ตอนที่ 9 ทะเลาะกับพ่อ

อู่ซ่อมรถ

เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มอยู่ในบริเวณอู่ซ่อมรถ ปลื้มกำลังก้มดูรถบิ๊กไบค์คันโปรดของตัวเอง ตรวจเช็กทุกชิ้นส่วนที่ถูกเปลี่ยนใหม่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

"ไอ้ปลื้ม!"

เสียงเรียกของธาวินดังขึ้น ทำให้ปลื้มเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่เพื่อนรักจะเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

"กูมีอะไรจะบอก"

สีหน้าของธาวินทำให้ปลื้มรู้ได้ทันทีว่า มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขายืดตัวขึ้นแล้วมอง รอมันพูด

"เด็กมึงไปหาเรื่องผักกาด"

แค่ได้ยินประโยคนี้ มือที่กำลังจับรถบิ๊กไบค์ของปลื้มก็กำแน่นขึ้นทันที

"ใคร?" เสียงกดต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นทันที

"แล้วใครล่ะที่มึงควงอยู่ตอนนี้ หรือมีหลายคนจัด" ธาวินถามกวน ๆ แต่แววตาไม่เล่นเลยสักนิด เพราะเขายังโกรธแทนผักกาดอยู่

ปลื้มกัดกรามแน่น หัวคิ้วขมวดเป็นปม "สัส! บอกมา เดหลี?" เขาหยั่งเชิงถามก่อนจะเห็นเพื่อนพยักหน้าและมันไม่รอให้เขาถามซ้ำ เล่าทุกอย่างให้ฟังโดยละเอียด ตั้งแต่เดหลีจงใจขับรถมาดักหน้าผักกาด ไปจนถึงการพูดจาดูถูกและลงมือผลักผักกาดกระแทกรถ

ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ข้อนิ้วของเขากำแน่นจนขึ้นสีขาว

"ให้ตายเถอะ..." เขาพึมพำเสียงเครียดก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันทีด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ตามประสาคนใจร้อน

เสียงรอสายดังเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ

(ฮัลโหล~ พี่ปลื้มโทรมาหาเดหลีเองเลยเหรอคะ?) เสียงหวานออดอ้อนดังขึ้นปลายสาย แต่ปลื้มไม่คิดจะเสียเวลากับคำพูดน่ารำคาญพวกนั้น

"เธอไปยุ่งอะไรกับเพื่อนฉัน"

คำพูดของปลื้มทำให้คนที่อยู่ในสายชะงัก เพราะเขาไม่ลังเลเลยที่จะต่อว่าเรื่องเธอไปทำอะไรกับเพื่อนของเขาไว้ เดหลีที่ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ อยู่แล้ว เธอหัวเราะออกมาราวกับมีอะไรให้ขำ

(พี่ปลื้มคะ เดหลีจะบอกอะไรให้ เพื่อนพี่มันคิดไม่ซื่อ...)

"แล้วไง?" ปลื้มสวนกลับทันที เสียงเย็นเยียบฟังดูน่ากลัว

“ยังไงเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเพื่อนฉัน” 

เสียงในสายเงียบไป ก่อนที่เดหลีจะพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

(แต่พี่ปลื้ม...มันก็เห็น ๆ กันอยู่ ว่ายัยนั่นทำตัวสนิทกับพี่เกินไป! แค่มองก็รู้แล้วว่าหล่อนอ่อยพี่อยู่! คิดจะจับพี่ไม่ให้หลุดมือเลยล่ะสิ!)

"จะคิดเองเออเองไปหมดหรือไง?" ปลื้มแค่นหัวเราะเย็นชา "อย่ามาตัดสินเพื่อนฉันจากสมองงี่เง่าของเธอ"

เดหลีเริ่มเสียงแข็งขึ้น เถียงกลับ 

(แต่เดหลีไม่ชอบ! ไม่ยอมให้มันมาทำตัวตีสนิทพี่แน่!)

"ไม่ชอบก็เรื่องของเธอ แล้วต่อไปนี้ห้ามเธอมายุ่งกับฉันกับเพื่อนฉันอีก"

เสียงกดต่ำชัดเจน ราวกับตัดความสัมพันธ์กันโดยสิ้นเชิง เดหลีที่ได้ยินก็ตกใจ เธอรีบพลิกคำพูดแทบไม่ทัน

(พี่ปลื้ม เดหลีขอโทษ... อย่าโกรธ...)

เธอรีบเปลี่ยนเสียงให้ดูอ่อนลง พยายามอ้อนเขาเหมือนทุกครั้งที่ทำมาตลอด

แต่ครั้งนี้... มันไม่ได้ผล เขาตัดสายเธออย่างไร้เยื่อใย

เดหลียิ่งเห็นอารมณ์รุนแรงของเขาที่แสดงออกมาเพราะยัยแว่นนั่นเธอก็กำหมัดแน่น 

เธอไม่ยอมแพ้ยัยแว่นเชย ๆ นั่นหรอกนะ!

