เจมส์ มือซ้ายคนสนิทของเขา

เดรโกเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็กราคาแพง

ใบหน้าคมคายของเขาเรียบนิ่งจนแทบไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้นประติมากรรมที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบลงกลับเป็นดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น

ดวงตาที่ทั้งเย็นชา ดุดัน และยากจะคาดเดา

ทุกย่างก้าวของเขาทำให้เหล่าลูกน้องที่อยู่บริเวณนั้นพร้อมใจกันก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ

และบางคนถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปตามแนวสันหลังโดยไม่รู้ตัว

เดรโกเดินมาหยุดตรงหน้าประตูห้องเชือด

วูฟรินก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“เธออยู่ในห้องเรียบร้อยแล้วครับ”

เดรโกไม่ได้ตอบในทันที

มือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปจับลูกบิดประตู ขณะที่ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบา ๆ ริมฝีปากสีไวน์แดงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ชวนให้รู้สึกไม่ไว้วางใจ

“เปิดประตู”

เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น

วูฟรินรีบเอ่ยขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก

“เธอมีบาดแผลจากกระสุนถากที่แขนข้างขวาครับ น่าจะเสียเลือดไปมาก ตอนนี้ยังหมดสติอยู่”

มือของเดรโกหยุดนิ่ง

เขาค่อย ๆ หันปรายหางตามามองวูฟริน

มุมปากยกขึ้นอีกเล็กน้อย

“อู้…”

น้ำเสียงแฝงด้วยความเย้ยหยัน

“ยังไม่ทันเริ่มก็อ่อนแอซะแล้ว มึงว่ามั้ย?”

เดรโกเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาเหม่อมองเพดานราวกับกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในห้อง ก่อนหลุดหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอ

“หึ…”

เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ดังนัก

แต่กลับทำให้วูฟรินรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เดรโกหันกลับมา ก่อนเอ่ยคำสั่งอย่างไม่ใส่ใจ

“มึงไปเอาน้ำมาต้อนรับแขกของกูหน่อยสิ”

เขาหยุดเล็กน้อย

“ขอแบบเต็มถัง จะได้คุยกันคล่องคอ”

ฝ่ามือหนาของเดรโกตบลงบนไหล่ของวูฟรินอย่างหนักแน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินผ่านประตูเข้าไปในห้องอย่างไม่รีบร้อน

ประตูเหล็กค่อย ๆ ปิดลงด้านหลัง

วูฟรินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนปล่อยลมหายใจออกมาอย่างหนักอึ้ง

มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ

เขาไม่อยากคิดเลยว่า…

อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นภายในห้องนั้น

“กูเห็นมึงอุ้มเธอมาแต่ไกลเลย”

เสียงของเจมส์ดังขึ้นข้าง ๆ

ชายหนุ่มเป่าปากเบา ๆ

“วิ้ววว~”

เขาหันไปมองประตูห้องเชือด ก่อนหันกลับมายิ้มกวน ๆ ให้เพื่อน

“สวยไม่เบาเลยนี่หว่า วันนี้เจ้านายเราน่าจะแฮปปี้สุด ๆ ไปเลยมึงว่าไหม?”

เจมส์พูดพลางเอาไหล่ชนแขนวูฟรินเบา ๆ อย่างหยอกล้อ

วูฟรินค่อย ๆ หันหน้ากลับมามอง

สีหน้าเรียบนิ่งจนแทบไม่แสดงอารมณ์

“เรื่องของเจ้านาย”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“ขี้ข้าอย่างมึงไม่ต้องเสือก”

พูดจบ วูฟรินก็เดินออกไปทันที

ฝีเท้าของเขาหนักแน่นและรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

เจมส์ยืนมองตาม ก่อนจะเลิกคิ้ว

“เห้ย! มึงหัวเสียอะไรของมึงวะ ไอ้ริน!”

เขาตะโกนตามหลัง

“อย่านึกว่ากูไม่รู้นะโว้ยว่ามึงคิดอะไร!”

วูฟรินยังคงเดินต่อโดยไม่หันกลับมา

เจมส์หัวเราะหึ ๆ ก่อนตะโกนไล่หลังไปอีก

“กูดูมึงออกตั้งแต่มึงยังไม่ทันอ้าปากแล้วด้วยซ้ำ!”

