Bluemaskの小説

Naaalala ni Saddie kung paano hinablot ng lalaki ang kanyang panloob mula sa kanyang hita na parang isang tropeo. At sa kalasingan niya, wala siyang pakialam. Masyado siyang nalunod sa kakaibang sensasyon, sa paraan ng paghaplos ng mga daliri nito sa kanyang balat."I can't believe I'm thinking about that right ngayon," bulong niya. Pakiramdam niya ay gawa sa semento ang kanyang katawan, bawat pag-angat ng braso ay nangangailangan ng matinding puwersa. Ang tanging nagtutulak sa kanya para kumilos ay ang matinding uhaw sa kape.Paika-ika siyang lumapit sa coffee maker, nanginginig ang mga kamay habang naglalagay ng coffee grounds. Ang bango ng namumuong kape ang nagsisilbing pag-asa sa magulong ulap ng kanyang utak. Habang naghihintay, tinitigan niya ang kanyang repleksyon sa makinis na ibabaw ng microwave. Magulo ang kanyang buhok, mapula ang kanyang mga mata, at may bahid ng kung anong itim na dumi sa kanyang pisngi. Mukha siyang biktima sa isang zombie movie. Ang maisip na nakita si

Nagising si Saddie nang maramdaman niyang may malamig na tubig na sumaboy sa kanyang mukha at sa buong katawan. Agad siyang napadilat, pero malabo ang paningin niya at tila umiikot ang kisame sa itaas.Nang luminaw nang kaunti ang lahat, tumambad sa kanya ang isang mukhang parang makulimlim na langit na anumang oras ay magpapakawala ng malakas na bagyo."Enrique, ano ba?!" singhal niya habang pinipilit na bumangon, pero pakiramdam niya ay gawa sa tingga ang kanyang mga paa’t kamay."Ano ba, ha? Isang 'ano ba' lang? Pagkatapos mong... pagkatapos mong—""Tigil-tigilan mo ang pagnginig ng baba mo, you fool!" putol niya rito sabay hawak sa kanyang ulo. Kumikirot ito, isang mapurol na sakit na parang may martilyong pumupukpok sa likod ng kanyang mga mata."I thought I made myself clear? Be home before midnight! Pero hindi, bumalik ka rito na mukhang basahan na kinaladkad mula sa kanal!"Tuloy-tuloy ang dada ni Enrique, at maniwala kayo, hindi na alam ni Saddie kung sino ba ang kinakausap n

Simple lang ang pinili ni Saddie, isang itim na maskara na sapat na para makahalo siya sa dilim.Sinalubong siya ng malakas na tugtugan, ang bawat dagundong ng bass ay nararamdaman niya sa kanyang dibdib. Namamaluktot ang kanyang mga daliri sa paa sa loob ng sapatos. Kinakabahan ba siya? Hindi. Hindi ngayong gabi.Siya ang tinaguriang "stainless sheep" noong kolehiyo. Hindi nagpa-party, hindi lumalampas sa curfew, at hindi nakakatikim ng alak na mas matapang pa sa wine sa simbahan. Ni hindi siya nakipagsayaw sa estranghero o sumubok na makipag-flirt. Pero ngayong gabi, tapos na ang pagiging malinis ng tupa na iyon. Wala siyang hinahanap na seryoso, gusto lang niyang malasap ang kalayaang ipinagkakait sa kanya ni Enrique.Naglakad siya papasok, sinusuri ang bawat mukhang nakatago sa maskara. Sa gitna ng pagtatago ng pagkakakilanlan, parang imposible na makahanap siya ng lalaking hindi niya pagsisisihan sa huli."Ang tanga nito," bulong niya sa sarili sabay tapik sa kanyang noo. Ang mab

Suot ni Saddie ang isang itim na hapit na hapit na dress, halos magsilbing pangalawang balat na humuhubog sa bawat kurba ng kanyang katawan. Malalim ang tabas nito sa dibdib at sapat lang ang haba para bahagyang takpan ang kanyang hita. Sa sobrang iksi nito, hindi niya man lang magagawang yumuko. Ang kanyang buhok na kasing-itim ng gabi ay hinayaan niyang nakalugay lang, habang ang kanyang ayos ay dumaan sa matinding pag-eensayo; matalim at eksakto ang guhit ng kanyang eyeliner, parang isang mailap na pusa na handang sumagpang.Nagsuot din siya ng four-inch heels, ang uri ng sapatos na itinuturing niyang instrumento ng pahirap at madalas niyang iwasan. Pero ngayong gabi, kailangan niyang lumabas sa nakasanayan. Tama na. Hindi na siya papayag na laging siya ang dehado.Paglabas niya ng dressing room, agad sumalubong sa pandinig niya ang mabababang ungol na puno ng pagnanasa. Nag-iinit ang kanyang dugo at tila kinakati ang kanyang mga tainga sa naririnig, pero pinilit niyang lampasan an