Share

บทที่ 3 เปลี่ยนความคิด

Penulis: AngelBell
last update Tanggal publikasi: 2025-04-30 00:35:57

บทที่ 3

เปลี่ยนความคิด

“พะ...พี่ พี่พีทคะ” มีนาตะโกนเรียกพร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินตามร่างสูงออกไปด้วยความร้อนรน หลังจากที่พีทเข้ามาช่วยเธอจากเหตุการณ์เมื่อครู่เจ้าตัวก็รีบเดินออกไปโดยที่เธอยังไม่เอ่ยคำใดเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนตัวเล็กด้วยแววตาเรียบนิ่งซึ่งสายตาคู่นั้นทำให้หญิงสาวหยุดชะงักราวกับถูกสาป

“มีอะไร” เสียงเข้มเอ่ยพลางมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เอาแต่เดินตามเขาไม่เลิก

“เอ่อ...เอ่อคือ...คือมีน” หญิงสาวกำมือตัวเองแน่นและนึกหงุดหงิดตัวเองในใจ อุตส่าห์เตรียมคำพูดไว้มากมายแต่พอเจอสายตากลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น

พีทมองคนตัวเล็กชั่วครู่ก่อนจะหมุนตัวและเดินต่อไป

แต่ทว่ากลับต้องหยุดชะงักตามเสียงเรียกของเธออีกครั้ง ในครั้งนี้มีนารวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนที่เธอจะก้มศีรษะลงและยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

“มีนขอบคุณพี่มากเลยนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะที่ช่วยมีนไว้” มีนากล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จากเหตุการณ์เมื่อครู่มันทำให้เธอกลัวเป็นอย่างมากแต่เธอก็ต้องสกัดกลั้นเอาไว้เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

“นมเธอ” ประโยคนั้นทำให้มีนารีบเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจก่อนจะรีบยกมือปิดที่หน้าอกตัวเอง เสื้อที่สวมใส่เป็นเสื้อเอวลอยโชว์เอวคอเว้าสีดำทำให้เวลาก้มเวลาเงยจะทำให้เห็นผิวกายได้ง่าย ๆ

หญิงสาวมองคนตรงหน้าตาแข็งเธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะมองแต่อย่างไรแล้วก็รู้สึกไม่พอใจอยู่ดี

“เธอก้มเอง มันเป็นความผิดเธอ” พีทอธิบายต่อเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังทำท่าไม่พอใจ

“ร้อนตัวเหรอคะ”

“ปากเก่งดีนะ รู้งี้ฉันไม่เข้ามาช่วยเธอหรอก” ชายหนุ่มกลอกตาไปมาอย่างนึกรำคาญคนตัวเล็กที่ต่อฝีปากกับเขา คิดแล้วก็อยากจะเฉ่งให้รู้แล้วรู้รอดว่าเป็นรุ่นน้องประสาอะไรทำไม่มีความเกรงใจรุ่นพี่อย่างเขาบ้าง

พีทผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะจัดการถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกและส่งให้กับคนตรงหน้าไป หญิงสาวรับมันมาด้วยความแปลกใจพลางมองคนตัวโตเป็นเชิงคำถาม เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรถึงได้ให้เสื้อคลุมมาแบบนี้

“คะ?”

“เอาไปคลุม” เสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้มีนายืนงงและมองตามแผ่นหลังเขาอยู่อย่างนั้นหลายนาที

รอยยิ้มหวานคลี่ออกมาเมื่อรับรู้การกระทำของคนตัวโต วงแขนเล็กกอดเสื้อคลุมตัวโคร่งของเขาเอาไว้แน่นอยู่ ๆ หัวใจดวงน้อยกลับรู้สึกพองโตขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ย เสื้อก็หอมชะมัดเลย”

