Chapter 2

Simple lang ang pinili ni Saddie, isang itim na maskara na sapat na para makahalo siya sa dilim.

Sinalubong siya ng malakas na tugtugan, ang bawat dagundong ng bass ay nararamdaman niya sa kanyang dibdib. Namamaluktot ang kanyang mga daliri sa paa sa loob ng sapatos. Kinakabahan ba siya? Hindi. Hindi ngayong gabi.

Siya ang tinaguriang "stainless sheep" noong kolehiyo. Hindi nagpa-party, hindi lumalampas sa curfew, at hindi nakakatikim ng alak na mas matapang pa sa wine sa simbahan. Ni hindi siya nakipagsayaw sa estranghero o sumubok na makipag-flirt. Pero ngayong gabi, tapos na ang pagiging malinis ng tupa na iyon. Wala siyang hinahanap na seryoso, gusto lang niyang malasap ang kalayaang ipinagkakait sa kanya ni Enrique.

Naglakad siya papasok, sinusuri ang bawat mukhang nakatago sa maskara. Sa gitna ng pagtatago ng pagkakakilanlan, parang imposible na makahanap siya ng lalaking hindi niya pagsisisihan sa huli.

"Ang tanga nito," bulong niya sa sarili sabay tapik sa kanyang noo. Ang mabait na bahagi ng pagkatao niya ay sumisigaw na umuwi na lang siya, pero itinuloy pa rin niya ang paglapit sa bar para uminom.

Isang batang bartender na may mapungay na mga mata ang lumapit sa kanya sa gitna ng ingay. "Something specific you're after?" tanong nito, nakakagulat ang pagiging kalmado sa kabila ng gulo sa paligid.

Tinitigan siya ni Saddie. "Bigyan mo ako ng matapang. 'Yung guguhit sa lalamunan ko."

Nanibago siya sa sariling mga salita, pero kailangan niya iyon. Mabilis na naghalo ang bartender ng isang madilim na inumin na tila may maliit na bagyong umiikot sa loob ng baso. Iniurong nito ang baso kay Saddie. "Dahan-dahan lang dito. Matalas 'to."

Isang malaking lagok ang ginawa ni Saddie, at agad na gumuhit ang hapdi ng alak pababa sa kanyang lalamunan. Ito mismo ang kailangan niya. "Isa pa nga."

Tinaasan siya ng kilay ng bartender pero sumunod din naman ito. Kinuha ni Saddie ang pangalawang baso pero hindi muna niya inubos, wala siyang balak magpakalasing.

Eksakto namang may isang lalaking pasuray-suray na lumapit sa bar at halos mabangga ang kanyang inumin. Mabilis na umiwas si Saddie, pero sa kanyang pag-ikot, tumama siya sa isang matigas na dibdib. Nabitawan niya ang baso, at ang buong laman nito ay natapon sa harapan ng estranghero, eksaktong sa pagitan ng mga hita nito.

Nagkabasag-basag ang salamin sa sahig.

"Oh my god!" natatarantang sigaw ni Saddie. Pagtingin niya sa lalaki, kahit may maskara ito, kitang-kita ang matinding inis sa mga mata nito. Madilim ang tingin nito, hindi gumagalaw, at hindi man lang kumukurap habang nakatitig sa kanya. Gusto na lang sanang tumakbo ni Saddie nang hindi humihingi ng tawad, pero alam niyang mali iyon.

Bago pa siya makahakbang, biglang hinawakan ng lalaki ang kanyang baba at hinila siya palapit. Napasinghap si Saddie, nabigla sa bilis ng pangyayari.

"Pasensya na, aksidente lang," mabilis niyang sabi.

Nanliit ang mga mata ng lalaki habang pinagmamasdan siya, na tila may binabasa sa kanyang pagkatao. Hindi na nito naituloy ang anumang sasabihin, pero nananatiling nakahawak ito sa kanyang baba na parang isang biktima na anumang oras ay lalamunin niya.

"Puwede mo na bang bitawan?" pakiusap ni Saddie sabay bawi ng kanyang mukha. Itinaas niya ang kanyang mga kamay bilang pagsuko. "Seryoso, pasensya na talaga." Napatingin siya sa katawan ng lalaki; basang-basa ito. Puno pa naman ang baso na ibinigay sa kanya kanina.

"Puwede kang maglinis muna sa banyo. Pasensya na talaga," muli niyang sabi, pilit na naghahanap ng matatakasan palayo sa nakakasakal na titig ng lalaki. Pero hindi siya hinayaan nitong makaalis. Hinawakan nito nang mahigpit ang kanyang braso, sapat lang para mapatigil siya.

"Hindi lahat ay nadadaan sa pasensya," bulong ng lalaki.

Natigilan si Saddie. Ang boses na iyon.

Humarap siya rito, pero wala siyang makitang pamilyar. Puro lamig at panganib lang ang nararamdaman niya sa presensya nito.