ทางด้านของปลื้มหลังวางสายก็ยังสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองอยู่ ธาวินที่เห็นก็ยิ้มแซว

"โกรธขนาดนี้เลยเหรอวะ"

"ผักกาดก็เพื่อนกูมั้ย มาทำเพื่อนกูก็โกรธเปล่าวะ!" 

"หึ! เออ...ห่วงในฐานะเพื่อน..." ธาวินลากเสียงยาว จงใจเน้นหนักที่คำว่าเพื่อนแล้วจ้องหน้าปลื้มอย่างจับผิด

ปลื้มจ้องกลับโดยไม่หลบ แต่กลับเป็นฝ่ายธาวินที่หลุดหัวเราะออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

"มึงก็ควรดูให้ดีด้วยนะ ผู้หญิงทุกคนไม่ได้เป็นคนดีแบบผักกาด" 

สิ่งที่ธาวินพูดมานั้นเขาก็เห็นด้วย เพราะตั้งแต่ที่เขาเจอผู้หญิงมามากมาย แต่เป็นผักกาดที่นิสัยดีกับเขามากที่สุด พอคิดถึงเธอก็ใจเย็นลงมาหน่อย

"กูรู้แล้วน่า" 

ปลื้มขับรถกลับบ้านด้วยใบหน้าตึงเครียด ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องของเดหลีและสิ่งที่เธอพูดกับผักกาด ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงกล้าทำแบบนี้ คิดว่าเป็นใครถึงจะมาหยามกันง่าย ๆ แบบนี้ 

นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ยังตามรังควานคนอื่นไปทั่ว ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าได้หมั้นหมายหรือแต่งงานกันตามที่พวกผู้ใหญ่ต้องการ เขาต้องเจอกับอะไร

ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นสูงจนเขาเผลอกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ปลื้มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกดรับสายเพราะเห็นว่าเป็นพ่อตนเอง 

"ตอนนี้แกอยู่ไหน?" ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"กำลังจะกลับบ้าน" ปลื้มตอบเสียงเรียบ

"เรื่องที่แกโทรไปต่อว่าเดหลี หมายความว่าไง?"

ปลื้มเบ้ปาก แค่ได้ยินชื่อนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าพ่อเขาคงได้รับการฟ้องมาเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเดหลีคงบิดเบือนเรื่องให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูก

"ค่อยคุยกันที่บ้าน" เขาตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกดตัดสาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพ่อเขาต้องโมโหมากแค่ไหน ที่เขาตัดสายไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่แคร์

ไม่นานรถก็เข้ามาจอด ปลื้มเดินเข้าไปในบ้านก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่กำลังมาคุของผู้เป็นพ่อ เพียงแค่เห็นหน้าก็ได้ยินคำพูดเสียดสีทันที

"แกจะทำตัวเหลวไหลไปถึงเมื่อไหร่!"

ปลื้มหยุดฝีเท้าก่อนจะหันไปสบตากับบิดา ร่างท้วมในชุดสูทเรียบหรูยืนกอดอกอยู่ตรงโถงกลาง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"เดหลีเป็นลูกสาวของเพื่อนฉัน เธอเป็นคนดี ดูมีอนาคต คนที่จะไปต่อกับแกได้ แกจะไปหาเรื่องเธอทำไม?"

ปลื้มหัวเราะหยัน "หึ คนดี? คนดีของพ่อล้ำเส้นผมก่อน"

"ก็เพื่อนแกมันคิดไม่ซื่อกับแกไง! แกจำไว้นะเรื่องแกกับเดหลียังไงก็ต้องตบแต่งกันในอนาคต พรุ่งนี้แกก็ไปขอโทษน้องซะหน่อย"

"ทำไมผมต้องทำ" 

"นี่ไอ้ปลื้ม ฉันบอกอะไรแกก็ฟังบ้าง ทำไมแกไม่หัดทำตัวให้เป็นประโยชน์แบบพี่ชายแกบ้าง วันๆ สร้างแต่ปัญหาให้ฉัน ไอ้ลูกไม่รักดี!!” 

ปลื้มกัดฟันกรอด ความอดทนที่เหลือน้อยนิดของเขากำลังจะหมดลง

"งั้นทุกอย่างที่พ่อมี ก็ยกให้พี่เปรมไปเลย ผมไม่เอาอะไรทั้งนั้น" คำพูดนั้นทำให้บิดาของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาใช้สายตาเฉียบขาด จ้องลูกชายคนเล็กที่ดื้อดึงอย่างไม่สบอารมณ์

"เพราะผู้หญิงคนเดียว แกกล้าพูดแบบนี้กับฉัน!"