พลันเมื่อได้เวลากลับเสียงไฟภายในร้านดับลงก่อนที่ผู้คนจะเริ่มทยอยออกจากร้าน หญิงสาวที่ตอนนี้สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่กว่าขนาดตัวเองกำลังนั่งมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังพูดคุยกับเพื่อนสนิทอย่างไม่รู้ตัว

“มีน กลับกันเถอะ”

ประโยคที่ไม่ได้รับคำตอบรับทำให้น้ำหันมามองเธออีกครั้งด้วยความแปลกใจก่อนที่จะเอ่ยมันอีกครั้ง

“กลับกันเถอะยัยมีน ฉันอยากกลับแล้ว”

เป็นเช่นตอนแรกมีนายังคงจ้องมองรุ่นพี่หนุ่มราวกับต้องมนต์คาถา มือเล็กเท้าคางพลางคลี่ยิ้มอ่อน ๆ จนทำให้เพื่อนสนิทมองไปตามระดับสายตาของเพื่อน

“ยัยมีน! ยัยเพื่อนโรคจิต!” น้ำตะโกนเสียงดังทำให้มีนาหลุดจากภวังค์รวมถึงพีทและกลุ่มเพื่อนที่หันมามองตามเสียงตะโกน

“ไอ้น้ำ! แกจะตะโกนทำไมเนี่ย!” มีนาถลึงตาใส่เพื่อนสนิทและรีบลุกขึ้นไปยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ หากไม่ถูกเรียกไว้คงได้มีเวลาเพ้อฝันคำนึงหาไปหลายฉากหลายตอนเป็นแน่

“ฉันเรียกแกหลายรอบแล้วยัยมีน ฉันเห็นนะว่าแกกำลังมองพี่...อุ้บ!”

มีนาเบิกตากว้างและรีบตรงเข้าไปปิดปากเพื่อนสนิทเอาไว้อย่างรวดเร็วซึ่งการกระทำนั้นทำเอาอีกฝ่ายมองด้วยความแปลกใจและหัวเราะออกมา

“พวกน้องแม่งตลกดีว่ะ ไว้คราวหน้ามาตี้ด้วยกันอีกนะ”

“จัดไปอย่าให้เสียเลยพี่!” หญิงสาวตอบรับคำหนักแน่นโดยไม่มีท่าทีปฏิเสธ หากเป็นเรื่องเที่ยวแบบนี้เธอพร้อมแสตนบายทุกเมื่ออยู่แล้ว

“อื้อ! ไอ้อีน ไอ้เอื้อนอ้า! (ไอ้มีน ไอ้เพื่อนบ้า!)” มีนาปล่อยมือออกโดยไม่ลืมส่งสายตาคาดโทษใส่เพื่อนสนิท

“พวกน้องพักอยู่ไหนกัน แล้วกลับยังไงให้พี่ไปส่งไหม”

“เฮ้ย ๆ ไอ้เสือนั้นน้องครับห้ามเจ้าชู้ใส่”

“ไอ้เพื่อนเวร! กูไม่ได้จะจีบน้องเขา!” ชายหนุ่มส่ายหน้าพัลวันกับคำแซวหากคิดจะจีบจริง ๆ เขาคงเดินหน้าจีบไปตั้งแต่แรกที่เจอแล้ว

“มีนกับน้ำพักอยู่ในซอยมิราเคิลสิบเก้าค่ะส่วนเรื่องกลับก็คงเรียกแท็กซี่เอา”

“อยู่ซอยเดียวกับไอ้พีทเลย ให้เพื่อนพี่ไปส่งไหมจะได้ไม่เปลืองค่ารถ”

“น้องเขาไม่ได้กลัวเปลืองเงินแต่เขากลัวไอ้พีทมากกว่า”

“เงียบปากไป” พีทเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับส่งสายตาดุให้กับเพื่อนสนิทที่คุยกันแซวกันสนุกปาก

