Bölüm 3

İpek şaşkınlıkla sordu. "Defne, senin Kaya Bey'in evinde ne işin var?"

Bunu duyar duymaz oğlumu hemen arkama çekip gözlerini kapattım.

"Ben..."

"Onlar benim akrabalarım, geçici olarak burada kalıyorlar."

Daha sözüme başlamıştım ki Kaya lafımı kesti. Bavulu tutan eli giderek sıkılaşıyordu.

İlk defa olmamasına rağmen ne zaman duysam kalbim sızlıyordu.

Tam konuşacakken oğlum benden önce davrandı.

"Amca, merhaba."

Gözlerime inanamayarak arkamı döndüm. Oğlumun kızarmış gözlerinden başka bir şey göremedim.

"Anne, hadi gidelim."

Bütün sözler boğazımda düğümlendi. Dudaklarımı zorla kıpırdatıp alçak bir sesle cevap verdim.

"Olur."

Omuz omuza geçtikleri o an Kaya kolumu tuttu.

Gözlerime inanamayarak bana bakıyordu. "Mert... bana ne dedi?"

Acı bir gülümseme geçti içimden. "İstediğin bu değil miydi zaten, Kaya Bey?"

Altı yıllık gizli evlilik boyunca Kaya sadece karı koca olduğumuzu gizlemekle kalmamıştı. Oğlumuzun ona "baba" demesine de asla izin vermemişti.

Tek fark şuydu.

Eskiden oğlumu "amca" demeye o zorlardı.

Şimdi ise oğlum kendi isteğiyle araya mesafe koyuyordu.

Gözlerimi indirip var gücümle elimi kurtarmaya çalıştım, ama bir türlü çekemedim.

Bana karmaşık bir ifadeyle bakıyordu.

"Bana birkaç gün ver."

"Mert'e açıklayacağım."

"İpek seni bekliyor, bırak kolumu."

Sanki o an farkına varmış gibi isteksizce elimi bıraktı.

Alaycı bir gülümseme kondurdum, oğlumun elini tutup yürümeye koyuldum.

Birden arkamızdan seslendi.

"Durun."

Arabasına koşup bir kutu pasta alıp bana uzattı.

"Mert, iyi ki doğdun."

İpek tam zamanında araya girdi. "Aslında bu pastayı Kaya Bey bana almıştı. Oğlunuzun doğum günü olduğunu bilmiyorduk."

"Defne, sakın yanlış anlama."

Elimdeki pasta bir anda kurşun gibi ağırlaştı.

Geri vermeye kalkıştım ama oğlumun gözlerindeki heyecanı gördüm.

Kalbim yumuşadı, vazgeçtim.

Oğlum yetişkinlerin çekişmesini anlamıyor, sadece umutla Kaya'ya bakıyordu.

"Benimle birlikte yer misin?"

Kaya kısa bir tereddütten sonra kabul etti.

Oğlum sevinçle salona koşup pastayı açmam için acele ettirdi.

Başını okşayıp pastayı hızla dilimledim.

Ama pastayı ağzıma attığım anda yüzümdeki gülümseme anında silindi.

"Tükür şunu! Yeme!"

Panikle oğlumun elindeki pastayı kaptım, yüzümdeki ifade altüst olmuştu.

Kaya'nın suratı bir anda karardı.

"Defne, delirdin mi sen?"

Başımı kaldırdım, gözlerimin kenarı kızarmıştı. "Mert'in mangoya alerjisi var, bilmiyor muydun?"

Sözlerim düşer düşmez yüzünde hızla bir panik belirdi.

"Özür dilerim, bilmiyordum."

Yine özür.

Oğlum doğduğundan beri sayısız kez bu özrü duymuştum.

Oğlum da olanları kavramış, boş boş Kaya'ya bakıyordu.

Gözlerindeki umut tamamen sönmüştü.

"Önemli değil, onların bilmemesi normal."

Bunu dedikten sonra oğlum yüzünü sımsıkı göğsüme gömdü, bir daha Kaya'ya bakmadı.

Artık tereddüt etmedim, kalkıp oğlumu kucağıma aldım ve yürüdüm.

Villadan çıkana kadar onun pişman ve panik dolu bakışlarını hâlâ hissedebiliyordum.

Ama bu kez ne ben ne de oğlum etkilenmiştik.

***

Evden çıkıp doğrudan şirkete gittim, ofisimdeki eşyaları hızla toparladım.

Aslında düzgün bir veda etmek istemiştim, ama şimdi gerek olmadığını anlamıştım.

İmzalı boşanma sözleşmesini masanın üzerine koyup derin bir nefes aldım.

Valizimi alıp oğlumu havaalanına götürdüm.

Uçağa binmeden önce oğluma sordum. "Anne seni götürüyor, bana kızar mısın?"

Oğlum başını iki yana sallayıp yanağımı okşadı. "Ben sadece annemi isterim."

Gözyaşlarım sonunda serbest kaldı. Bütün acım o an yerini tarifsiz bir hafifliğe bıraktı.

Telefonumu çıkarıp Kaya'nın bütün numaralarını engelledim.

Kaya, seni bir daha asla görmeyeceğim.

Ertesi gün Kaya her zamanki saatte şirkete geldi.

Dün olanlardan beri içi bir türlü rahat etmiyordu.

Mail kutusuna tıkladı, onaylanmış bir mail hemen gözüne çarptı.

"İstifa dilekçesi?"