LOGIN"Sigurado ka ba? Baka nailagay mo lang kung saan o naiwan mo sa locker mo," komento niya.
"Hindi. Sigurado akong nilagay ko iyon sa bulsa ko. What the hell?" Sigurado ako. Narito lang iyon kanina.
"Chill, hanapin na lang natin pagkatapos ng lunch. Ako muna ang magbabayad for you."
I pouted. "Thank you, Carol…"
"Maliit na bagay."
Nginitian ko siya at pinanood habang binabayaran niya ang pagkain namin. Pagkatapos ay umupo kami sa usual table namin at nagsimula nang kumain. Pero wala na akong gana. Hindi ako maka-focus sa pagkaing nasa harap ko dahil ang utak ko ay nag-iisip kung saan ko ba posibleng nawala ang wallet ko.
"Pumunta tayo sa guidance office pagkatapos," suhestiyon niya. I can admit, mukha akong kawawang bata na umiiyak dahil nawalan ng lobo. Eh, anong gagawin ko? I hate it when I lose something important. And I hate myself for losing it.
***
"R-red wallet with a heart pattern, ma'am. It has two thousand and some coins," I described. I bit my nails while apprehensively inquiring about our guidance counselor, who manages the lost and found as well. Using her index finger, she pushed down her eyeglasses on his nose bridge and glanced at me.
"Alliah Valleroso?" tanong niya habang may tinitingnan sa kaniyang kamay. Ah! I forgot I had my government IDs in there. "Y-yes, Ma'am!"
Then she gave me a folder, and I was a bit confused about what I was going to do with it.
"Write your name and signature so I can record that you finally received it," she stated. Tumango ako bago ko siya sinunod. Sa wakas! Nasa kamay ko na muli ang wallet ko!
"Don't be so happy, Miss Valleroso. You're just lucky today. Look at her..." Tinuro niya ang isang babae na umiiyak malapit doon sa potted plant. "...she lost her phone, and still it hasn't been found. So if I were you, take care of your things. Kung may halaga sa iyo ang isang bagay, hindi mo hahayaang mawala dahil poprotektahan mo. I don't want to see you here again, Miss Valleroso."
“Opo, Ma’am. Salamat po ulit.”
She just smiled and closed the window.
"She's rude," Carol muttered.
"Ha? Bakit? Sa tingin ko, tama naman siya. If I value this wallet enough and am able to protect it at all costs, I won't lose it."
"Tsk, if someone wants to steal it from you, someone will seek a chance to do so. She'll probably make you think that it's your fault for not taking care of it when someone else is to blame because of that someone's desire to have what you had. That's gaslighting." Carol elaborated, warning me like a witch in movies. Nakakatakot talaga siya paminsanminsan. I don't know how deep she's digging with those words, but hell, that's too deep for me to understand. I even doubt myself for being a candidate for Summa Cum Laude. I think she has to be there, not me. She sounds more intelligent than me.
"Anyway, natutuwa akong nahanap mo na ang wallet mo."
I smiled when she immediately transformed into a kind and supportive best friend of mine.
"Sino sa tingin mo ang nakahanap nito, Carol?" tanong ko nang makabalik kami sa classroom.
"At ano naman ang pakialam natin doon? Magpasalamat na lang tayo kahit hindi natin siya kilala. Teka, hindi mo ba nakita ang pangalan niya sa logbook? The one who surrenders it."
I shrugged. "Na-excite akong makuha 'yong wallet ko kaya hindi ko nakita ang pangalan niya. Pero curious ako, I mean, he or she could have taken all the money, right?"
"That's why the guidance counselor told you that you're lucky. That someone may be rich and doesn't need money," she assumed.
"Baka nga. Mabuti na lang at naibalik sa akin dahil ayokong humingi muli kina dad. Nakakahiya." I sat down on my chair and looked at my wallet. Thank God, my allowance is still here!