“โอ้โห นึกว่าไม่ได้เอาปากมาจากบ้านกูคิดว่ามึงเป็นใบ้ไปแล้วนะเนี่ย”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่น้ำกับมีนกลับเองดีกว่าทางใกล้ ๆ แค่นี้เอง”

“ทางแค่นี้ยิ่งต้องกลับด้วยกันนะน้อง ไม่เปลืองน้ำมันแถมยังช่วยลดโลกร้อนด้วยนะ” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นเสริมทัพซึ่งทำให้มีนาและน้ำต่างมองหน้าเพื่อตัดสินใจ

“กูก็บอกอยู่ว่าน้องเขากลัวไอ้พีท พูดง่าย ๆ ก็คือรังเกียจนั่นแหละ”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่นะคะ” เสียงเล็กสองคนประสานกัน เธอไม่ได้รังเกียจหรือกลัวอีกฝ่ายแต่อย่างใดเพียงแค่เกรงใจต่างหาก หนทางก็ไม่กี่กิโลเมตรนั่งรถแท็กซี่ไม่นานก็ถึงแล้วยิ่งเจอความเย็นชายิ่งทำให้ไม่กล้าย่างกรายเข้าไปใกล้กว่าสองเมตรด้วยซ้ำ

“ถ้างั้นก็กลับด้วยกัน” พีทเอ่ยก่อนจะเดินนำไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเองที่จอดไว้อยู่ด้านหลังร้าน

“รีบตามไปเร็วน้อง ไม่ต้องกลัวมันหรอกถึงเพื่อนพี่มันจะหน้าโหดแต่นิสัยมันก็โคตรโหด”

“ไอ้เวรทำให้น้องขวัญเสียหมด ไปเร็วน้องเพื่อนพี่ไม่กัดมันฉีดยาแล้ว”

“เอ่อ...ค่ะ มีนกับน้ำขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวทั้งสองคนโค้งศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งตามชายหนุ่มไปในที่สุด

ขาเล็กก้าวฉับ ๆ ไปยังรถยนต์คันหรูที่ตอนนี้สตาร์ทเครื่องไว้รอแล้ว มีนาดันเพื่อนสนิทให้เดินไปยังฝั่งข้างคนขับและตัวเองก็ขึ้นไปประจำที่เบาะด้านหลังแทน

จากเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเองก็ไม่ได้เลวร้ายแถมยังเป็นคนดีอีกต่างหากจนทำให้เธอเผลอมองหน้าเขาแล้วคิดไปเพ้อฝันโดยไม่รู้ตัว

‘หยุดเลยนะยัยมีน ถึงเขาจะหล่อแต่ยังไงแกก็ห้ามหวั่นไหว!’ มีนาบ่นกับตัวเองที่ตอนนี้กำลังเผลอไผลในความรู้สึก

“เธอพักแถวไหน” พีทเอ่ยถามขณะที่รถยนต์กำลังขับเคลื่อนไปตามทาง

“น้ำพักอยู่หอเอสเจค่ะเลี้ยวเข้าซอยนิดเดียวก็ถึงแล้ว ส่วนยัยมีนพักอยู่คอนโดพีเอ็มเลยเข้าไปอีกหน่อยค่ะ”

“งั้นฉันต้องส่งเธอก่อน” คนตัวโตบอกทั้งที่สายตายังคงจดจ้องกับทางตรงหน้าด้วยความเรียบนิ่ง

“ไม่เป็นค่ะเดี๋ยวมีนลงพร้อมน้ำเลย เดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว” หญิงสาวออกปากทันทีเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้ ความจริงที่พักของเธอและน้ำอยู่ห่างกันไม่ไกลเดินไปเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง

พีทไม่ได้เอ่ยอะไรเขายังคงขับไปตามทางจนกระทั่งมาถึงจุดหมาย หญิงสาวทั้งสองคนเอ่ยขอบคุณอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณพี่พีทมากนะคะที่มาส่ง” น้ำเอ่ยและปลดเข็มขัดตัวเองก่อนจะเดินลงจากรถซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับมีนาที่คืนเสื้อคลุมให้กับคนตัวโตและหันกลับไปเปิดประตูรถ

แต่ทว่า...

