Chapter 1

ลมหายใจของเด็กหนุ่มควบแน่นเป็นไอน้ำเมื่อเขายืนอยู่หน้าบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ที่ถูกเรียกว่า “เขตทดลองปฏิบัติการ SYZYGY” ตัวอักษรแสตนเลสเหนือประตูสะท้อนแสงแดดยามเช้าเจือหมอกจางเหมือนจะสว่างขึ้นเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนคนใหม่… หรืออาจเป็นการข่มขู่ก็ไม่อาจรู้ได้

คิมจูฮันยืนนิ่งอยู่หน้ารั้วเหล็กอัตโนมัติ มือหนึ่งกำสายกระเป๋าเสื้อผ้าใบเก่าจนข้อนิ้วซีด ส่วนอีกมือก็ค่อย ๆ บรรจงกดรหัสตัวเลขที่เขาท่องมาตลอดทางจากสถานีรถไฟลงไป '4017'

ติ๊ก~ คลิก...!

เสียงกลไกดังขึ้นชัดเจน ก่อนประตูเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นทางเดินหินกรวดที่ทอดยาวผ่านสนามหญ้าไปสู่ตัวบ้านไม้สีเทา หลังคาสูงและเงียบเฉี้ยบราวกับไร้ผู้อยู่อาศัย

เขาเดินเข้าไปโดยไม่หันหลังกลับ เพราะรู้ดีว่าการทดลองครั้งนี้มีความสำคัญกับชีวิตตนเองแค่ไหน เงินทุนการศึกษา คือ ใบเบิกทางแรกสู่อิสระที่จะได้ออกจากชีวิตห่วยแตกนี้ไป คิมจูฮันรู้ตัวดี

บานประตูไม้สักเปิดออกราวกับมีเซ็นเซอร์จับความเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก พร้อมเสียงกระดิ่งสั่นเบา ๆ แต่เปล่าเลย ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวผูกเนกไทสีเข้มที่ยืนรออยู่ภายในตัวบ้านนั่นต่างหาก ประกายจากแว่นตาไร้กรอบสะท้อนดวงตาคมที่จ้องมองมาอย่างจับสังเกตทุกอณูของผู้มาใหม่อย่างเรียบเฉย กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าตีขึ้นทันทีที่ประตูบานนั้นเปิดออก ทำเอาเจ้าของร่างโอเมก้าอันบอบบางภายใต้ชุดเสื้อคลุมหนาที่สวมทับมาหลายชั้นอย่างหวังให้คนที่มองไม่รู้สึกว่าตัวเขาผอมแห้งเกินจำเป็นนั้นต้องหยุดชะงักลง

"คิมจูฮัน?" ชายผู้นั้นเอ่ยเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์

จูฮันพยักหน้ารับเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่น ทั้งจากความกดดันและกลิ่นฟีโรโมนเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านมาจากร่างตรงหน้า กลิ่นไม้อย่างซีดาร์เจือหมอกควันบาง ๆ ลอยวนรอบโถงทางเข้าด้านในจนคนที่ยังยืนอยู่ด้านนอกอย่างเขายังรู้สึกและสัมผัสได้

"ผมชื่ออีซออู” ชายคนนั้นพูดต่อ “ตั้งแต่นาทีนี้ คุณจะอยู่ภายใต้การเฝ้าระวัง 24 ชั่วโมง หากคุณพร้อม โปรดตามผมมา”

เขาไม่รอคำตอบใด ๆ คิมจูฮันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในบ้านหลังนั้น

ตัวบ้านด้านในเงียบสงบจนน่าประหลาด แม้จะดูทันสมัย แต่ก็เหมือนทุกสิ่งถูกจัดวางไว้ด้วยเจตนาบางอย่าง ราวกับเป็นพิพิธภัณฑ์ หรือศูนย์ทดลองทางวิชาการมากกว่าจะเป็นบ้านพัก

กล้องวงจรปิดซ่อนตัวไว้ตามมุมเพดาน แท่งตรวจวัดค่าฟีโรโมนติดตั้งไว้ตามทางเดินอย่างแนบเนียน ด้านหนึ่งของโถงมีจอแสดงผลกราฟการเต้นของหัวใจและการไหลเวียนฮอร์โมนโอเมก้าในระบบ ซึ่งแน่นอนค่าบนจอนั่นคือตัวเขา

อีซออูหยุดลงที่หน้าประตูห้องพักชั้นสอง ประตูสีน้ำตาลมีป้ายเล็ก ๆ เขียนว่า Omega-02

"ที่นี่คือห้องของคุณ" เขากล่าวขณะหยิบบัตร RFID จากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้จูฮัน “ใช้เปิดห้องและเข้าถึงพื้นที่เฉพาะของระบบทดลอง อย่าทำหาย"

จูฮันรับบัตรนั้นมาเงียบ ๆ ขณะมืออีกข้างยังจับกระเป๋าไว้แน่น

"ตารางประเมินร่างกายจะเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า หกโมงตรง"

"ครับ…" จูฮันตอบกลับไปอย่างอัตโนมัติ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆจากตัวเขาเลยก็ตาม

