Chapter 4

Naaalala ni Saddie kung paano hinablot ng lalaki ang kanyang panloob mula sa kanyang hita na parang isang tropeo. At sa kalasingan niya, wala siyang pakialam. Masyado siyang nalunod sa kakaibang sensasyon, sa paraan ng paghaplos ng mga daliri nito sa kanyang balat.

"I can't believe I'm thinking about that right ngayon," bulong niya. Pakiramdam niya ay gawa sa semento ang kanyang katawan, bawat pag-angat ng braso ay nangangailangan ng matinding puwersa. Ang tanging nagtutulak sa kanya para kumilos ay ang matinding uhaw sa kape.

Paika-ika siyang lumapit sa coffee maker, nanginginig ang mga kamay habang naglalagay ng coffee grounds. Ang bango ng namumuong kape ang nagsisilbing pag-asa sa magulong ulap ng kanyang utak. Habang naghihintay, tinitigan niya ang kanyang repleksyon sa makinis na ibabaw ng microwave. Magulo ang kanyang buhok, mapula ang kanyang mga mata, at may bahid ng kung anong itim na dumi sa kanyang pisngi. Mukha siyang biktima sa isang zombie movie. Ang maisip na nakita siya ni Enrique sa ganitong ayos, kahit saglit lang, ay nagpabaliktad ng kanyang sikmura. Pakiramdam niya ay wala na siyang pinagkaiba sa asawa niya, at nasusuka siya sa sarili.

Sa wakas, handa na ang kape. Nagsalin siya sa mug, at nang akmang iinom na siya, tumunog ang doorbell.

Nanigas siya. Si Enrique ba 'yan?

Huwag niya lang sanang sagarin ang pasensya ni Saddie. Marahan siyang naglakad papunta sa pinto, padabog itong binuksan, at halos malaglag ang kanyang panga sa nakita. Isang lalaking may taas na six-foot-five ang nakatayo sa bukana, halos sakupin ang buong pinto.

Pamilyar ang mga matang kulay amber. Ang hugis ng panga at ang manipis na mga labi... ang misteryosong bastos na brother-in-law ay narito.

"You." Itinuro siya ni Saddie gamit ang kanyang daliri.

Napakunot-noo ang lalaki, pero hindi siya hinayaan ni Saddie na makapagsalita. Hinawakan niya ito sa kuwelyo, mahigpit pero may kontrol. Wala siyang pakialam kung gaano sila kalapit ngayon, kung tutuusin, nagawa na nitong pagsamantalahan ang katawan niya kagabi, kaya ano pa ang silbi ng distansya?

"You knew, yet you fucked me. How could you—"

"Uh." Lalong kumunot ang noo nito, pero hindi tumitigil si Saddie.

"Be so... so deceitful? So utterly shameless?"

Itinagilid ng lalaki ang kanyang ulo, at doon napansin ni Saddie ang bakas ng kalituhan sa mukha nito. Nanliit ang mga mata nito, pero hindi naniwala si Saddie.

"Why did you keep my panty? Para i-frame ako? O kaya i-blackmail—"

Naputol ang sasabihin niya nang makarinig siya ng mahinang tawa na nanggagaling sa dibdib ng lalaki. Nagsimula itong mahina, hanggang sa naging isang malalim at mapang-asars na tawa na nagpalamig sa dugo ni Saddie.

Sinalubong nito ang tingin ni Saddie. "Are you sure you have the right person, darling? 'Cause that sounds exactly like my brother Lee."

Biglang gumuho ang mundo ni Saddie. Lee. Ang isa pang kapatid ni Enrique. Ang naalala niyang nakilala sa kasal... isang mabilis na pagkamay, isang pormal na ngiti, at wala nang iba. O ito ba ang nakilala niya noon?

Lumuwag ang kapit niya sa kuwelyo nito, at nalaglag ang kanyang kamay na parang napaso. Ang imahe ng lalaki kagabi ay nag-flash sa isip niya, at ipinagtabi sa mukha ng lalaking nasa harap niya ngayon. Hindi. Magkamukhang-magkamukha sila, pero magkaiba. Magkatulad ang mga mata, pero ang mga labi, ang ngisi... hindi ito ang lalaking iyon. Si Lee iyon.

Sinalakay siya ng matinding pagduwal, mas matindi kaysa kanina. Mas malala ito. Hindi lang siya nangaliwa, nakipagtalik siya sa nakababatang kapatid ni Enrique. At ngayon, napagbintangan pa niya ang maling kambal. At siguradong alam na nito ang kanyang maliit na sikreto.