คนตัวโตกระชากเกียร์ทำให้ร่างบางชิดติดกับเบาะหนังราคาแพง รถยนต์คันขับแล่นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจคนที่อยู่เบาะหลังเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้ย! พี่! มีนยังไม่ได้ลงเลย!” หญิงสาวตะโกนเสียงดังพร้อมทำหน้าตื่นตระหนกแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใดยังคงจดจ้องกับทางตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

“พี่พีท! พี่ได้ยินมีนไหม พี่จะขับไปไหน!” มีนาเอ่ยอีกครั้งพลางมองไปยังทางรอบ ๆ ก็พบว่าเป็นทางเข้าคอนโดฯ ของเธอเอง คนตัวเล็กขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจและตกใจไปพร้อม ๆ กัน ไม่รู้ว่าเขาต้องการจะเล่นอะไรถึงได้ทำให้เธอขวัญกระเจิงแบบนี้

“ก็อยู่คอนโดฯ นี้ไม่ใช่เหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยขณะที่กำลังจอดรถยนต์ยังพื้นที่ส่วนตัว

ใบหน้าหวานหันมองคนตัวโตที่ยังทำหน้าที่ไม่สนใจเรื่องราว ตอนแรกก็กลัวเป็นไก่ตื่นถึงจะเป็นรุ่นพี่แต่ก็กลัวว่าจะพาไปฆ่าหมกป่าเหมือนในข่าว

“พี่เล่นอะไรเนี่ย มีนตกใจนะ!”

“ไม่ได้เล่น”

“ก็มีนบอกแล้วไงว่าจะลงพร้อมน้ำแล้วจะเดินเข้ามาเองไม่ให้ต้องมาส่งถึงในนี้เลย พี่คิดจะแกล้งมีนใช่ไหม” มีนาตอบกลับไปทันควันอย่างนึกหงุดหงิด คิดเป็นอื่นไม่ได้เลยว่าเขาคงอยากกลั่นแกล้งเธอให้กลัวเช่นนี้

“อย่าหลงตัวเอง ฉันก็อยู่คอนโดฯนี้” พีทหันมองคนตัวเล็กก่อนจะถอนหายใจออกมาหนัก ๆ แต่ไม่อยากพูดให้มากความแต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะฟูมฟายแบบนี้

“ฮะ!?”

“ลง” ชายหนุ่มย้ำคำก่อนจะเดินลงจากรถส่วนหญิงสาวที่ตอนนี้สติกำลังเตลิดหายก็สะดุ้งตื่นตัวและรีบลงไปตาม ๆ กัน

“พี่อยู่ที่นี่เหรอคะ” คนตัวเล็กรีบวิ่งมาจับแขนแกร่งก่อนจะก่อนจะเอ่ยถามและมองอย่างเอาคำตอบ

“หูตึง?”

“บังเอิญชะมัดเลย” มีนาบ่นพึมพำกับตัวเองไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะอยู่คอนโดฯ เดียวกันกับเธอด้วย

“ปล่อย” เสียงเข้มและสายตาดุของเขาทำให้มือเล็กต้องรีบปล่อยทันควัน ขืนเผลอทำอะไรพลาดไปมีหวังคงโดนฆ่าหมกป่าอย่างที่มโนไว้ตอนแรกแน่

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ให้ยืมเสื้อคลุมด้วยค่ะ” มีนาตะโกนไล่หลังไปเสียงดังเมื่อคนตัวโตเดินออกไป

เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำจนมือเล็กต้องทาบไว้ที่อก จากที่คิดว่าเขานิสัยแย่เป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่าคบหาแต่ในวันนี้กลับทำให้ความรู้สึกเธอเปลี่ยนไป