เขาส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“วุ้ย! อะไรของแม่งวะ!”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ เจมส์ก็ยักไหล่ ก่อนตะโกนส่งท้ายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“อดแดกไปเถอะมึง! ถุย! คนกำลังอารมณ์ดี ๆ อยู่แท้ ๆ!”

เสียงหัวเราะของเจมส์ดังไล่หลังชายหนุ่มที่เดินจากไป

แต่ภายในห้องเชือดที่อยู่ด้านหลัง…

กลับไม่มีเสียงหัวเราะใด ๆ อีกแล้ว

มีเพียงความเงียบงัน

และร่างของหญิงสาวผู้ไม่รู้เลยว่า…

คืนนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

——————————————————————

🥹🥹🥹

วูฟรินลูก มาซบอกแม่บราวน์แทนก็ได้นะคะ ไม่ติดเลย😂

ฝากกดไลน์ กดถูกใจผลงานเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กตัวน้อยคนนี้ด้วยนะคะ❤️

ขอสติ๊เกอร์ อิโมจิ ให้กำลังจายๆๆรัวๆๆคืนนี้ดึกๆมาต่อให้อีกแน่ๆ

บราวน์สัญญา!😚

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   ตอนที่21:ช่วยเล็งให้ดีกว่านี้หน่อย

    ตุบ ! ปัก !ขาและร่างกายของเธอสั่นเทา จากแรงกระแทกที่ถาโถมเข้ามาจนหมดเรี่ยวแรง ล้มไปนอนกองกับพื้นรถหรูน้ำหวานค่อย ๆ ขยับใส่แพนตี้ของเธอขึ้นตามเดิมและจัดแจงเสื้อผ้าของเธอทั้งน้ำตาด้วยใบน่าที่ซีดเซียว“อย่าทำน่าเหมือนจะตาย ทำน่าให้มันดีๆเหมือนตอนที่ครางใส่ฉันหน่อย ฉันว่ามันน่ามองกว่าเยอะเลย”“เธอไม่ตายเพราะโดนฉันกระแทกหรอก เธออาจจะตายเพราะขัดคำสั่งฉันมากกว่า”เขายังคงพูดจาเฉียดเฉือนเธอด้วยสาตาคมกริบและจัดแจงเสื้อผ้าของเขาอย่างใจเย็นน้ำหวานค่อยๆขยับร่างกายที่ยังสั่นๆของเธอกลับไปนั่งที่มุมเบาะเดิมเธอกอดตัวเองไว้แบบนั้น ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่มือเธอพอจะกำไว้ได้ ดวงตาบวมแดงจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า แสงไฟถนนไหลผ่านใบหน้าซีดเผือดเป็นจังหวะฝั่งตรงข้าม เดรโกนั่งนิ่ง ไขว่ห้าง ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่มีใครพูดอะไรรถตู้คันหรูของเดรโกรเพียงคันเดียวที่เลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำตามคำสั่งของเขาและปลีกตัวออกมาจากกลุ่มขบวนรถบอร์ดี้การ์ดของเขาทั้งห้าคันที่ตามมาด้วยก่อนน่านี้ รถตู้เลี้ยวออกจากถนนใหญ่ มุ่งสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำที่แทบ