"Alam ko," sagot ni Saddie. "Pero alam mo rin naman na wala akong magagawa para ayusin ang..." itinuro niya ang basa nitong harapan, "...ang problemang 'yan, 'di ba?"

Ngumisi ang lalaki. "Sa tingin mo ba, ito lang ang problema?" Yumuko ito at may pinulot sa sahig, isang cellphone na punong-puno ng lamat ang screen.

Napahawak si Saddie sa kanyang bibig. "Shit. Sorry talaga—"

"Hindi maayos ng sorry mo ang phone ko." Mababa lang ang boses nito pero may talim na nakakakaba.

Walang imik na kinuha ni Saddie ang kanyang pitaka sa loob ng bag at inilabas ang kanyang sariling phone. Tumingala siya sa lalaki. "Account details."

Tumawa ang lalaki, isang tawa na nagpatayo sa mga balahibo ni Saddie. 

"Seryoso ka ba?" may halong pagtatanggol na sabi ni Saddie. "I'm offering you payment since sorry doesn't soothe you."

Tumigil ang lalaki sa pagtawa. Walang sabi-sabi nitong binaklas ang lagayan ng phone, kinuha ang SIM card, at basta na lang binitawan ang sirang unit sa sahig. Habang ginagawa iyon, hindi man lang kumukurap ang mga mata nito sa pagkakatitig kay Saddie. May kakaibang bigat ang tingin nito na tila ba nakapako ang mga paa ni Saddie sa kinatatayuan niya.

"How about you fix everything by drying me up?" sa wakas ay sabi ng lalaki.

Napataas ang kilay ni Saddie pero nanatiling sarado ang kanyang bibig.

Noong sinubukan ni Saddie na tumalikod para umalis, bigla nitong hinablot ang kanyang purse. Halos mapatid ang hininga ni Saddie habang naiwang nakabitin sa hangin ang kanyang mga daliri. Bago pa siya makakilos, mabilis na naglakad ang lalaki patungo sa isang velvet couch na malapit sa gilid ng siksikang dance floor.

"What the..." hindi makapaniwalang sambit ni Saddie.

Ang kapal ng mukha. Wala siyang ibang nagawa kundi sumunod.

"You piece of shit! I need my purse back!" sigaw niya, pilit na ipinapantay ang boses sa malakas na bayo ng musika. "Hey!"

Humahangos siyang nakarating sa harap ng lalaki. Nakasandal ito nang relax sa sofa habang tinatapik-tapik ang sariling hita. Ang kanyang purse ay nakasabit sa leeg nito, tila nanunukso.

"Be a good girl and clean up the mess you've made."

Nautal si Saddie. Ngayon lang siya nawalan ng sasabihin nang dalawang beses na magkasunod. Itinuro niya ang kanyang sentido habang nanginginig ang mga daliri.

"Are you..." paos niyang simula. Pakiramdam niya ay naubusan siya ng salita sa diksyunaryo para ilarawan kung gaano kabilis ang takbo ng utak nito sa pagiging baliw at mapang-asar.

"Are you out of your mind?!" bulyaw niya. "What do you think I am? A lap dancer?!"

"Get it over with and get your purse back."

Napabuntong-hininga si Saddie sa sobrang inis. Ang masama pa rito, may maliit na boses sa loob ng ulo niya ang nagpapaalala ng sumpa niya kanina. Gusto niyang magkasala, at ang sabi ng boses, 'Sige na, pagkakataon na ito.' 

Inikot ni Saddie ang kanyang mga mata sa naisip. Hindi ganitong uri ng pagkakasala ang gusto niya. Huminga siya nang malalim para pakalmahin ang sarili.

"How about I pay for a lap dance, as many as you want?" suhestiyon niya.

Itinigil ng lalaki ang ulo, isang ngisi ang gumuhit sa mga labi nito. Sinuri siya nito mula ulo hanggang paa, bawat pulgada ng katawan niya ay parang nasa ilalim ng masusing imbestigasyon. Maya-maya, umayos ito ng upo, hinimas ang baba, at nanliit ang mga mata.

"That's smart. You talaga are what they say you are."

"Excuse me," simangot ni Saddie. Bigla-bigla kung ano-ano ang sinasabi nito. Naka-droga ba ito? Mukhang hindi naman dahil masyado itong kalmado, pero mas delikado pa sa isang sugapa ang boses nito. Nakakatakot ang ngisi niya. Sa totoo lang, ang buong pagkatao nito ay nagsasabing kailangan na niyang tumakbo palayo.

Gayunpaman, binalewala na lang iyon ni Saddie. "Anong sabi mo?"

Nagkibit-balikat ang lalaki at sumandal ulit.

Nakahinga nang maluwag si Saddie.

"But..." dagdag nito sabay tanggal ng purse sa leeg niya. "Only if you sit here with me and watch me get all the lap dances I want."

Bago pa makahirit si Saddie, iniabot na nito ang kanyang bag. "Deal?"