“พี่เองใจดีเหมือนกันนะเนี่ย แต่ขี้เก๊กไปหน่อย”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   SPECIAL CHAPTER ตอนพิเศษส่งท้าย (3)

    SPECIAL CHAPTERตอนพิเศษส่งท้าย (3)ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์และข้าวของราคาแพง บริเวณสวนหน้าบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ตามความต้องการของเจ้าของบ้านผู้ทรงอิทธิพลที่ชื่นชอบธรรมชาติเป็นอย่างมากวันนี้เป็นวันสำคัญอีกหนึ่งวันของสองคนเนื่องจากเป็นวันหมั้นหมายระหว่างพีทและมีนา หลังจากที่ได้คบหากันมาหลายปีพีทจึงตัดสินใจขอเธอแต่งงานและในวันนี้เขาได้ทำการหมั้นหมายเธอไว้และอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าจะเป็นงานแต่งงานที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิตหลังจากที่ที่มีนาเรียนจบเธอก็กลับไปช่วยดูแลกิจการร้านเครื่องเพชรของครอบครัว ส่วนพีทยังคงทำงานอยู่ที่บริษัทกฎหมายชื่อดังระดับประเทศที่ตอนนี้กลายเป็นทนายความสุดฮอต ที่ไม่ว่าคดีจะยากหรือหินแค่ไหนเขาก็สามารถผ่านพ้นไปได้พร้อมกับชัยชนะแสนหวานทั้งสองแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง มีนากลับไปช่วยกิจการของที่บ้านที่จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งทำให้ระยะทางของสองคนนั้นต้องห่างไกลกัน ในช่วงวันหยุดพีทจะขึ้นเครื่องมาหามีนาทุกอาทิตย์เนื่องจากทนความคิดถึงไม่ไหว ถึงแม้ว่าระยะทางเป็นอุปสรรคสำหรับความคิดถึงของสองคนแต่กลับทำให้ความรักนั้นเพิ่มพูนมากกว่าสิ่งใดจนก

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   SPECIAL CHAPTER ตอนพิเศษส่งท้าย (2)

    SPECIAL CHAPTERตอนพิเศษส่งท้าย (2)ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงจูบซับที่เรือนผมนุ่มและเคลื่อนต่ำลงมาที่แก้มใสเพื่อปลอบประโลมแฟนสาวก่อนที่เขาจะสอดแทรกความใหญ่โตเข้าไปในร่างกายของเธอช้า ๆ พลันเมื่อเข้าไปได้เพียงส่วนหัวกลับรู้สึกถึงความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนจนแทบทนไม่ไหว“อ่า!” พีทผ่อนลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะยันกายขึ้นและจับขาเรียวเพื่อส่งแรงเข้าหาร่างกายนุ่มของคนใต้ร่าง“อ๊ะ...พะ...พี่พีทคะ” ไม่ทันได้ตั้งตัวแก่นกายใหญ่ก็กระแทกกระทั้นเข้ามาในร่างกายอย่างหนักหน่วงจนเธอสั่นคลอน“อ่า...”ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้งและจับเอวบางไว้แน่นก่อนจะออกแรงกระแทกส่งแก่นกายเข้าไปอีกครั้งจนลึกสุดลำกาย พลันทำเอามีนาผวาและรีบโผกอดร่างหนาเมื่อเขาไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงให้เธอแม้แต่น้อยแต่ทว่า...หมับ!พรึบ!“อ๊า...อ๊ะ!” มีนาหลับตาแน่นเมื่อวงแขนแกร่งโอบกอดร่างกายของเธอก่อนจะจับให้เธอขึ้นนั่งทับบนตัวของเขาขณะที่แก่นกายยังสอดประสานกันอยู่คนตัวโตตั้งขาขึ้นทำให้ร่างกายของสองคนแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น รวมถึงแก่นกายที่สอดแทรกเข้าไปจนมีนาถึงกับต้องเม้มปากเมื่อรู้สึกเสียวซ่านจนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่“ไหน ขึ้นให้หน่อย