"So that's you?" I looked at someone who approached me while also looking at my wallet. My face glowed when I saw him.
"So it's you."
Napatingin ako sa nagsalita. Halos malaglag ang puso ko nang makita ko ang mukha niya… Si Elton, kinakausap ako…
I tucked my hair behind my ear and properly smiled at him. Shit. Nakalimutan kong mag-retouch.
"Me?" I asked modestly.
"Yeah. I saw your ID in your wallet. I found it at the gate when I entered the school. So it is yours. I see."
Napansin ko ang maliit na pagngiti niya, at hindi ko mapigilan mapangiti rin. And the fact that I was amazed by his low and husky voice—hindi ako makapaniwalang kinakausap niya ako. Nananaginip ba ako?
"So it's you..." I responded with the essence of joy and gratitude in my heart. Kanina lang ay gusto kong makilala kung sino nga ba ang mabuting taong nakapulot ng wallet ko at dinala sa lost and found section, at hindi ko alam na mabilis palang sumagot ang Diyos sa dalangin dahil nandito na siya sa harapan ko. Hindi ako makapaniwalang maliit ang mundo at siya ang nakapulot nito. "S-salamat," dagdag ko pa.
I heard him chuckle when he sat on his chair behind me. I am in awe when he moves closer to me and whispers, "Hindi ako tumatanggap ng basta thank you lang."
My eyes were shut when he sent those chills down my spine.
"A-ano palang gusto mo?"
"B-baby?" windang na tanong ni Dean."I mean our dog po, Dean." Napayuko ako nang muling maalala ang nangyari sa aso naming inalagaan ko nang matagal. Sana hindi ko na lang iyon isinauli sa kaniya noong nagkahiwalay kami. Kung alam ko lang."What do you mean 'our dog'? Are you in a relationship with that transferee?" tanong niya. Hindi ko na ito gusto pang pag-usapan, pero mukhang kailangan niyang malaman."N-no, Dean, hindi ko na po siya boyfriend. Naghiwalay na po kami noong nakaraang taon," paliwanag ko.She stares at me with all the sympathy she can muster. "I'm telling you, Alliah, I'm not pressuring you. If you still dream about graduating with flying colors, watch your actions. Remember your priorities. I am just here to remind you why you started all of these. We are waiting for a time to make your parents proud, Alliah, so don't get distracted by some other guys who'll ruin you. You should keep on track." She smiled, sending me all her trust. "I promised that I would make yo
"Hey, are you hooking up with the new transferee?"Naramdaman ko ang mga tingin ng mga kaklase ko sa akin. Ngayon nagiging interesado na silang muli sa kung anong nangyayari sa buhay ko. Naghahanap talaga sila ng butas at baho sa isang Valleroso."Where did you make out? We're interested in what you did together." Another one lit up from the wick."Yes! We are curious why both of you leave and come together!"I gritted my teeth, but the loud thud of chairs broke the heavy atmosphere inside the four corners of this room. Nakita ko si Elton sa upuan sa likod na suot ang naiinis na mukha dahil naabala sa pagtulog niya. Mas lalong napakunot ang noo ko."Who shouted?" He walks towards us. "Who interrupts my sleep?" he added with the authority of a prince who we shouldn't interrupt."Tsk. Bakit ka ba kasi natutulog sa classroom? Bahay mo ba 'to?" Someone murmured; unfortunately, Elton and I heard it."Sinasagot mo ba ako nang pabalang?" Elton clenched his fist and held my classmate's collar
