Kabanata 7: Eskandalo

Hindi ako naging asawa sa araw na iyon. Naging headline ako nitong nakalipas na isang linggo.

Hindi ko sinabing oo kay Anderson. Hindi ko rin sinabing hindi. Ang alam ko lang, hindi ako tumapak sa altar at sapat na iyon para maging iskandalo ang pangalan ko bago pa man matuyo ang mascara sa mga mata ko.

“Sigurado ka bang aalis ka? ‘Yan ang desisyon mo?” takang tanong ni Anderson.

Muli kong binalik ang tingin ko sa isang papel na binigay ng kanyang tauhan. 

“Pamilya ko ang nakasalalay dito, Anderson,” mahina kong tugon na may kawalan ng pag-asa. 

“Ibinenta ka na nila, Althea. They don’t even care about you.”

Umiling ako sa sagot ni Anderson. “Pero pamilya ko pa rin sila. Alam kong wala silang pake pero may pamilya akong umaasa sa’kin kahit hindi ko alam kung alam ba nila ‘to o hindi.”

“Your father is comatose… your mother…”

“My mother is missing,” dugtong ko dahil sa kabiguan niyang matapos.

Malalim akong napabuntong hininga. Kasabay nito ang pagtulo ng aking luha. “Kaya hindi ko alam anong gagawin. I agree with this kasi gusto ko lang matapos lahat ng problema ko pero heto, ang gulo na, Anderson. Kaya gusto ko na lang bumalik… gagamitin nila ang pamilya ko…”

Inabot ni Anderson ang aking mukha, marahan, tila ba natatakot siyang tuluyang mabasag ang natitirang tibay ko. Ang dulo ng kanyang hinlalaki ay dumampi sa pisngi ko, pinunasan ang luhang hindi ko namalayang tuluyan nang bumaba.

“Hindi mo kailangang maging matatag palagi,” mahina niyang sabi.

Mas lalo akong nanghina sa tono ng boses niya kaysa sa mga salitang iyon.

“Nandito ako para sa’yo, Althea. Ibabalik kita kung gusto mo pero makakaasa kang palagi akong nasa likod mo.”

“Pero paano ka?”

“Maayos lang ako. Pero hindi na ako pwedeng bumalik pa doon. Kalaban ko na si Victoria-”

Tumango siya. “She’s my stepmom. Kabit siya ng tatay ko. And suddenly, namatay ang mom ko sa car accident. Then, pinakasalan ng tatay ko si Victoria.”

Nagulat ako sa pagbubunyag na iyon ni Anderson. 

“Maaaring may connection si Victoria sa nangyari sa mom mo?”

“Wala akong matibay na ebidensya. I was nine years old at that time. Malalaman ko rin ang totoo.”

“I’m sorry.”

“I’m okay. Alam ko kung gaano kaimportante ang pamilya mo sa’yo. Nakita ko na ‘yon dati pa.”

“Pero hindi kita hahayaang bumalik doon ng walang proteksyon.”

Tumango ako sa kanya at pinakinggan ang kanyang plano.

Nakinig akong maigi.

Pagdating ko sa mansyon, hindi tahimik ang mundo. May mga camera sa labas ng gate. May mga reporter na nag-aabang. May mga mikroponong nakaangat na parang mga sandatang naghihintay ng dugo. At sa bawat flash ng ilaw, alam kong hindi na kasal ang pinag-uusapan—ako na.

“Miss Althea! Totoo bang tumakas kayo?”

“Kayo ba ang dahilan ng pagkansela ng kasal?”

“May relasyon ba kayo kay Mr. Anderson, ang CEO ng Velasco Group bago pa ang engagement?”

“Magkapatid ba talaga kayo o hindi?”

Hindi ako tumakbo. Hindi ako nagtago. Lumakad ako nang diretso sa loob ng gate, habang ang bawat hakbang ko ay parang binibilang ng buong siyudad.

Sa loob ng sala, naghihintay si Adrian.

Nakatayo siya sa gitna, maayos ang suot, mahinahon ang postura. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Mas nakakatakot ang katahimikan niya kaysa sa anumang galit.

“Sumakay ka sa loob,” sabi niya kanina sa sasakyan. Ngayon, narito na kami.

“Nasaan ka?” tanong niya.

“Nasa isang lugar na ligtas,” matapang kong sagot.

“Kasama siya?”

Hindi ko agad sinagot. Hindi ko kailangan. Alam na niya.

Isang maikling tawa ang lumabas sa kanya. Walang saya.

“So it’s true.”

“Hindi mo alam ang buong kwento.”

“Hindi ko kailangan ang buong kwento,” putol ni Adrian. “Ang kailangan ko ay control sa’yo at sa lalaking ‘yon.”

Parang may malamig na bakal na tumama sa dibdib ko.

Control.

Hindi pag-ibig.

Hindi tiwala.

Control.

“Hindi natuloy ang kasal,” sabi ko.

“Hindi natuloy dahil may nanghimasok,” sagot niya agad. “At dahil pinili mong huwag bumalik.”

“Pinili kong mag-isip muna bago bumalik,” giit ko.

“Pinili mong pahiyain ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Huwag mong gawing personal ang isang desisyong hindi ko naman pinili simula’t sapul.”

Lumapit siya.

Hindi para manakit.

Para ipaalala.

“Hindi lang ikaw ang nasira dito, Althea. May investors. May pangalan. May pamilya.”