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   SPECIAL CHAPTER ตอนพิเศษส่งท้าย (1)

    SPECIAL CHAPTERตอนพิเศษส่งท้าย (1)“พะ...พี่พีทใจเย็นก่อนสิคะ”มือเล็กดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างพลางเบี่ยงใบหน้าหนี เมื่อคนตัวโตโน้มลงมาหมายจะฉกชิมริมฝีปากบาง หลังจากที่ดันร่างแน่งน้อยให้ชิดติดกับกำแพงตามด้วยวงแขนที่จับล็อกปิดช่องทางหนี จนไม่สามารถขยับไปไหนได้“พี่ทำงานมาเหนื่อย ๆ ไม่คิดจะให้รางวัลพี่เลยเหรอคนดี” ใบหน้าหล่อเหลากดลงสบสายตาหวานที่ตอนนี้สั่นระริก ราวกับลูกนกตัวน้อยที่กำลังตกอยู่ใต้อำนาจของสัตว์ป่าหิวโหยตัวใหญ่มือหนาจับคางมนและรวบเอวบางให้ร่างกายของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขาจนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน จนกระทั่งคนตัวโตโน้มใบหน้าลงอีกครั้งจูบซับที่แก้มใสเบา ๆ และไล้ต่ำลงมาที่ซอกคอขาวเพื่อสูดดมความหอมหวานจากกายสาวที่เขาคิดถึงและโหยหามาตลอดทั้งวันหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยพีทได้ถูกทาบทามจากบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับกฎหมายซึ่งเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ ในตอนนี้พีทอยู่ในฐานะน้องใหม่ไฟแรงที่กำลังไปได้สวยในหน้าที่การงาน ส่วนมีนาอยู่ในชั้นปีที่สี่ซึ่งเป็นปีสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัย เป็นรุ่นพี่สาวที่ยังแสบซ่าแก่นเซี้ยวเหมือนเดิม ทั้งยังพ่วงหน้าที่เป็นแม่บ้านจำเป็นให้กับพีทในทุกวันก่อ

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทส่งท้าย วันวาเลนไทน์ (3)

    บทส่งท้ายวันวาเลนไทน์ (3)“ฮือพี่พีท...แอบไปทำตอนไหนคะ”“ก่อนไปงานที่มอนั่นแหละเลยไปช้า” พีทตั้งใจทำให้มีนาเขาสั่งดอกกุหลาบกับทางร้านดอกไม้เพื่อเซอร์ไพรส์เธอโดยเฉพาะแต่ดันมีปัญหากันระหว่างทางเสียก่อนไม่อย่างนั้นมันคงเป็นวันที่ดีที่สุดไปแล้ว...“ฮือออ ทำไมพี่พีทน่ารักแบบนี้ล่ะคะ” หญิงสาวซุกใบหน้าที่อกแกร่งและโอบกอดคนตัวโตไว้แน่น เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะทำให้เธอมากขนาดนี้“หายงอนพี่แล้วหรือไง” พีทเอ่ยถามพลางหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางดีใจของแฟนสาว เมื่อครู่เธอยังทำหน้าบึ้งตึงไม่ยอมพูดจากับเขาอยู่เลย แต่ไหนกลับเปลี่ยนใจเสียได้“หรืออยากให้มีนงอนต่อล่ะคะ”“ไม่ครับ ไม่ให้งอนแล้วครับ” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธและกระชับวงแขน เขาไม่ชอบให้เธอทำหน้าแบบนั้นเพราะเธอเหมาะกับรอยยิ้มหวาน ๆ เป็นที่สุด และจะมีเขาเพียงคนเดียวที่จะได้ครอบครองรอยยิ้มนั้น“พี่พีทชอบขัดใจมีนตลอดเลย รู้ไหมว่ามีน...อื้อ!”คำพูดถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหนาทาบทับลงมา ก่อนที่คนตัวโตจะดูดดึงอย่างหนักหน่วงเพื่อเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากโพรงปากนุ่มมือเล็กรีบเกาะไหล่กว้างเอาไว้แน่นเมื่อริมฝีปากหนาดูดดึงโดยไม่มีทีท่าจะว่าหยุด ราวกับพญามัจจุราช