ปลื้มสบตากับพ่อของเขาไม่มีความเกรงกลัว

"ผักกาดเป็นเพื่อนคนสำคัญของผม และผมไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับเธอแน่" พูดจบเขาก็หันหลังเดินขึ้นบันไดไปทันที ก่อนที่ปลื้มจะเดินขึ้นห้องสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเสียก่อน

ใบหน้าที่ตึงอยู่แล้วก็ตึงจัดกว่าเดิม

เขามองหน้าพี่ชายที่มองมาที่เขาด้วยใบหน้ากวน ๆ ปลื้มกลัวว่าถ้ายืนอยู่นานกว่านี้จะหงุดหงิดจนระเบิดใส่พี่ชาย เขาเลยรีบเดินเข้าห้องก่อนที่อารมณ์จะขาดผึ่ง พร้อมกระแทกประตูปิดดังลั่น

เปรมที่ยืนอยู่หน้าบันไดเขาได้ยินหมดว่าพ่อกับน้องชายทะเลาะอะไรกัน 

"ไม่ได้แค่หวงเพื่อนแล้วมั้งน้องชายฉัน..." เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเพราะเขาได้ยินทุกอย่างที่ปลื้มพูดกับพ่อ เขายกยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายคล้ายเจอเรื่องสนุก 

ช่วงกลางวัน หลังจากเรียนจบคาบเช้า

ธาวินเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างผักกาดพร้อมกับยื่นน้ำให้ เธอรับมาอย่างงง ๆ ก่อนจะหันไปหรี่ตามองเขาด้วยสายตาสงสัย

"มีอะไร?"

"มีเรื่องจะบอก" ธาวินยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะเอนตัวเข้ามากระซิบเบา ๆ "ไอ้ปลื้มเลิกคุยกับเดหลีแล้วนะ"

ผักกาดเบิกตากว้างขึ้นมาทันที "ห๊ะ ว่าไงนะ!"

"บอกว่าไอ้ปลื้มมันเลิกคุยกับยัยเด็กเดหลีแล้ว!" ธาวินเน้นเสียง ดูท่าทางสะใจยังไงชอบกล 

"ทำไมล่ะ...อย่าบอกนะว่าเรื่องเมื่อวาน?" ผักกาดลองถามออกไป

"เออ เรื่องเมื่อวานที่ยัยนั่นมาหาเรื่องเธอนั่นแหละ" ธาวินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "เธอก็รู้ว่าไอ้ปลื้มมันไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น ยิ่งมายุ่งกับเพื่อนมันด้วยแล้ว"

ผักกาดนิ่งอึ้งไปก่อนจะมองไปทางหน้าคณะ เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลื้มเดินเข้ามาพอดี เธอตัดสินใจลุกขึ้นทันที

"ฉันขอคุยกับเขาก่อนนะ"

ธาวินมองตามแล้วส่ายหน้ากับตัวเอง "รีบเชียว"

หน้าคณะ

ปลื้มที่เพิ่งเดินเข้ามาก็เห็นร่างบางวิ่งตรงเข้ามาหา ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย เขาหยุดมองแล้วรอเธอ

"ปลื้ม!" ผักกาดเรียกชื่อเขา เสียงหอบเล็กน้อยเพราะรีบวิ่งสับเท้ามา

"มีอะไร?"

"นายเลิกคุยกับเดหลีแล้วจริงเหรอ?"

ปลื้มเลิกคิ้วนิด ๆ แล้วพยักหน้า "อืม"

"แต่...ทำไมล่ะ! ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน ฉันไม่ได้ติดใจอะไรเลยนะ เดหลียังเด็ก น้องอาจทำอะไรไม่คิดนายอย่าไปถือสาน้องเลย"

ปลื้มมองคนตรงหน้าที่กำลังช่วยพูดให้เดหลีทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายโดนหาเรื่อง สีหน้าของเขาอ่อนลง 

อ่อนใจด้วย!

"เธอนี่มัน..." จริง ๆ เลยนะ โดนคนอื่นเขารังแกขนาดนั้นยังจะมาแก้ตัวให้อีก เขาส่ายหน้าแล้วพูดประโยคที่ทำให้หญิงสาวใจเต้นแรง

"ผู้หญิงคนอื่นจะไปสำคัญเท่าเธอได้ยังไง" เขาเว้นวรรคแล้วยังจ้องมาที่เธอ

"สำหรับฉันเพื่อนก็สำคัญกว่า"

ผักกาดยืนนิ่ง แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา แต่สำหรับเธอแล้วมันยิ่งกว่านั้น เขาทิ้งคนคุยเพราะเพื่อนอย่างเธอเลยนะ 

เพื่อนที่แปลว่าเพื่อนน่ะ!!!

เข้าใจมั้ย!!!

ปลื้มเห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไร ก็ยกมือขึ้นโยกหัวเธอเบา ๆ "เลิกคิดมากได้แล้ว ไป "

เขาพูดจบก็เอาแขนพาดไหล่บางแล้วเดินพาเธอกลับไปที่โต๊ะตัวเดิม