“Hindi ako pag-aari ng kahit sino sa inyo,” sabi ko nang malinaw.

Doon tuluyang nagbago ang mga mata niya.

“Huwag mong gawing moral ang sitwasyon,” malamig niyang sabi. “Alam mo kung ano ang kapalit nito.”

“Kapalit ng ano?”

“Ng pagiging matigas ang ulo mo.”

Bumukas ang TV sa gilid ng sala.

Breaking news banner.

Bride Missing Before Wedding Ceremony.

May larawan ko. May larawan ni Anderson. May headline na mas malaki pa sa pangalan ko.

Scandal Before the Vows.

Hindi ko isinulat ang kwentong iyon.

Pero ako ang sentro.

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Victoria, halatang galit.

Hindi siya nagmamadali. Hindi siya nagtanong kung okay ako. Hindi siya nagtanong kung natakot ba ako sa kaguluhan.

Tiningnan niya lang ako.

Mahaba.

Tahimik.

Mapanuri.

“Hindi ko inaasahan na magiging ganito ka impulsive,” panimula ni Victoria.

“Hindi ako impulsive.”

“Then you are careless.”

Lumapit siya sa TV at pinatay iyon.

“Ang narrative ang mahalaga,” dagdag pa niya. “Hindi ang katotohanan.”

“Hindi ako magsisinungaling,” sagot ko.

“Hindi mo kailangan,” sagot niya agad. “Kami ang gagawa niyan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin?”

Sumagot si Adrian bago pa siya makapagsalita.

“Ilalabas natin na napressure ka. Na emotionally unstable ka nitong mga nakaraang linggo. Na may impluwensyang gumulo sa isip mo gawa ng stepbrother mo.”

“Impluwensyang?” mahina kong ulit.

Si Anderson.

Pakiramdam ko may malamig na hangin na dumaan sa likod ko.

“Hindi ninyo pwedeng gawin iyon. Lalo na anak mo siya Victoria.”

“Hindi kami nagtatanong ng permiso at hindi ko totoong anak si Anderson. Malamang alam mo na,” sagot ni Victoria. “Ginawa mo ang desisyon mo. Ngayon kami naman.”

Lumapit siya sa akin.

Hindi niya ako hinawakan.

Hindi niya ako sinigawan.

Pero mas mabigat ang presensya niya kaysa sa anumang sigaw.

“Ang pinakamabilis na paraan para matapos ito,” sabi niya, “ay bumalik ka sa kasal. Sabihin mong nalito ka. Sabihin mong may nakaimpluwensya sa’yo. Sabihin mong nagkamali ka.”

“Hindi.”

Isang salita lang.

Tahimik ang sala.

Naririnig ko ang sariling paghinga ko.

“Pag-isipan mo,” dagdag ni Adrian. “Habang maaga pa.”

“Hindi ako babalik sa altar. Bakit ba naniniwala ka kay Victoria? Niloloko ka lang niya.”

“Shut up. Wala kang alam,” pagalit na sagot ni Adrian.

“Hindi iyon ang tanong, Althea” sagot pa ni Victoria. “Ang tanong ay kung gaano karaming bagay ang kaya mong isakripisyo.”

Tumigil ang tibok ng puso ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

Tumango si Victoria nang bahagya.

“May mga kontrata ang pamilya mo,” sabi niya. “May mga kasunduang hawak ng mga taong mas malaki sa’yo. Hindi lahat ay kayang mabuhay nang walang proteksyon.”

Nanlamig ang mga daliri ko.

“Ginagamit ninyo sila.”

“Hindi,” sagot niya nang malamig. “Pinapaalala lang namin sa’yo kung gaano kalaki ang mundo sa labas ng personal mong damdamin.”

Sa labas, mas lumakas ang ingay ng media.

Sa loob, mas lumalim ang tahimik na banta.

Kung ang laban ay tungkol sa kwento, hindi ko pwedeng hayaang sila ang magsulat nito.

Tumingin ako kay Victoria.

“Kung sisirain ninyo ako,” sabi ko nang malinaw, “huwag ninyo isama ang pamilya ko.”

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin siya nagalit.

“Depende iyon sa susunod mong gagawin.”

Lumakad siya palabas ng sala.

Sumunod si Adrian, ngunit bago siya tuluyang makaalis, tumigil siya sa tabi ko.

“Isang statement lang,” sabi niya. “Isang press conference. Isang pag-amin na nagkamali ka.”

“Hindi ako nagkamali.”

Napatingin siya sa akin nang matagal.

“Magiging mag-isa ka,” sabi niya.

Tahimik akong tumango.

“Mas mabuti na iyon kaysa pag-aari.”

Umalis siya.

Naiwan akong mag-isa sa sala.

Sa labas, naririnig ko pa rin ang mga sigaw ng media. Ang mga tanong. Ang mga headline.

Ngunit sa loob ng dibdib ko, may mas malinaw na tanong.

Hanggang saan ako lalaban?

Napatingin ako sa phone ko.

May isang bagong notification.

Isang mensahe.

Hindi mula kay Adrian.

Hindi mula kay Victoria.

Mula kay Anderson.

Isang linya lang.

“They’re going after your family. Don’t sign anything.”

Nanlamig ang dugo ko.

Hindi pa ito ang pinakamalalang bahagi.

Dahil kung totoo ang mensaheng iyon, may ginawa na sila.

At maaaring huli na ang lahat.