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   บทที่20:ลงทัณฑ์สวาท

    ทางเดินภายในโรงแรมเงียบจนได้ยินเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนทุกจังหวะมือที่โอบเอวเธออยู่ยังคงหลวม ๆ เหมือนเดิม แขกที่เดินสวนไปมาคงเห็นเพียงคู่รักคู่หนึ่งที่เดินเคียงกันอย่างสง่างาม ไม่มีใครรู้เลยว่าปลายนิ้วของเขากดลงบนสีข้างเธอแน่นขึ้นทุกก้าวน้ำหวานเหลือบมองวูฟรินที่เดินตามหลังมา รอยช้ำแดงที่มุมปากนั้นเริ่มบวมเป่ง"คุณเดรโกคะ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "คุณวูฟรินเขาไม่ผิด หวานเป็นคนเดินออกไปเอง เขา..."เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะหันมามองความเงียบนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าคำตวาดใด ๆทันทีที่พ้นประตูด้านหลังโรงแรม พ้นสายตาแขกและพนักงานทุกคน มือที่เคยโอบเอวก็เลื่อนลงมาคว้าข้อมือเธอไว้ตรงรอยแดงที่เบสเพิ่งจับไว้เมื่อครู่แล้วกระชาก"คุณเดรโก! หวานเจ็บ..."เขาลากเธอเดินลงบันไดหินไปยังลานจอดรถด้านหลังโดยไม่ชะลอฝีเท้า ส้นรองเท้าของน้ำหวานพลิกจนเธอเซไปข้างหน้า แต่แรงที่บีบข้อมืออยู่นั้นดึงเธอให้ทรงตัวต่อไปได้ เหมือนสัตว์ที่ถูกจูงด้วยโซ่รถตู้สีดำจอดรออยู่ใต้แสงไฟสลัว เจมส์เร่งฝีเท้าแซงขึ้นไปเลื่อนประตูเปิดให้ แล้วถอยออกมายืนหันหลังให้ทันทีเดรโกเหวี่ยงร่างบางเข้าไปข้างในน้ำหวานกระแทกลงกับเบาะหนั

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   ตอนที่19:สามผู้ชายหนึ่งน้ำตา

    "ค่ะ...เจนนี่ทำได้เสมอเลยค่ะ"เธอตอบเสียงหวานฉ่ำ แขนเรียวคล้องรอบลำคอของเดรโกอย่างเคยชิน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจว่าในห้องนี้ยังมีใครอีกคนนั่งอยู่ในห้องอาหารนี้ด้วยกันและเดรโกก็ไม่ได้ผลักไสเธอแต่อย่างใดริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างร้อนแรง ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเกริ่นนำ มีเพียงความรุนแรงของคนที่ต้องการระบายบางสิ่งออกมา มือใหญ่ของเดรโกเลื่อนขึ้นไปกดท้ายทอยของเจนนี่ให้ใกล้เข้ามาอีก เสียงหายใจหอบถี่ของหญิงสาวดังแทรกความเงียบของห้องอาหารที่กว้างขวางนั้นน้ำหวานนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายโต๊ะดวงตากลมโตมองค้างภาพตรงหน้าอยู่กลางอากาศ อาหารบนจานที่แสนอร่อยเมื่อครู่เริ่มเย็นชืด เธอควรจะหันหน้าหนี ควรจะก้มลงมองจาน ควรจะทำอะไรก็ได้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ภาพตรงหน้าเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางอก ช้า ๆ และลึกขึ้นเรื่อย ๆเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบนี้ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกพามาอยู่กับเขาด้วยเงื่อนไขที่ไม่ได้เลือกเอง เขาไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอ ไม่เคยแม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนด้วยซ้ำแต่ทำไม...ทำไมเธอถึงเจ็บขนาดนี้เจนนี่ถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ลมหา

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   ตอนที่18:หัวใจที่ไม่ควรเต้นแรง

    ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากห้อง ประตูบานหนาปิดลงเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา ทิ้งความตึงเครียดทั้งหมดเอาไว้ข้างในที่ปลายทางเดิน น้ำหวานยืนรออยู่ตรงนั้น สองมือกุมกันแน่นอยู่ด้านหน้า ทันทีที่เห็นเงาร่างของพ่อ เธอก็รีบก้าวเข้าไปหา ดวงตากลมโตไล่มองใบหน้าของเขาอย่างร้อนรน ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยของบางสิ่งที่เธอกลัวจะได้เห็น"คุณพ่อ...เป็นยังไงบ้างคะ เขาไม่ได้ทำอะไรคุณพ่อใช่ไหม"ชายวัยกลางคนยิ้มให้ลูกสาว รอยยิ้มเดิมที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ ทว่าวันนี้มันดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้ง"ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อแค่มาคุยธุระ"เขายกมือขึ้นจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอให้เข้าที่ ช้า ๆ และประณีต ราวกับอยากจดจำทุกเสี้ยวของใบหน้าหวานละมุนนี้เอาไว้ให้นานที่สุด"หวาน ฟังพ่อนะลูก"น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่หนักแน่นจนเธอรู้สึกได้ว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินไม่ใช่เรื่องธรรมดา"ช่วงนี้พ่อต้องไปทำงานสำคัญให้คุณเดรโก เป็นงานใหญ่ที่พ่อต้องทำให้สำเร็จให้ได้ อาจจะไม่ได้มาหาหนูสักพัก""งานอะไรคะ""เรื่องของผู้ใหญ่หนะลูก" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ระหว่างนี้หนูอยู่ที่นี่ เชื่อฟังคุณเดรโกนะลูก อย่าดื้อ อย่าทำอะไรให้คุณเดรโกไม่พอใจ"น้ำหวาน

