Chapter 3

Nagising si Saddie nang maramdaman niyang may malamig na tubig na sumaboy sa kanyang mukha at sa buong katawan. Agad siyang napadilat, pero malabo ang paningin niya at tila umiikot ang kisame sa itaas.

Nang luminaw nang kaunti ang lahat, tumambad sa kanya ang isang mukhang parang makulimlim na langit na anumang oras ay magpapakawala ng malakas na bagyo.

"Enrique, ano ba?!" singhal niya habang pinipilit na bumangon, pero pakiramdam niya ay gawa sa tingga ang kanyang mga paa’t kamay.

"Ano ba, ha? Isang 'ano ba' lang? Pagkatapos mong... pagkatapos mong—"

"Tigil-tigilan mo ang pagnginig ng baba mo, you fool!" putol niya rito sabay hawak sa kanyang ulo. Kumikirot ito, isang mapurol na sakit na parang may martilyong pumupukpok sa likod ng kanyang mga mata.

"I thought I made myself clear? Be home before midnight! Pero hindi, bumalik ka rito na mukhang basahan na kinaladkad mula sa kanal!"

Tuloy-tuloy ang dada ni Enrique, at maniwala kayo, hindi na alam ni Saddie kung sino ba ang kinakausap nito. Nakatayo ito sa tapat niya, may hawak na pitsel, naka-boxers lang at nakalantad ang dibdib. Habang siya naman ay nakahandusay sa sofa.

Sandali... nandito na siya sa bahay? Paano?

Umupo siya nang maayos at inilibot ang paningin sa buong sala. "Enrique, anong ginagawa ko rito? Ikaw ba ang..."

Napatitig siya sa sarili niyang katawan. Suot pa rin niya ang kanyang fur coat, ang dress niya ay halos umabot na sa kanyang baywang, kaya naman lantad na lantad ang kanyang hita. Seryoso, paano siya nakauwi? Bakit parang may malaking butas sa alaala niya?

Ibig sabihin nito...

Nanlaki muli ang kanyang mga mata. Ang club. Ang estrangherong iyon.

"Shit!" Bigla siyang napatalon mula sa sofa, sinasabunutan ang sariling buhok na tila ba sa ganoong paraan ay maibabalik niya ang mga alaalang naglaho.

"SADDIE! Nakikinig ka ba sa akin?!" sigaw ni Enrique, hila sa kanya pabalik sa realidad.

Napakunot-noo si Saddie. "You were talking?"

Napahawak si Enrique sa kanyang buhok at nanahimik ng sampung segundo. Pinipilit nitong kontrolin ang kanyang galit na tila ba isang kinse anyos si Saddie na nahuling sinilaban ang kurtina gamit ang nakaw na sigarilyo.

"What were you saying, Enrique?" tanong niya para basagin ang nakabibinging katahimikan.

Bumuntong-hininga ang lalaki, pero halatang nanggagalaiti pa rin. "Let's walk through it, shall we? You were supposed to be home by midnight, right? Twelve AM hits, and guess what? No wife. Ngayon, wala akong pakialam kung nasaan ka man, pero hindi ka naman lumalampas ng gabi sa labas, 'di ba, sweetheart? Kaya ang isip ko, 'Oh no, baka naligaw ang perfect little trophy wife ko.' Ang kapal ng mukha ko, 'di ba?"

Itinaas pa nito ang mga kamay na parang nanunuya, bago padabog na ibinaba sa kanyang mga hita. Napakadramatiko.

"Kaya gaya ng isang tanga, lumabas ako ng bahay. Paikot-ikot na parang manok na pinugutan ng ulo para lang hanapin ang iyong royal highness. Noong parang wala na akong mapuntahan, sabi ko, 'Screw it, iinom na lang ako.' Huminto ako sa kung anong club lang, at sino ang nakita ko? Ang napakalinis kong asawa, nakahandusay sa loob ng kotse niya, bukas ang pinto at sarap na sarap sa tulog! Mukha kang itinapong manika." Itinuro siya ni Enrique. "That's how you got home, Saddie."

Napapikit si Saddie. Masyadong matindi ang narinig niya, pero nakatulong iyon para dahan-dahang magbalikan ang kanyang mga alaala. Ang huling malinaw niyang natatandaan ay ang bad boy na estranghero na humawak sa kanya, ang kakaibang pakiramdam na iyon... at pagkatapos...

"Oh, sweet mother of Jesus! Anong ginawa ko?" sigaw niya at nagsimulang magpabalik-balik sa paglalakad. Unti-unti nang nabubuo ang mga imahe sa kanyang isipan.