Napatigil siya para mag-isip. Bahala na. Ano pa bang pagpipilian niya? Kahit anong gawin niyang diskarte, hindi niya mahahablot ang bag nang hindi siya nagagantihan nito.

"Fine." Akmang kukunin na niya ang purse pero binawi ito ng lalaki at tinapik ang upuan sa tabi niya. "You'll get your purse kapag tuyo na ang pantalon ko."

Napasimangot na lang si Saddie at padabog na naupo sa tabi nito. Inilapit ng lalaki ang mukha sa kanya, ang mga mata ay nakatuon sa ilang babaeng papalapit na sa kanila.

"Which one would you like?"

Tinaasan siya ni Saddie ng kilay. "Do you have to ask me that?"

"The faster you cooperate, the quicker you get your purse," bulong nito. Biglang nagmukhang masyadong maliit ang espasyo sa pagitan nilang dalawa.

Itinuro ni Saddie ang unang babaeng mahagip ng daliri niya. "The brunette, and yeah, you can have the other isa with the big tits," ngiti niya rito. "Satisfied?"

Ang mga babaeng halos wala nang suot ay lumapit sa kanila. Dinig ang tunog ng kanilang heels at ang kembot ng mga balakang. Bago pa malaman ni Saddie, nakapalibot na ang dalawang napili niya sa lalaki, parang may kung anong super hearing ang mga ito. Ang isa ay nasa likuran nito, dahan-dahang hinahaplos ang mga balikat.

Ang isa naman ay nakakandong na sa lalaki, ang dibdib ay nakadiin sa dibdib nito, habang bumubulong sa leeg ng mga bagay na ayaw nang marinig ni Saddie. Panay ang giling ng babae, pero tila hindi naman ito kinatutuwaan ng lalaki. At doon napansin ni Saddie, ang mga mata nito ay nakatitig lang sa kanya.

Masyadong nakatitig si Saddie sa mga babae kaya hindi niya agad napansin ang tingin nito. Biglang tinapik ng lalaki ang kamay ng babaeng nagmamasahe.

"Be at her service. She'll pay double."

Umakyat ang init sa mga pisngi ni Saddie. "What? I don't need a lap dance!" Mabilis ang pagkakasabi niya niyon pero nakaharap na sa kanya ang babae. Hindi nakaligtas sa kanya ang mapanuyang ngisi sa mukha ng lalaki.

Nagsimula na ang babae at sa totoo lang, habang tinitingnan niya ito, pakiramdam niya ay sobrang weird. Ang puwit nito ay nasa tapat na ng mukha niya. Hindi naman ito umupo sa hita niya pero hindi niya talaga kaya.

Binaliktad ang sikmura niya. Hindi ito ang inaasahan niyang pagrerebelde; nakakadiri lang. Nakikita niya ang bahagyang pawis sa balat ng babae sa ilalim ng ilaw ng club, at ang mga hibla ng buhok na tumatakas sa pagkaka-ayos nito. Ang bawat indayog na sobrang personal pero sa ibang direksyon nakatutok ay parang hindi tama sa paningin niya. Hindi ito nakaka-excite, nakakasakal ito, isang kakaiba at hindi ginustong pagkakalapit na nagpapatindig ng balahibo niya sa pandidiri.

Biglang tumayo si Saddie mula sa sofa. "Are your pants not dry yet?" singhal niya, ang tibok ng puso ay hindi na magkamayaw.

Hindi sumagot ang lalaki. Bahala siya sa buhay niya.

Hinablot ni Saddie ang kanyang purse bago pa man makakilos ang lalaki, dinukot ang kanyang pera, at iniabot sa mga babae. "You were lovely tonight. Thank you for your service, it was great."

Ngumiti siya. Kinuha ng mga babae ang pera, tumango, at nag-flying kiss pa sa lalaki. Nanatili itong tahimik.

Sa tingin ni Saddie, ito na ang hudyat para tumakas. Tumalikod siya at handa nang kumaripas patungo sa labas, pero isang pares ng mga bisig ang humablot sa kanya at humila sa kanya pabalik. Napasuray siya hanggang sa tumama ang kanyang puwitan sa isang matigas na bagay.

Nanigas ang buong katawan niya. Nanginig ang kanyang hita. May kuryenteng gumuhit sa buong pagkatao niya, at alam niyang naramdaman din iyon ng lalaki. Pumulupot ang kamay nito sa baywang niya, ang mga labi ay sobrang lapit sa kanyang leeg, habang ang hininga nito ay humahaplos sa kanyang tainga.

Kumakabog ang dibdib ni Saddie at napalunok siya; biglang natuyo ang kanyang lalamunan. Sobra-sobra ang biglaang pagkakalapit na ito kaya napigilan niya ang kanyang paghinga. Nanatili siyang hindi gumagalaw, naghihintay. Sa hindi malamang dahilan, isang kaisipan ang mabilis na dumaan sa utak niya bago pa man niya ito mapigilan.

Ang tagal na rin noong huli siyang may naramdamang pagkalalaki sa kanyang pagkababae.