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทส่งท้าย วันวาเลนไทน์ (2)

    บทส่งท้ายวันวาเลนไทน์ (2)“ยิ้มกว้าง ๆ เลยนะครับ”“พี่พีทยิ้มนะคะ รูปจะได้ออกมาสวย ๆ” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนที่ตากล้องจะกดถ่ายรูปในลำดับต่อมาคนตัวเล็กรีบวิ่งไปดูภาพจากช่างภาพแต่ทว่ากลับต้องหุบยิ้ม เมื่อภาพที่ถ่ายออกมานั้นคนตัวโตกลับเอาแต่ทำหน้าบึ้ง หนำซ้ำยังไม่คิดจะหันมองกล้องเลยสักนิด“ทำไมพี่พีทไม่มองกล้องคะ” มีนาขมวดคิ้วยุ่งและมองคนตัวโตอย่างเอาเรื่อง“ก็พี่บอกแล้วไงว่าไม่ชอบถ่ายรูป”คนตัวเล็กถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอรับภาพจากตากล้องมาก่อนจะเดินนำคนตัวโตออกไปด้านนอกลานถ่ายรูป แม้ว่าจะพยายามออดอ้อนเขาแต่ไหนแต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะใจอ่อนให้เธอเลยสักนิด“มีนเดินหนีพี่ทำไม” พีทที่เดินตามคนตัวเล็กจากทางด้านหลังเอ่ยถามขึ้น พลางจับข้อมือเล็กเอาไว้เมื่อเดินเอาแต่เดินดุ่ม ๆ ไม่คิดจะรอเขาเลย“มีนงอนพี่” หญิงสาวหันมาทำหน้าบึ้งใส่และสะบัดมือออกจากคนตัวโต“งอนอะไรพี่”“ยังจะถามอีก เมื่อกี้ทำไมพี่พีทไม่มองกล้องล่ะคะ มันเป็นรูปคู่รูปแรกของเราเลยนะ” มีนาชูภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่ให้พีทดูอีกครั้ง มันเป็นภาพที่เธอฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ผิดกับคนข้างกายที่ไม่ยอมมองกล้องและทำแต่หน้าบึ้งตึงราวกับโกรธใค

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทส่งท้าย วันวาเลนไทน์ (1)

    บทส่งท้ายวันวาเลนไทน์ (1)หนึ่งปีผ่านไปภายในมหาวิทยาลัยที่ตอนนี้มีงานกิจกรรมช่วงค่ำในวันแห่งความรัก ซึ่งจะมีร้านค้าและซุ้มกิจกรรมมากมายให้ร่วมสนุก มีนาที่ตอนนี้กำลังชะเง้อมองหาแฟนหนุ่มมาเกือบครึ่งชั่วโมงที่ได้นัดแนะกันเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่เคยแม้แต่เงาของเจ้าตัว“ทำไมยังไม่มาอีกนะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ และนั่งลงที่โต๊ะดังเดิม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรหาเจ้าตัวเพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่าปกติคนตรงเวลาอย่างพีทไม่เคยมาสายหรือมาช้า มันเลยทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะกำลังเกิดเรื่องบางอย่างอยู่แต่ทว่าทันทีที่หยิบมันออกมา สายของพีทก็โทรเข้าพอดีทำให้หญิงสาวรีบกดรับสายและกรอกเสียงเอ่ยออกไปอย่างรวดเร็ว“พี่พีทอยู่ไหนแล้วคะ”(พี่ถึงแล้ว มีนอยู่ไหน)“มีนนั่งรออยู่หน้าห้องน้ำตรงซุ้มดอกไม้ค่ะ”(อืม เดี๋ยวพี่เดินไปหา)มีนาวางสายไปพลางนั่งลงดังเดิม ถึงแม้ว่าคนตัวโตมาช้ากว่าเวลาที่นัดไว้ แต่เธอก็ไม่ได้คิดโกรธเคืองเขาเพราะเข้าใจได้ว่าทุกคนย่อมต้องมีเรื่องสุดวิสัยกันบ้างไม่ถึงห้านาทีพีทก็เดินมาถึงมีนารีบลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปเกาะเกี่ยวแขนแกร่งด้วยรอยยิ้มดีใจอย่างเช่นทุกครั้ง