ภายในห้องพักเงียบสนิท พื้นไม้เรียบเย็นสะอาด ผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มเรียบตึงเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว และมีเพียงเฟอร์นิเจอร์จำเป็นไม่กี่ชิ้น ไม่มีแม้แต่ของตกแต่งที่ให้ความรู้สึกเหมือน “บ้าน” จูฮันรู้สึกได้ว่ามันเป็นเพียงห้องพักชั่วคราวที่ถูกจัดทำขึ้น แต่นั่นก็ยังดีกว่าห้องเช่ารูหนูที่เขาเคยต้องทนใช้ชีวิตอยู่หลายขุม

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือบางวางกระเป๋าลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมา สายตามองจอที่เต็มไปด้วยข้อความจากเจ้าหนี้การเงินพลางเริ่มถอนหายใจยาวเยียด

เขารู้ดีว่าเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วจะไม่มีทางให้หวนกลับ

ไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อ ไม่มีเงิน ไม่มีแม้แต่ญาติสนิทหรือมิตรที่รู้จักมากพอจะขอความช่วยเหลือใด ๆ ได้

ตอนนี้ เขาเหลือแค่ “ร่างกาย” กับ “กลิ่นฟีโรโมน” ที่ดันพิเศษผิดมนุษย์โอเมก้าคนอื่นทั่วไป ซึ่งเพียงแค่ผ่านการทดสอบ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับอัลฟ่าภายใต้ชายคาเดียวกัน ให้ความร่วมมือในการตอบคำถาม และการตรวจหรือทดสอบร่างกายในด้านอื่น ๆ ภายในระยะเวลา 3 เดือนเท่านั้น ทุกอย่างก็จะจบลง

คิมจูฮันหลับตาแน่น สะกดความรู้สึกกลัวที่เริ่มปะทุขึ้น พร้อมค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ จนกระทั่ง…

ก๊อก ก๊อก~

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง จูฮันลืมตาขึ้นอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูอีกครั้ง จนทำให้เขาได้พบกับชายคนใหม่ยืนรออยู่หน้าประตู

ชุดสูทแทบมีดีเทลไม่ต่างจากคนก่อนหน้าที่ชื่อว่า อีซออู แต่จุดที่แตกต่างออกไปคือสีดำของชุดที่รับกับผิวสีแทนและแววตาเป็นประกายคมกริบนั่น ผมสีบรอนด์สว่างแทบจะเป็นสีขาวจัดทรงอย่างดี และมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เผยออกมาจากใบหน้าอีกฝ่ายนั้น

"สวัสดีคิมจูฮัน" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มติดกวน ๆ

กลิ่นฟีโรโมนของชายคนนี้ตีกลับมาอย่างร้อนแรง ไม่เหมือนกลิ่นซีดาร์ของซออูผู้ชายคนก่อน กลิ่นแอมเบอร์ที่อบอวลด้วยวนิลาชัดเจนในตอนต้นก่อนจะผ่อนลงแล้วแทรกตามด้วยความขมปนหวานหอมราวกับกลิ่นดินฟรุ้งตอนหลังฝนตกใหม่

"คุณคือ…"

"ชาซึงอึน" เขาตอบกลับโดยไม่รอให้คนตัวเล็กพูดจบ ก่อนโยนกล่องยาขนาดเล็กให้พลางเอ่ยต่อ "วิตามินช่วยปรับสมดุลฟีโรโมน กินซะ ถ้าไม่อยากทรุดตอนที่ฮีทมาถึง"

จูฮันรับกล่องนั้นไว้อย่าง งง ๆ ในขณะเดียวกันสีหน้าของชาซึงอึนก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบนิ่งขณะขยับฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาใกล้… ใบหน้าคมกดสายตาต่ำลงสูดดมกลิ่นหอมของโอเมก้าแล้วเริ่มพินิจพิจารณา การกระทำเหล่านั้นทำให้จูฮันเองถึงกับต้องเอนตัวถอยห่างออกมาพลางยกมือข้างนึงขึ้นลูบหลังคอตัวเองเบาๆตามสัญชาตญาณ

แม้โลกในยุคนี้จะหนีพ้นจากความป่าเถื่อนและห่างไกลจากการที่โอเมก้าจะต้องถูกกดขี่ ทำร้าย หรือแม้แต่ถูกกัดคอทำพันธะอย่างไม่ได้ตั้งใจเฉกเช่นสมัยก่อน ในยุคที่ยังไม่มีกฏหมายหรือความทัดเทียมใด ๆ อย่างทุกวันนี้ แต่มันก็อดไม่ได้ ที่การเกิดเป็นโอเมก้าจะทำให้คิมจูฮันแอบรู้สึกระแวงการต้องใช้ชิดกับอัลฟ่าอยู่ดี

ไม่นานชาซึงอึนก็หมุนตัวจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฟีโรโมนที่ร้อนระอุปะปนอยู่ในอากาศ และรอยยิ้มเยาะที่มุมปากซึ่งมากพอจะสร้างแรงสะเทือนในหัวใจของเด็กหนุ่มโอเมก้าที่เพิ่งเข้ามาสู่บ้านทดลองในฐานะตัวแปรสำคัญของ 'การทดลองพันธะ' อย่างไม่รู้ตัว