Chapter 1

Suot ni Saddie ang isang itim na hapit na hapit na dress, halos magsilbing pangalawang balat na humuhubog sa bawat kurba ng kanyang katawan. Malalim ang tabas nito sa dibdib at sapat lang ang haba para bahagyang takpan ang kanyang hita. Sa sobrang iksi nito, hindi niya man lang magagawang yumuko. Ang kanyang buhok na kasing-itim ng gabi ay hinayaan niyang nakalugay lang, habang ang kanyang ayos ay dumaan sa matinding pag-eensayo; matalim at eksakto ang guhit ng kanyang eyeliner, parang isang mailap na pusa na handang sumagpang.

Nagsuot din siya ng four-inch heels, ang uri ng sapatos na itinuturing niyang instrumento ng pahirap at madalas niyang iwasan. Pero ngayong gabi, kailangan niyang lumabas sa nakasanayan. Tama na. Hindi na siya papayag na laging siya ang dehado.

Paglabas niya ng dressing room, agad sumalubong sa pandinig niya ang mabababang ungol na puno ng pagnanasa. Nag-iinit ang kanyang dugo at tila kinakati ang kanyang mga tainga sa naririnig, pero pinilit niyang lampasan ang nakakasuyang eksenang iyon, gaya ng dati niyang ginagawa.

Pagpasok niya sa kanilang master bedroom, hindi niya mapigilang makaramdam ng tindi ng sakit, na parang may balisong na itinusok sa kanyang puso. Nandoon ang kanyang asawa, si Enrique, walang pakundangang nilalabag ang kanilang kasunduan. May dala itong babae sa kama nila. Sa mismong kama niya.

Isang blonde na babae ang nakahiga roon, nakakalat ang mahabang buhok sa sapin ng kama. Nakapulupot ang mga kamay nito sa leeg ni Enrique habang ang mga binti ay nakakawit sa baywang ng lalaki. Napakuyom si Saddie, pero nanatili siyang nakatayo sa kinatatayuan.

Ramdam ang bigat ni Enrique sa ibabaw ng babae, habang ang mga labi nito ay tila uhaw na nakadikit sa dibdib ng katalik, para bang iyon ang pinakamatamis na prutas na natikman nito. Isang mahinang ungol ang kumawala sa lalaki kasabay ng paghagod ng kanyang mga daliri sa hita ng babae.

Hindi na ito masikmura ni Saddie. Kinagat niya ang kanyang labi, sumisiklab ang galit sa loob niya.

"Enrique," mahinang bulong ni Saddie, pero sa katahimikan ng silid, parang kulog itong umalingawngaw.

Agad na napalingon si Enrique, nanlalaki ang mga mata sa gulat. Ang babaeng blonde naman ay napaigtad at mabilis na umurong hanggang sa tumama ang likod sa headboard ng kama. Humihingal ito na parang galing sa marathon. Siguradong masakit ang pagkakabangga nito. Mabuti naman.

"Saddie! Anong ginagawa mo rito?!" bulyaw ni Enrique, magkasalubong ang mga kilay na tila si Saddie pa ang may kasalanan.

Tinaasan siya ni Saddie ng kilay at itinuro ang sarili. "Anong ginagawa ko rito?"

Napakamot sa buhok si Enrique habang umuupo. "Nandiyan ka lang pala sa loob? Akala ko nasa kabilang kwarto ka..." Naputol ang sasabihin niya nang mapatitig siya kay Saddie—mula sa paa, sa hita, sa buhok, hanggang sa mukha nito.

"Bakit ganyan ang suot mo? Mukha kang multo."

Ngumisi si Saddie, bagaman lasang apdo ang kanyang dila. Isang multo na susunod sa mga panaginip mo, sa loob-loob niya. Pero hindi muna ngayon; hayaan muna niyang magpakasaya ang lalaki habang kaya pa nito. Anim na oras na lang ang kailangan niya para makapag-isip nang matino, dahil kung ngayon siya kikilos at pagsasabihan ito tungkol sa paglabag sa kasunduan, baka maisubsob lang niya ang mukha nito sa inidoro at ipakain ang sariling dumi.

"Saddie..." Paliit ang tingin ni Enrique, tila nagtataka sa pananahimik ng asawa. Bumuntong-hininga ito at itinuro ang pinto.

"Huwag mong sirain ang gabi ko. Kung hindi mo sasabihin kung bakit ganyan ang ayos mo, lumabas ka na lang," iritadong sabi ni Enrique sabay ayos ng kanyang kuwelyo. "Umuwi ka bago mag-hatinggabi at huwag kang tutuloy dito pagbalik mo."

Napangiwi si Saddie at nagngitngit ang mga ngipin. Pagbalik, ha?

"Sige," sagot niya habang naglalakad patungo sa pinto. Ilang hakbang na lang ang layo nang huminto siya at lumingon, tinitigan ang susi na nasa bedside table.

Inilahad niya ang kanyang kamay. "Ang susi ko."

Tiningnan ni Enrique ang susi bago muling tumingin kay Saddie. "Seryoso ka ba talagang aalis ka?" mahinang tanong nito habang nagngangalit ang bagang para hindi marinig ng babae niya.

