Kabanata 001

Alyanna’s Pov

"Hindi kita kayang pakasalan, Alyanna," sabi niya sa matalas, mapurol, walang awa na tono, habang nakatayo sa harap ko.

Sa harap ng pamilya niya na saksi sa buong love story namin. Sa loob ng simbahan. Sa araw na dapat magiging isa kami.

Sa sandaling iyon ay tumigil ang mundo ko.

"A-ano bang pinagsasabi mo, E-Ethan?" nanginginig ang boses ko kahit pilit ko itong pinatatatag.

Maging ang mga daliri ko ay nanginginig na rin habang nakakapit sa tela ng gown ko, lumulubog ang lace sa aking palad.

Hinawakan ko kamay niya, desperadong dumampi sa kanya upang kumuha ng lakas pero umatras siya. At doon ay nabasag ang puso ko sa ginawa niya.

Hindi niya puwedeng durugin ang puso ko pagkatapos ng mga sakripisyong ginawa ko. Pagkatapos ng lahat—ang pagtalikod ko sa pamilya ko, ang pagpili ko sa kanya, at paglagay ko sa kung saan siya ngayon.

Sasabihin niya sa akin na ayaw na niyang pakasalan ako?

"Ayoko na, Alyanna."

Tatlong salita. Tatlong salita lang. Pero parang bubog na bumaon iyon sa aking dibdib at mukhang hindi na gagaling.

Sa lahat ng tao siya ang inaasahan kong makakaintindi sa akin. Na mamahalin ako ng buo. Na hindi ako iiwan.

"B-bakit?" halos hindi lumabas ang boses ko, dinudurog ang aking lalamunan. "Ano'ng nagawa kong mali? E-Ethan..." Umagos ang luha ko sa aking pisngi.

"You’re just too much for me,” sagot niya sa malamig, at malayong boses.

May umalingasaw na bulungan sa paligid sa loob ng simbahan, mga kuwentong parang usok na gumagapang pero wala akong pakialam. Kasi kahit anong mangyari ay si Ethan lang ang nakikita ko.

"Anong klaseng rason iyan, Ethan? Apat na taon na tayo!" sigaw ko, basag ang boses. “Sinabi mong mamahalin mo ako hanggang sa huling hininga mo! Na ako lang ang babaeng pakakasalan mo, na hindi ka magsasawa sa akin!"

Malamig siyang tumingin sa akin, wala na iyong pagmamahal na kumikislap ang kanyang mga mata sa tuwing makikita ako. Tumiim ang kanyang panga. "Hindi ko rin alam, Alyanna. Basta nagising na lang ako isang araw na hindi na kita mahal."

Nanlambot ang tuhod ko, ayaw maniwala. Pakiramdam ko nanlabo ang buong simbahan sa paningin ko. Lumulutang ang paningin ko sa sakit na mga salita niya, brutal at tila hindi na magpapapigil pa.

Na kahit ata lumuha ako ng dugo ay hindi na niya ako papakinggan.

Tiningnan niya ako na parang estranghero. Parang wala akong halaga sa kanya, at wala kaming pinagsamahan.

"Hindi. Ethan," bulong ko. "Mahal mo ako." Inabot ko ulit kamay niya, kumakapit sa huling pag-asa. "Pwede nating i-postpone ang wedding. Please...huwag mo lang sukuan ang tayo."

Umiling siya. "Tama na, Alyanna!" singhal niya, tinulak ang kamay ko na parang nakakapasong apoy.

Tumama sa dibdib ko ang talim ng tinig niya. Namilipit ang mga daliri ko. Isang mabigat, at nakakasukang realisasyon ang gumapang sa akin.

Hindi lang ito dahil nagising siyang hindi na ako, mas may malalim na dahilan ito.

This is betrayal.

"May iba ka," sabi ko. Hindi iyon tanong kundi akusasyon. Alam ko na.

Ang kanyang ay mata ay dumapo papunta sa isa sa bridesmaids. Nanlamig ang sikmura ko nang sundan ko iyon.

Criza.

Ang babaeng ipinakilala niya bilang kaibigan lang. Ang babaeng tinulungan namin kaya ginawa naming housekeeper pero wala naman masyadong ginagawa at maging scholar.