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   ตอนที่17:ฝากไว้ใต้ร่มเงามาเฟีย

    “มาแล้วเหรอ”เพียงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย น้ำหวานก็รู้สึกเหมือนหัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดทางกำลังค่อย ๆ แตกออกและพองโต“คุณพ่อ…”เธอเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อโดยไม่สนใจสายตาของใครชายชราวัยกลางคนชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้แน่น มือหยาบกร้านลูบศีรษะเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวเล็ก ๆ ที่หลงทางมานาน“น้ำหวานของพ่อ…”เพียงคำเรียกนั้น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันก็แทบเอ่อล้นออกมา“หวานคิดถึงคุณพ่อค่ะ”“พ่อก็คิดถึงลูก”เขาลูบหลังเธอช้า ๆ ก่อนผละออกเพื่อมองใบหน้าลูกสาวให้เต็มตา“ให้พ่อดูหน่อยสิ”ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นแตะแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยจาง ๆ สีแดงคล้ำบริเวณลำคอขาวที่เสื้อปกปิดเอาไว้ไม่มิดมือของเขาชะงักค้างรอยนั้นอาจเลือนจางลงไปมากแล้ว แต่สำหรับคนเป็นพ่อ…มันมากพอที่จะทำให้หัวใจหล่นวูบเขามองรอยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตาลูกสาวน้ำหวานเงยหน้าขึ้นมือของผู้เป็นพ่อแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของลูกสาว ก่อนขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง“ทำไมผอมลงขน

  • Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น   ตอนที่16: ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

    ตอนที่16: ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องที่ทำงานใหญ่ที่บรรยากาศอบอวนเต็มไปด้วยกลิ่นไอความราคะที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน จากร่างของมาเฟียหนุ่มและเด็กสาวร่างบาง เดรโกกดรับสายโทรศัพท์ที่เปิดสปิคเกอร์โฟนเชื่อมต่อเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่แม้แต่จะชะงัก เขารับสายด้วยสีหน้าหอบเหนื่อยแดงก่ำด้วยความกำหนัด และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สวบ ๆ สวบ ๆ ตับ ! ตับ ! “สวัสดีครับคุณเดร ผะผม” ยังไม่ทันที่น้ำเสียงของชายชราวัยกลางคนจะพูดจบ.. “ว่าไง ! ” น้ำเสียงนั้นเย็นชา ราบเรียบ และไร้ความเป็นมิตร ราวกับกำลังสั่งงานลูกน้องคนหนึ่ง แต่เอวสอบของเขายังคงตอกอักรูสวาทของร่างบางอย่างไม่ลดละแต่ลดจังหวะลงเนิบนาบ แต่เสียงยังคงหอบเหนื่อยเล็กน้อย น้ำหวานที่นอนคว่ำหน้าหอบเหนื่อยครางกระเส่าปนเจ็บปวด ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจแรง ๆ เธอได้ยินเสียงปลายสายที่คุ้นเคยและอบอุ่นนั้นอย่างชัดเจน… เสียงของพ่อ หัวใจของเธอกระตุกแรง น้ำตาร้อน ๆ เอ่อขึ้นมาไหลพากเต็มสองแก้มงามทันที พ่อ… เธออยากเรียกเหลือเกิน แต่ทำได้เพียงแค่กำมือแน่นทั้งสองข้างจนขาวซีดและกลั้นทุกเสียงเอาไว้ “อะ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status