"A-ano palang gusto mo?"Lumingon ako sa likod nang tanungin ko siya, pero isa iyong pagkakamali dahil sa ginawa ko ay napakaliit na lang ng pagitan namin sa isa't isa. Nararamdaman ko ang hininga niyang tumatama sa leeg ko. At ang mga tambol sa puso ko ay nagsimula nang dumagundong. Hindi ko pa ito nararamdaman sa buong buhay ko. Nakakabaliw! Lalo ngayong nakikita ko ang buong mukha niyang napakalapit sa akin na para bang humihila sa mga kamay ko na haplusin ito. Hindi! Nababaliw ka na, Alliah!Nakita ko ang paglunok niya sa gilid ng mata ko. Shit. Nakakahiya. Bakit ba ako nagre-react na parang nasa isang pelikula?Lumayo siya at tumawa. "If you saw your reaction, you'd laugh," sambit niya. I glanced at him and felt my chest about to explode, even though my cheeks were burning."Hey, why are your cheeks red?" dagdag pa niya. I had to avert my eyes. Did he see me blushing? I am such an open book!"Alliah..." Nawala naman ang mga ngiti ko nang tawagin ako ng katabi ko na walang iba kun
"Sigurado ka ba? Baka nailagay mo lang kung saan o naiwan mo sa locker mo," komento niya."Hindi. Sigurado akong nilagay ko iyon sa bulsa ko. What the hell?" Sigurado ako. Narito lang iyon kanina."Chill, hanapin na lang natin pagkatapos ng lunch. Ako muna ang magbabayad for you."I pouted. "Thank you, Carol…""Maliit na bagay."Nginitian ko siya at pinanood habang binabayaran niya ang pagkain namin. Pagkatapos ay umupo kami sa usual table namin at nagsimula nang kumain. Pero wala na akong gana. Hindi ako maka-focus sa pagkaing nasa harap ko dahil ang utak ko ay nag-iisip kung saan ko ba posibleng nawala ang wallet ko."Pumunta tayo sa guidance office pagkatapos," suhestiyon niya. I can admit, mukha akong kawawang bata na umiiyak dahil nawalan ng lobo. Eh, anong gagawin ko? I hate it when I lose something important. And I hate myself for losing it.***"R-red wallet with a heart pattern, ma'am. It has two thousand and some coins," I described. I bit my nails while apprehensively inqui
"Alliah, akin na iyang papel mo. Palitan daw..." Jireh gets my answer sheet and gives me his own. I rolled my eyes. I can't help but do that every time I see him. Like, he's a plain bad view in my sight."Yeah, right, doon ka naman magaling. Sa palitan..." I murmured while checking his paper when all I wanted to do was cross out all of his answers and tear it. Suddenly, our attention went to the door when someone knocked. Professor opened it and got the folder from someone who I still could not see. "Transferee? Again? Why are you all transferring at the end of the year? Come in."Titingnan ko na sana iyong transferee nang tanungin akong muli ni Jireh tungkol sa papel niya. Bakit ba kasi katabi ko itong nilalang na ito?"Ilan ang mali ko?" he asked.Again, I rolled my eyes. "Sigurado kang tinatanong mo sa akin ang mali mo?"Tumango siya na para bang inosente sa lahat ng kamaliang ginawa niya sa akin. Tsk. Maang-maangan pa."Isa!" sigaw ko na sapat lang para marinig naming dalawa."Tal
"Alliah!"I was surprised nang may tumawag sa pagalan ko habang naglalakad ako sa hallway. Based on that strident voice, alam ko na ang bruhang iyon ay ang best friend ko at hindi nga ako nagkamali nang lingunin ko siya. Tama ako, si Carol ang tumatawag sa akin, ang nag-iisang best friend ko."What's your problem?" agad kong tanong, feeling ashamed of her calling my name in this cold hallway that has a lot of students who are now looking at me."Hindi ka maniniwala! Remember your Mr. Left?" I gasped when I heard that codename. It's our best friend's thing to use some codename on someone we hate so no one can identify who we are laughing at or hating about.And just hearing that name also makes me remember who the hell she was talking about. It was my ex-boyfriend. The man I hated the most in my life, I thought he would be my Mr. Right, but I was wrong because he left me... That's why we started calling him Mr. Left."Ano namang tungkol sa kaniya?" I rolled my eyes and continued to wal