"What?" Ang salitang lumabas ay parang isang mahinang tili, halos hindi marinig dahil sa ugong sa kanyang mga tainga. Pabalik-balik ang tingin niya mula sa mukha nito pababa sa kanyang hubad na mga hita, at muli sa mga mata nito na tila may halong awa, tuwa, o pagkabigo.

"I... I..." Pakiramdam niya ay tuyong-tuyo ang kanyang dila. Lahat ng galit na nagtulak sa kanya kanina ay biglang naglaho.

Umakyat ang dugo sa kanyang mga pisngi. Diyos ko, gusto na lang niyang magpalamon sa sahig at huwag nang lumitaw.

Tuluyan nang pumasok ang lalaki sa loob, pinagmamasdan siya, ang fur coat na nakakalat, at ang mug ng kape sa counter.

"Rough night, huh?" tanong nito, mas malambot na ang boses ngayon. "Looks like you could use that coffee more kaysa sa pakikipag-away sa maling kambal. Nasaan si Enrique?"

Binalewala na lang ba nito ang isyu? Ganoon na lang 'yun?

"Nasaan si Enrique?" ulit nito, at napakurap-kurap si Saddie para ayusin ang sarili.

"He's, um... he's not here... nasa opisina siya."

"No, he's not. I just got back from there," sabi nito sabay kibit-balikat at pabagsak na naupo sa sofa.

Namayani ang katahimikan. Nakatayo pa rin si Saddie sa may pintuan, nakatitig sa lalaki na tila naghihintay ng pagsabog. Ang lakas ng loob nitong maupo doon nang kampanteng-kampante habang si Saddie ay nag-iisip kung paano makaaalis sa impyernong kinalalagyan niya. Siya na ang bumasag sa katahimikan.

"I'm sorry about all that," sabi niya, at sa wakas ay tumingin ito sa kanya.

"Oh, that? About your panties." Iwinasiwas nito ang kanyang kamay na tila walang kwenta ang narinig. "I'm used to it. I always take the blame for every shit he does."

"Oh..." naisagot na lang ni Saddie. Akmang may sasabihin pa siya nang unahan siya nito habang nakakunot ang noo.

"I don't want to know the details."

Napa-luhod ang balikat ni Saddie at nag-iwas ng tingin. "Um... okay... may kailangan ka pa ba?"

"Your husband and him only," pagdidiin nito. "And I'm not leaving without him."

"Alright," sagot niya nang may pag-aalinlangan. "You'd better get comfortable, gabi na siya makakauwi." Siguro ay may kasama na naman itong bagong babae, malamang blonde, dahil nagbago na ang panlasa nito nitong mga nakaraang araw.

Humarap sa kanya ang lalaki, nakade-kwatro, habang hinahaplos ang sariling baba. Naniningkit ang mga mata nito na tila may kinakalkula.

"I'm a bit in a hurry, so how about you call him and tell him na nasunog ang kitchen mo?"

"What?" Nanlaki ang mga mata ni Saddie, pero patuloy lang ito sa pagbulong sa sarili.

"Or something like an accident, nahulog ka sa hagdan."

"Hey..."

"Broke your leg."

"Hey!" Itinaas na ni Saddie ang kanyang boses, pero hindi pa rin ito huminto.

"Alright, we are going with your kitchen burning down." Bigla itong tumayo mula sa sofa. "Nasaan ang posporo mo? Lighter, perhaps?"

Lalong nanlaki ang mga mata ni Saddie. "Are you crazy?"

"Oh, you're about to see how crazy I can get if your husband doesn't come to me right ngayon," kalmado nitong sagot.

Seryoso ba siya? Susunugin ang kusina para lang mapapunta rito ang kapatid niya? Ang lalaking ito ay kasing-ligas at kasing-gulo ni Enrique, o baka mas malala pa. Kumikirot na ang ulo ni Saddie, hindi lang dahil sa hangover, kundi dahil sa sobrang kabaliwan ng lahat. Ano ang dapat niyang gawin? Tatawagan ba niya si Enrique para magsinungaling tungkol sa sunog habang ang nakababatang kapatid nito ay relax na relax sa sofa at naghihintay?

"Ano bang kailangan mo sa kanya?" tanong ni Saddie.

"Saddie, he owes me fifty million. No, scratch that, hindi niya utang... he stole it!" Matalas na ang boses nito habang itinuturo ang cellphone ni Saddie na nasa sofa. "Call him. O susunugin ko talaga ang kitchen niyo, at tatawagin ko si Lee dito."