Chapter 4

"A-ano palang gusto mo?"

Lumingon ako sa likod nang tanungin ko siya, pero isa iyong pagkakamali dahil sa ginawa ko ay napakaliit na lang ng pagitan namin sa isa't isa. Nararamdaman ko ang hininga niyang tumatama sa leeg ko. At ang mga tambol sa puso ko ay nagsimula nang dumagundong. Hindi ko pa ito nararamdaman sa buong buhay ko. Nakakabaliw! Lalo ngayong nakikita ko ang buong mukha niyang napakalapit sa akin na para bang humihila sa mga kamay ko na haplusin ito. Hindi! Nababaliw ka na, Alliah!

Nakita ko ang paglunok niya sa gilid ng mata ko. Shit. Nakakahiya. Bakit ba ako nagre-react na parang nasa isang pelikula?

Lumayo siya at tumawa. "If you saw your reaction, you'd laugh," sambit niya. I glanced at him and felt my chest about to explode, even though my cheeks were burning.

"Hey, why are your cheeks red?" dagdag pa niya. I had to avert my eyes. Did he see me blushing? I am such an open book!

"Alliah..." Nawala naman ang mga ngiti ko nang tawagin ako ng katabi ko na walang iba kung hindi ang ex-boyfriend ko na si Jireh. I rolled my eyes. He's ruining the mood.

"Can we talk?" he added.

"No," I replied. He should have known to put some boundaries between us. Wala na akong intensyon pang makipag-usap sa kaniya. Sapat na ngang nakikihalubilo ako sa kaniya, o kaya nama'y dinadapuan siya ng tingin kapag tinatawag ako. Sapat na 'yon dahil ayokong umarte na walang masakit at masamang nangyari sa pagitan namin. Ayokong umakto na okay lang ang lahat dahil hindi naman talaga. Nakakainis ngang kailangan ko siyang pansinin dahil magkatabi kami sa upuan.

"Please..."

"Ano pa bang pag-uusapan natin?"

Sinubukan kong huwag siyang sigawan pero naiinis talaga ako. Hindi na siya dapat lumipat pa rito. Kung mayroon siyang dignidad, hindi na siya magpapakita at aarteng biktima dahil ako naman talaga ang pinakanasaktan at naghirap sa aming dalawa. Mabuti na lang at dumating na ang professor namin kaya may dahilan na ako para hindi siya pansinin.

"Nana is dead."

Natigilan ako. Hearing those words traced with sadness and longing makes me believe that he's now telling the truth. I looked at him to see that those weary eyes seemed to be mourning for our Japanese spitz dog, our baby.

***

"I think she missed you," komento ni Jireh nang makarating kami sa bahay niya. Dito sa backyard nila, dito niya inilibing ang aso namin.

Naalala ko noong nagdesisyon kaming mag-ampon ng aso dahil first anniversary namin. Napakasaya namin noon at sobrang kuntento sa kung anong meron kami. Hindi ko alam kung anong nangyari at bakit biglang nagbago.

"What happened?" I beseech to maintain my composure.

Tumikhim siya. "He no longer eats. He also couldn't fall asleep right away. I think he knows what happened to us, Alliah."

Napakagat ako sa ibabang labi ko. "Dapat sinabi mo sa akin."

"I couldn't. Alam kong galit ka sa akin," tugon niya.

"Sa 'yo, oo! Pero sa baby natin? You should have gathered up balls to ask me or to give him to me! You had balls when you cheated on me." I rolled my eyes. Hindi ko na napigilang pagtaasan siya ng boses.

"It's a misunderstanding, Alliah." He held my hand, but I flinched.

"No, huwag mo na akong lokohin pa, Jireh. I saw what happened. Don't force me to hate you even more."

I turned my back and decided to leave him. My phone rings, and Carol's name flashes on the screen.

"Girl, nasaan ka? Did you just ditch the class?"

"Ahhh y-yeah..." sagot ko.

"At bakit naman babaita? Kung hindi ko pa tinanong kay Elton kung nasaan ka, hindi ko pa malalaman na umalis ka at kasama mo ang ex-boyfriend mo! Nababaliw ka na ba talaga?"

"Elton?" Iyon lang ang nasambit ko dahil narinig ko ang pangalan niya at tila ba nabalik ako sa wisyo. Bakit nga ba ako sumama sa ex ko? Nawala na naman ako sa tamang pag-iisip. "Ipaliliwanag ko sa 'yo mamaya. Babalik na ako."

"Let's go together." Jireh grabbed my arm and opened his cardoor, making me sit on the shotgun seat.

"Sandali, Alliah, si Jireh ba 'yan?!"

I hung up the call and looked outside the window.

The silence filled his car as much as the anger I felt towards him. It's his fault.

And because of what happened to Nana, I don't think I can look at him. Hindi talaga siya marunong mag-alaga. Mamamatay lang lahat ng nag-i-stay sa kaniya, katulad ng puso kong nanatili pa sa kaniya noon. Nakakabwisit.

Lumabas ako sa kotse niya at nagdere-deretso na sa classroom. Walang lingon-lingon. Hindi ko na gustong lingunin pa siya lalo na ang kahapon namin. Wala na iyon. Hindi na babalik. Sawang-sawa na ako.

"Alliah, hear me out, please! Just this once!"

I did not give him a chance even to just look at him.

But when I got to the classroom, I began to wonder why my classmates looked at me differently, much more when Jireh came behind me.

I gasped. I think I already know what that look means. Even though I am one of the students they admire because I excelled in academics, I am not exempt from those judgmental eyes.

Napabuntong-hininga na lang ako habang naglalakad pabalik sa upuan ko. Hindi ko pa man naidadampi ang pang-upo ko sa silya nang may pumunta sa harap ko at nagsalita.

"Hey, are you hooking up with the new transferee?"