At ang pinakamasama rito, ang shock na inabot niya.

"Tapos ka na?" istorbo ni Enrique sabay taas ng kilay. "Now clean this mess up. Papasok na ako sa trabaho, at pagbalik ko, mag-uusap tayo nang seryoso."

Hindi sumagot si Saddie dahil abala ang utak niya sa pag-re-rewind ng mga pangyayari kagabi. Bumulong sa kanya ang estranghero, inalok siya ng inumin. Ang sabi nito, "Want to drink with me, love?"

Hindi niya alam kung bakit hindi siya tumanggi. Ah, oo. Ninakaw na naman nito ang purse niya bilang pain, kaya wala siyang nagawa kundi uminom.

Nag-usap sila, ininis siya nito, at tumawa naman naman.... okay, oo, nagsimula siyang tumawa noong bahagya na siyang tinatamaan ng alak. Noong lasing na lasing na siya, nag-alok itong ihatid siya sa kotse niya, at doon na nangyari ang lahat. Hinalikan niya ito. Diyos ko, hinalikan niya ang gago. At tila nagustuhan naman nito, gumagala ang mga kamay nito sa kanyang katawan, at bago pa niya namalayan, nasa loob na sila ng kotse nito.

Binuksan niya ang butones ng polo nito. Hinubad nito ang kanyang suot.

S****p nito ang kanyang dibdib, at sa sobrang kuryosidad niya, isiningit niya ang kanyang mga daliri sa maskara nito...

Jesus Christ. Nakatulog siya, o nakipagtalik sa sarili niyang brother-in-law.

Naalala niyang sa sobrang gulat ay napatalon siya palayo rito at tumama ang ulo niya sa likod ng driver's seat. Naalala niya ang ngisi sa mukha nito na tila ba kilala na siya nito simula pa noong una, at tumawa pa ito noong nagmamadali siyang lumabas ng kotse. Hindi siya pinigilan nito, kaya patakbo siyang lumabas at hinanap ang sariling sasakyan sa parking lot.

Nagsuka siya ng ilang beses bago nahanap ang kotse niya, at doon na nag-blanko ang lahat.

"Nandiyan ka pa rin," putol ni Enrique sa kanyang pag-iisip. Nakabihis na ito ng simpleng shirt at trousers, masyadong casual para sa opisina. "Go take a shower, you reek of alcohol."

Napaupo na lang si Saddie sa sofa, binalewala ang asawa. Ang mukha ng kapatid nito ang nakatatak sa isip niya. Pinipilit niyang lokohin ang sarili na hanggang foreplay lang ang nangyari, pero ramdam niya sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, damang-dama niya na may nangyari talaga.

Diyos ko, gusto ko na lang magpalamon sa lupa.

"SADDIE!" bulyaw ni Enrique.

"What the fuck is wrong with you? Just get out of here!" balik niyang sigaw, ang puso ay parang gustong kumawala sa dibdib. "Umalis ka na, ayan ang pinto."

Itinuro niya ang labasan habang ang isa pang kamay ay nakahawak sa kanyang noo na tila ba may jackhammer sa loob ng kanyang bungo. Tumingin si Enrique nang may pagdududa, parang sinusuri ang ikinikilos niya, pero hindi na ito nagsalita. Isang matalim na tingin lang ang ibinigay nito bago tuluyang lumabas.

"Go take a shower," huling hirit nito, at inikutan lang siya ni Saddie ng mga mata.

Seryoso? Ang pagligo niya pa talaga ang inaalala nito ngayon? Mas malaki ang problema niya. Hindi dapat ganoon ang nangyari kagabi. Dapat ay kinuha lang niya ang bag niya mula sa bastos na iyon at umuwi na agad, kinalimutan ang kalokohang gusto niyang magkasala.

Pero hindi, minanipula siya ng gago, kahit alam nitong asawa siya ng sarili nitong kapatid. Bakit niya ginawa 'yun? Isang beses lang naman silang nagkita noong kasal nila ni Enrique.

Bakit siya...

Hinimashimas niya ang kanyang mga sentido, sinusubukang kuhanin ang kontrol sa sarili. Baka nababaliw na siya. Baka nag-o-overreact lang siya. Kailangan niya ng kape.

Tumayo siya mula sa sofa, pero doon lang niya napagtanto ang isang bagay. Ang suot niyang panloob. Pakiramdam niya ay... kulang... at hubad.

Tiningnan niya ang ilalim ng kanyang hita at doon niya nakumpirma ang katotohanan.

"Oh great, he got a souvenir. Kinuha niya ang panty ko."