Hindi ko alam na ang babaeng pinapasok ko sa aking tahanan ay siya ring sisira nito.

Pikit mata ko iyong benalewala, alam kong maagapan ko pa ang lahat. Kaya ko, kakayanin ko huwag lang akong iwan ni Ethan. Kasi kapag pinakawalan ko pa si Ethan, wala ng ibang magmamahal pa sa akin.

"P-papatawarin kita, Ethan," bulong ko sa basag na boses, muling kinakapitan ang mga kamay niya kahit nanginginig ang buong katawan ko. "Alam kong hindi mo sinasadya 'to. Hindi mo na uulitin... 'di ba?"

"Limang buwan na siyang buntis."

Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ng sandaling iyon. Maging ang paghinga ko ay halos makalimutan ko na. Para akong nabingi sa aking narinig. Napakapit ako sa aking sariling wedding gown para di ako matumba.

Five months? Five months na niya akong niloloko?

Isang mapait na tawa ang kumawala sa bibig ko.

Napatingin lahat kay Criza, maging ako. Nakangiti siya sa akin. Mapanghamon. At tila ba pinapakita niyang nanalo na siya laban sa akin.

At ang mga magulang ni Ethan? Nakayuko. Umiiwas ng tingin.

Alam nila? Alam nilang lahat ang kababuyan na nangyayari sa sarili kong tahanan?

Uminit ang luha ko, napalitan ng galit na matalim, nakakahilo.

"Lahat binigay ko sa 'yo!" sigaw ko. "Nirerespeto ka ng tao dahil sa 'kin! Ako ang dahilan bakit ka umangat! At napunta diyan sa posisyon mo." singhal ko. "Mananagot kayong lahat!" Tumingin ako sa mga taong nandoon.

May mga nakayuko, ngumisi, at masaya sa nangyayari. "Lahat kayo!" Madiin kong sinabi.

May nagtaas ng kilay, may napabulalas, pero wala akong pakialam.

Maybe I stepped on his ego, which was why he gritted his teeth, staring at me.

"What are you talking about? I built everything on my own! Nagsumikap ako upang makuha ang gusto ko!" He snapped pero malakas akong humalakhak.

Ang kapal ng mukha niya upang sabihin iyon sa akin! I build him and he kept on denying it.

Tumalim ang tingin ko sa kanya. "Then, good luck with making it successful, Ethan. Because I will make sure that you are going to pay for this!"

Tumakbo ako palabas, kumalampag ang takong ko sa sahig ng simbahan habang palayo ako. At habang papalabas na ako ng simbahan, bumuhos ang ulan.

Malamig. Mabigat. Parang maging ang langit mismo ay nakikiramay sa akin.

Kaya pala gusto niya ng maliit na kasal lang.

Kasi may tinatago pala siya at kababuyang hindi niya kayang ipakita sa publiko dahil ngayon pa lang siya nagkaroon ng pangalan sa business.

Hinawakan ko ang aking basang gown, nanginginig habang nilalakad ang madilim, basang kalsada. Hindi ko na alam saan pupunta. Basta makalayo lang—sa lugar na iyon... sa kanya.

Halu-halong luha at ulan. Parang lumulubog ang mundo ko.

Walang sakit na katulad nito.

Nakatulala lang ako habang naghihintay na may babangga sa akin sa gitna ng kalsada. Kasabay ng mga patak ng ulan ay ang pagdausdos ng luha sa aking pisngi.

Hindi ko alam kung ilang oras na akong nanatili doon. Hanggang may isang itim na sasakyan ang huminto sa tabi ko, humihiyaw ang gulong sa basa. Hindi ako nagbigay ng kahit anong emosyon.

Dalawang lalaking naka-itim ang lumabas na may dalang payong. Kumunot ang noo ko. At mula sa bumukas na pinto... nakita ko siya.

Si Giovanni Octavian Russo.

Ang makapangyarihang negosyanteng minsang ipinilit ng magulang ko para pakasalan ako. At hindi lang siya business man kundi hinahangaan ni Ethan sa negosyo.

Anong ginagawa niya rito? At bakit sa ganitong paraan pa kami nagkita? O baka ito ang paraan upang makapaghiganti ako?