Pero nakatingin na rin ang blonde sa kanila, pabalik-balik ang tingin sa kanilang dalawa. Bukas pa rin ang mga binti nito, tila handa na ulit. Wala ba itong balak isara ang kalsada?

Nanatiling nakalahad ang kamay ni Saddie, walang ngiti at blangko ang mukha. "Ibigay mo sa akin... bago pa tayo mag-away m dito. Ayaw mo namang makita iyon ng isa sa mga kabit mo, 'di ba?"

"Excuse me—" singhal ng babae, nagdidilim ang tingin na parang gusto siyang patayin dahil lang sa pagsasabi ng totoo.

Hindi na nakipagtalo si Enrique. Kinuha niya ang susi at ibinato kay Saddie. "Pagbalik mo—"

"Huwag mong papakealaman ang mga gamit ko. May Lamborghini ka, mayroon din ako. Sa susunod, puputulin ko na ang isa sa mga daliri mo," putol ni Saddie sa kanya bago inihulog ang susi sa bag niya.

Gusto pang sumagot ni Enrique pero hindi na siya binigyan ng pagkakataon. "Uuwi ako ng alas-sais ng umaga."

Tinalikuran na sila ni Saddie at pabagsak na isinara ang pinto.

"Hatinggabi! Iyon ang deadline mo!" pahabol na sigaw ni Enrique mula sa loob.

Bahala siya sa buhay niya.

Nanatiling nakatayo si Saddie sa tapat ng pinto, nakasandal ang likod sa malamig na kahoy. O baka naman siya ang malamig, at hinuhigop lang ng pinto ang lamig mula sa kanya. Tiningnan niya ang kanyang dress at ang makinis niyang balat.

Hindi siya makapaniwalang gagawin niya ito. Noong narinig niya ang tili ng gulong ng sasakyan ni Enrique, ang tunog ng heels, at ang nagmamadaling kilos ng dalawa kanina na tila nayayanig ang buong villa, hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya. Pero alam niyang kailangan niyang gumawa ng kakaiba para hindi siya tuluyang mabaliw.

At ito ang bunga ng kanyang bugso ng damdamin. Ang dress na ito, ang sapatos, at ang makapal na make-up.

Ngayong gabi, siya naman ang mangangaliwa.

Noong iminungkahi ni Enrique ang isang open marriage ilang buwan na ang nakalilipas, mariin itong tinanggihan ni Saddie gaya ng sinumang matinong asawa. Sinubukan niyang makuha ang rason ng lalaki, nagbabakasaling may katiting pang pagpapahalaga ito sa kanilang pagsasama.

Bakit pagkatapos lang ng isang taong kasal?

Pero nagkibit-balikat lang si Enrique, pinaglaruan ang sariling mga daliri, at tumingin sa malayo na tila nag-iisip ng rason na kapani-paniwala. 

Malinaw ang kahulugan niyon. Nakakulong si Enrique sa kasal na ito at kailangang tiisin si Saddie sa loob pa ng isang taon. Ayon sa testamento ng ama nito bago ito pumanaw dahil sa tumor sa utak, makukuha lang ni Enrique ang kanyang mana kung mananatili siyang kasal kay Saddie sa loob ng dalawang taon.

Dalawang taon. Katatapos lang nila sa unang taon.

Hindi asawa o katuwang ang tingin ni Enrique kay Saddie, kundi isang kandado sa kanyang kayamanan—isang sagabal sa kalayaang hinahangad niya. Ang masakit pa rito, maayos naman sila noong una. May kislap, may lambingan, at may init sa pagitan nilang dalawa.

Nangako pa si Enrique na magiging mabuting asawa. Pero bigla itong nagbago, parang may kung anong switch na pinindot sa utak nito.

Naging mailap si Enrique, malamig, at tila isang stranghero na nakatira sa iisang bubong. Hindi na niya kinakausap ang asawa, sa kabilang dulo na ng kama natutulog, at parang hangin na lang si Saddie sa paningin niya. Ngayon lang naintindihan ni Saddie ang lahat. Kailanman ay hindi siya naging mahalaga rito; kailangan lang siya ni Enrique para makuha ang gusto nito.

At ngayon, gusto pa nito ng open marriage para makasama ang sinumang mapili nito?

Hindi naman sa may seryosong mahal si Enrique; mahilig lang talaga itong mambabae at isawsaw ang sarili sa kung sino-sinong makita niya.

Dahil doon, desidido na si Saddie. Kung kaya ni Enrique na mangaliwa, kaya rin niya.

Isinuot ni Saddie ang kanyang maskara at pumasok sa loob ng bar. Gabi ng Halloween, pero may kakaibang pakulo ang lugar dahil sa masquerade night. Ang lahat ay naka-maskara, isang dagat ng mga nakatagong mukha ang bumabalot sa paligid. Todo-bigay ang lahat sa kanilang mga costume—may mga nakakatawa, may mga pilit na nagpapakatakot, at may mga peluka na halos tumumba na sa bawat hakbang sa pagsasayaw.