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทที่ 2 อย่าหาว่าไม่เตือน (2)

    บทที่ 2อย่าหาว่าไม่เตือน (2)“ยัยมีน แกทำอะไร” น้ำรีบจับมือเพื่อนสนิทและเค้นถามคำตอบให้รู้แล้วรู้รอด ปกติก็มาเที่ยวเล่นกันสองคนออกบ่อยแล้วทำไมวันนี้ถึงได้บอกว่าเหงาขึ้นมาได้“เอาดิน้อง ดี ๆ มีสาวสวยมานั่งด้วยจะได้สนุก”“หยุดเจ้าชู้ก่อนเลยไอ้เสือ นั่นรุ่นน้องครับ” เพื่อนอีกคนถึงกับต้องออกปากห้ามและ

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทที่ 2 อย่าหาว่าไม่เตือน (1)

    บทที่ 2อย่าหาว่าไม่เตือน (1) MD NIGHTภายในคลับหรูใจกลางเมืองที่มีเสียงเพลงบีทหนักและแสงไฟสลัวสาดส่องคอยขับกล่อมให้ทุกคนลุกขึ้นเต้นกันอย่างสนุกสนานรวมถึงหญิงสาวและเพื่อนอีกหนึ่งคนที่ตอนนี้กำลังอยู่ที่โต๊ะชั้นล่างซึ่งเป็นที่สนใจกับหนุ่ม ๆ รอบข้างเป็นอย่างมาก“โต๊ะนั้นเขามองฉันด้วยแหละ”“จ้ะ คุณน้ำ

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทที่ 1 บทลงโทษในวันรับน้อง (2)

    บทที่ 1 บทลงโทษในวันรับน้อง (2)“น่ารำคาญ” เสียงทุ้มเอ่ยและผลักมือเล็กออกก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและเดินผ่านร่างบางไปอย่างไม่ใส่ใจมีนายืนชะงักราวกับถูกสาปเป็นหินเมื่อได้ยินคำพูดที่แสนเย็นชาจากปากของอีกฝ่ายที่ไม่แม้แต่จะหันมามองหรือใยดีเธอเลยสักนิด เธอกำมือตัวเองแน่นพลางนึกโมโหอยู่ในใจจนแทบอยากจะระเ

  • Be My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ   บทที่ 1 บทลงโทษในวันรับน้อง (1)

    บทที่ 1บทลงโทษในวันรับน้อง (1)“ไปทำบุญมายังน้องมีนา หวังว่าวันนี้คงไม่โดนทำโทษสามเกมติดเหมือนเมื่อวานนะ”เสียงทักทายของรุ่นพี่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอเดินเข้ามาหาห้องเอนกประสงค์ ทันทีที่รุ่นพี่เอ่ยต่างก็ทำให้เพื่อน ๆ และรวมถึงรุ่นพี่คนอื่นหันมามองเธอเป็นตาเดียว“มาเหอะพี่ หนูไม่กลัวหรอก จะเต้นไก่ย่า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status