Bölüm 2

Fotoğrafta lüks bir restoranda çekilmiş bir yemek vardı.

Yüzü görünmüyordu ama sağ üst köşede istemeden kadraja giren alyansı fark ettim.

Kaya ile evlenirken özenle seçtiğim alyanstı bu.

Ne var ki o hep sol elinin serçe parmağına takardı.

Çünkü bu, bekar olduğu anlamına geliyordu.

Ne büyük bir ironiydi.

Evliliğin simgesi olan yüzük, Kaya için bekarlığın işaretiydi.

Oğlumun altı yaş doğum gününde, lüks bir restoranda sevgilisiyle mum ışığında yemekteydi.

Bütün acım o an yerini sakinliğe bıraktı.

Fotoğrafı beğenip telefonu bir kenara koydum.

Dönüp oğluma doğum günü şapkasını taktım.

"Mert, iyi ki doğdun."

Mum ışığında oğlum gözlerini kapayıp ellerini birleştirdi.

"Doğum günü dileğim, hep annemle birlikte olmak."

Telefonumu alıp bu anı ölümsüzleştirdim.

Gitme düşüncesi de o an iyice kökleşti.

"Olur, annem söz."

O akşam ikimiz de Kaya'nın adını bir daha anmadık.

Sanki bu evde hep sadece ikimiz yaşamıştık.

Oğlum uyuduktan sonra çekmeceden önceden hazırladığım boşanma sözleşmesini çıkardım.

Kalbimdeki son tereddüt kırıntısı da silinip gitti.

Gece saat ikide Kaya nihayet eve geldi.

Masanın üzerindeki pastayı görünce gözlerinden bir an pişmanlık geçti.

"Özür dilerim, unutmuşum."

Acı bir gülümsemeyle karşılık verdim. Telefonumda birbiri ardına sıralanan hatırlatmaları gerçekten görmüyor muydu?

Yoksa o kadının kolları her şeyi unutturacak kadar mı sarhoş ediciydi?

Boşanma sözleşmesini son sayfasına kadar çevirip kendimi zorlayarak sakin bir sesle uzattım.

"Şunu imzalar mısın..."

Sözümü bitiremeden Kaya'nın telefonu çaldı.

İpek'in hafif panik dolu sesi duyuldu.

"Kaya Bey, galiba evimin elektriği kesildi. Gelip bana eşlik edebilir misin? Çok korkuyorum."

Kaya hemen ayağa kalktı, gözlerinde telaş vardı.

"Bekle, hemen geliyorum."

Telefonu kapatır kapatmaz, bakmadan doğrudan sözleşmesinin altını imzaladı.

Ben kenara çekilip sessizce çıkışını izledim.

Kaya, bunu hep hatırla.

Bu evi sen kendi ellerinle terk ettin.

***

Ertesi gün işe gidip devir teslim yapmaya başladım.

Kaya beni bulup elime özenle paketlenmiş bir hediye kutusu tutuşturdu.

"Mert'e doğum günü hediyesi. Dün vermeyi unuttum."

Bir an kalakaldım, sonra hediyeyi alıp açtım.

İçinden oyuncak bir köpek çıktı.

Oğlumun en çok korktuğu şey de köpekti.

Beş yaşındayken Kaya onu lunaparka götürmüştü.

Ama yolda bir tanıdığına rastlayınca elini bırakıvermişti.

Minik oğlum kalabalıkta kaybolmuştu.

Onu bulduğumuzda, bir sokak köpeğinden korkup yol kenarında tir tir titreyerek çömelmişti.

O günden sonra köpek, oğlumun sonsuz kabusu oldu.

Ve bunun sorumlusu, şimdi onu hediye diye veriyordu.

Öfke mi yoksa hayal kırıklığı mı daha ağır basıyordu bilmiyordum. Kutuyu gelişigüzel bir kenara koydum.

Sesim sakindi.

"Teşekkür ederim."

Kaya bana tuhaf bir bakış attı, sonra aklına bir şey gelmiş gibi ekledi.

"İpek'in evinde elektrik kesilmiş. Onu bizim eve almayı düşünüyorum."

"Bugün çalışmasan da olur. Eve gidip eşyalarını topla, oğlunu da alıp birkaç gün dışarıda kalın."

Bu hafif sözler kalbime bir yumruk gibi indi.

Gözlerime inanamayarak ona baktım.

"Yani İpek yüzünden beni ve oğlumu evden mi kovuyorsun?"

Kaya kaşlarını çattı. "Bu kadar ağır konuşma. Sadece birkaç günlüğüne."

"Madem gizli evlilikte anlaştık, iş arkadaşlarımızın önünde mesafeli durmalıyız."

Buruk bir gülümseme geçti içimden.

Gerçekten sadece iş arkadaşı mıydı?

Gerçekten sadece mesafeli durmak mıydı derdi?

Yoksa benim ve oğlumun onun aşkını engellediğini mi düşünüyordu?

Onu daha fazla görmek istemedim. Koltuğuma dönüp çalışmaya devam ettim.

"Anladım."

"En kısa zamanda eşyaları toplar, oğlumu alır giderim. Sizi rahatsız etmem."

Böyle kolay kabul edeceğimi beklemediği için Kaya afalladı.

Ağzını açtı, sesi nadiren yumuşaktı.

"Size telafi edeceğim."

Başımı kaldırmadım, sadece sessiz kaldım.

Yara açılmıştı artık, ne kadar telafi etse de örtbas edemezdi.

Eve dönüp valizleri hazırladım, oğlumu alıp kapıya yöneldim.

Kapıyı açar açmaz, yanında birini getiren Kaya'yla burun buruna geldim.

Tek eliyle İpek'in valizini itiyordu, tam bir koruyucu erkek havasındaydı.

Göz göze geldiğimiz o an, gözlerindeki kısacık paniği net bir şekilde gördüm.