Kabanata 002

Arabella's Pov

"Get her in," utos niya sa malalim na boses.

Mahina na ang katawan ko upang makipagtalo pa sa kanya kaya sa huli ay hinayaan ko sila na dalhin ako kung saan.

Huminto ang sasakyan sa isang malaking hotel at agad kaming ginuide sa luxury suite. Basang-basa ang gown ko, kumakapit sa balat kaya nanginginig ako. Inalis ni Giovanni ang Armani jacket na suot niya at isinuot sa balikat ko. Dumampi ang kamay niya sa akin—mainit. Sobra. Parang isang segundo ay biglang nabuhay ang puso ko.

Pero ang mukha niya? Walang emosyon. Parang bato.

"You're going to marry me today," sabi niya, diretsong parang utos.

Napakurap ako. "Hindi mo ba alam na iniwan lang ako at binastos ng fiancé ko?" singhal ko, pilit pinatatatag ang boses kahit nanginginig ang labi ko.

Hindi ko alam kung sa lamig ba o dahil nandito siya sa harap ko.

It's been a year since I last saw him. And he is completely different now—he's buff and more charismatic. He was so disgustingly handsome.

How can you even compliment a man after you've humiliated him, Arabella?

Ni hindi siya kumurap. "That's none of my concern."

Napatawa ako nang mapait. "Are you joking?"

"Do I look like I'm joking?"

"Hindi ako papayag!" sigaw ko. Hindi na dahil sa lamig—kundi sa galit, pagod, at pagkawasak.

"Both families need an answer," sagot niya. "And I'm not giving them a no."

"You're insane!"

Yumuko siya ng kaunti, saka lumapit. Sobrang lapit na ramdam ko ang hininga niya sa tenga ko.

"Insane enough," bulong niya, mababa, "to make you mine."

Nanigas ako. Tumakbo ang kilabot sa buong katawan.

"Kaya whether you like it or not, Arabella..." bumaba ang tono niyang mapanganib. "...you'll marry me."

Gusto kong sumigaw. Lumaban. Sabihin sa kanya na isa rin siyang lalaking susubok kontrolin ang gulo ng buhay ko.

Pero wala na akong mapuntahan. Pinili na ni Ethan ang babaeng mahal niya. At ang lalaking nasa harap ko...mukha siyang taong hindi tinatanggihan.

Maybe it was foolish. Maybe pride.

Pero nang tumaas ang tingin ko, tumama sa matalim, madilim niyang mga mata...nagdesisyon ako.

"Fine," sagot ko, tinaas ko ang baba, pinatatag ang boses. "Let's get married now."

Inabot ko ang kamay niya. Inasahan kong malamig. Pero mainit. Magaspang. Totoo. At ang puso kong tanga biglang kumabog nang parang marunong ulit magmahal.

Nanigas ang panga ni Giovanni. Dumilim ang mga mata. Hindi dahil walang pakialam—ngunit dahil sa ibang dahilan. Sa mas delikadong emosyon.

Hinawakan niya kamay ko, mahigpit. Parang inaangkin at ayaw na akong mawala pa.

"Good," aniya, boses niya mababa na parang nagbabala.

Lumapit siya, dumampi ang labi niya sa tenga ko.

"Because starting tonight, Arabella..." malamig na hangin ang hininga niya sa balat ko. "Hindi ka na makakatakas sa 'kin."

***

Kinasal kami sa huwis. Suot ko pa rin ang aking trahedeboda kahit basa pa ito—I couldn't take it off when this was my dream wedding gown.

Nandoon ang mga magulang ko ngunit hindi ko na sila nakausap pa dahil nakabantay palagi sa akin si Giovanni.

Mabilis lang na natapos iyon. Giovanni and I were in his villa—pareho ng nakabihis na pambahay.

"I didn't know you were prepared of my arrival." sambit ko nang makita ang sandamakmak na damit sa kanyang walk-in closet na halos pambabae at mga estilo ko.

"My mother insisted it," he coldly replied, and I couldn't argue anymore.

Our parents were fond of us being together. Kulang na lang ay ipagkanulo ako ng aking mga magulang sa kanya.

The truth is...I wasn't Alyanna, as Ethan knew. I was Arabella Selene Madrigal—heiress to the Madrigal businesses. And now, I am Mrs. Russo.

I hid my identity to find a man I could spend time with—to distance myself from Giovanni. He was suffocating and ruthless, which is why I always despise seeing him, so I don't want to marry him.

Dalawang beses ko na siyang tinakasan sa aming engagement party. Kaya hindi ko maisip kung bakit hanggang ngayon ay gusto niya pa ring ikasal sa akin matapos ng aking mga ginawa.

Yet fate brought us back again.

And now...I am his wife.

Nakatayo siya malapit sa may glass wall—nakatalikod kung saan makikita ang buong Laguna habang umiinom ng mamahaling alak.

"You told me Ethan was far better than anyone..."unti-unti niya akong nilingon. "Even on me."

Bumagsak ang temperatura ng kwarto nang magtagpo ang aming mga mata. Sa paraan ng kanyang pagtingin ay para nitong hinahalukay ang buong kong pagkatao.

Huminga ako ng malalim, tumayo at naglakad patungo sa tabi niya.

"But I'd rather marry him than you." Walang tabas ng dila kong sagot.

"You always hated me," he uttered bitterly, or...it was just what I was thinking.

Humarap ako sa kanya. Gusto kong makalimot sa lahat. Ayokong isipin si Ethan kahit sa gabing ito lang. Hinablot ko ang kanyang wine glass at nilagok iyon. Naging sunod-sunod iyon.

I get drunk. I had a low tolerance for wine, so I would quickly get drunk.

Giovanni's eyes lingered on me. Matagal. Mapangahas. Pilit ko iyong inignora ngunit bigla na lang niyang hinapit ang aking bewang. I pushed him, but he was three times stronger than I was. At mas lalo pa akong nilapit sa kanya.

"You always tease me with your eyes," he muttered with his husky voice. I didn't know what was happening.

Gumapang ang init sa aking katawan. Nadadarang ako sa paraan ng kanyang pagtingin sa akin. Nakita ko kung paano nagtagal ang kanyang mata sa aking labi. Hindi ko alam kung lumalabo na ba ang paningin ko pero nakita kong namumungay ang kanyang mga mata habang hindi matanggal ang paningin sa akin.

Napalunok ako ng sariling laway at tinititigan siya ng maigi, akala ko ay may gagawin siya pero agad niyang binitawan ang kamay ko saka ako tinalikuran.

“I’ll set a rules between us.” Sinabi niya habang pinapaikot ang alak sa loob ng kanyang baso.

Nasa likod lamang niya ako, siguro dala na ng alak ay parang umiikot na ang buong paligid.

“Malinaw sa una palang na kinasal lang tayo dahil sa mga magulang natin kaya ayokong may pakialam tayo sa İsa’t-isa.” Hindi iyon masyadong nakuha ng pandinig ko pero tumango parin ako kahit hindi naman niya ako nakikita. “No questions, no feelings involved, and no other man.” He turned around when he continue speaking.

“Fine,” I replied wearily. Hindi na siya nagsalita at nilagok ang isang basong vodka saka umalis ng walang sinabi.

Naghiwalay ang aking labi sa kanyang ginawa. Tumingin ako sa napakagandang tanawin saka nagpakawala ng isang malalim na buntonghininga.

Hindi ko alam kung ililigtas ba ako ni Giovanni o lulunurin niya rin ako.