Chapter 4

ณ ห้องควบคุมชั้นใต้ดิน

อัลฟ่าหนุ่มสองคนยังคงยืนอึ้ง ก่อนอีซออูจะรีบอาศัยจังหวะนี้เข้าไปคว้าเข็มฉีดยาในมือของชาซึงอึนมาเก็บเอาไว้กับตัวเขาเองพร้อมกับหันไปควานหาแผ่นยาแปะระงับฮีทที่อยู่ในลิ้นชักใกล้ๆ แต่เมื่อพอตัวเขาทำท่าจะเดินก้าวออกไปเสียงของอีกฝ่ายก็ดังขัดขึ้นมาอีกครั้ง

"นายจะไปไหน?" ชาซึงอึนที่ยืนพิงขอบโต๊ะมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่พอใจ "จะไปฉีดยาให้เขาเหรอ? นายน่าจะรู้นะว่ามันไม่ทันแล้ว"

"แล้วนายมีวิธีที่ดีกว่านี้หรือไง!" ซออูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด

“ฉันนึกว่านายจะไม่ถามแล้วซะอีก” ซึงอึนยักไหล่ รอยยิ้มเจือเย้ยผุดขึ้นตรงมุมปาก เขาก้าวเข้าไปเผชิญหน้าอีกฝ่าย ดวงตาฉายแววไม่ยอมแพ้ พลางยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินเลี่ยงออกไปเปิดประตูช้อนร่างของคิมจูฮันที่ไม่มีสติขึ้นพาดบ่าแล้วเอี้ยวหน้าหันกลับมาพูดทิ้งท้ายไว้

"ถ้าคนที่ควบคุมการทดลองยังขี้ขลาดแบบนี้ จะทำไปทำไมตั้งแต่แรก?"

บรรยากาศในห้องควบคุมตึงเครียดถึงขีดสุด แต่แล้วชาซึงอึนก็ขยับเท้าก้าวขึ้นบันไดพาร่างของคนบนบ่าเดินกลับไปยังห้องพักชั้นบน โดยมีอีซออูเดินตามไปติด ๆ พร้อมเข็มฉีดยาในมือที่เขาหยิบติดมาด้วย

ภายในห้องนอนขนาดกลางที่มีเพียงการจัดวางเตียงและตู้เสื้อผ้าเอาไว้ให้คิมจูฮันโอเมก้าผู้รับบทเป็นอาสาสมัครร่วมทดลองงานวิจัย ประตูไม้ถูกผลักให้เปิดออกโดยร่างของชาซึงอึนที่กำลังโอบกอดพร้อมริมฝีปากที่บดจูบแนบชิดกับริมฝีปากของคิมจูฮันอยู่ไม่ห่าง

ซึงอึนโอบประคองตัวของจูฮันที่แทบทรงตัวไม่อยู่ผลักดันสับเท้าสะเปะสะปะเดินไปด้วยกันอย่างทุลักทุเล ในขณะที่ฟีโรโมนของโอเมก้าหนุ่มฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นร้อนจัดราวกับเครื่องเทศที่ถูกเผาไฟตัดกับวานิลลาจาง ๆ แพร่กระจ่ายออกไปจนถึงตัวอีซออูที่เดินตามทั้งสองเข้ามา

กลิ่นนั้นทำให้หัวใจของอัลฟ่าหนุ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ จนเขาต้องตัดสินใจยกมือขึ้นปิดริมฝีปากและจมูกของตนเอง คิ้วหนาขมวดแน่น ซออูยืนมองจ้องการกระทำตรงหน้าอย่างไม่เห็นด้วยนัก

ชาซึงอึนที่ค่อย ๆ ละจูบออกมา โน้มตัวลงใกล้คอขาว มือข้างหนึ่งไล้แนวกรามของคิมจูฮันเบา ๆ แต่สายตากลับมองเลยไปที่ตัวของอีซออู

จูฮันในสภาพไร้สติ ตอบรับทุกสัมผัสจากคนเบื้องหน้านั้นโดยใช้เพียงสัญชาตญาณพาไป ร่างของเขาโอนเอนเข้าหาอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย มือเล็กปัดป่ายลูบไล้ไปทั่วแผงอกแกร่งของชาซึงอึน

ขณะที่บรรยากาศในห้องเริ่มร้อนขึ้นทุกขณะ ซออูยังคงยืนเงียบอยู่ใกล้ประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ซออู" CEO อัลฟ่าหนุ่ม ยกยิ้มก่อนจะผลักร่างของจูฮันในอ้อมกอดให้เอนเอียงล้มเซไปหาอีกฝ่าย "ลองดูหน่อยสิ กลิ่นนี้มันหอมจนทำเอาฉันแทบคลั่ง นายไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง?"

ยังไม่ทันที่อีซออูจะได้พูดตอบอะไร เพียงแค่เขารับร่างของโอเมก้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด อีกฝ่ายก็พุ่งตัวเข้าเกาะกอดโอบรั้งรอบคอของเขาเอาไว้อย่างไร้สติ ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยน้ำสีใสจนแววตาวูบไหวเพราะแรงปรารถนา ใบหน้าร้อนจัดซุกลงที่ซอกคอของอัลฟ่าหนุ่มพยายามเล้าโลมและรุกเข้าหา พลางส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาให้พอได้จับใจความว่า "ช่วยผม… หน่อย…"

และแล้วกลิ่นฟีโรโมนอีกสายของคิมจูฮันก็เริ่มทำงาน กลิ่นหอมเย็นของมอสปะปนกลิ่นสนแทรกเข้มชัดลอยฟุ้งออกมาจนอัลฟ่าหนุ่มทั้งสองแอบเห็นเส้นสายสีรุ้งเรืองแสงระยิบระยับที่แพร่อแกมาจากรัศมีเรือนร่างของโอเมก้านามว่าคิมจูฮัน

อีซออูหลับตาลงพลางกัดฟันขบกรามไว้แน่น เขาเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะกลิ่นฟีโรโมนเร่งเร้าที่รุนแรง แต่โชคดีที่แขนของอัลฟ่าหนุ่มอีกคนอย่างชาซึงอึนได้ยื่นเข้ามาแทรก และประกบตัวโอบรั้งเอวบางของโอเมก้าตัวเล็กซึ่งกำลังพยายทมจะยั่วยวนเขาให้หันไปสนใจและเปลี่ยนกลิ่นฟีโรโมนเป็นอีกกลิ่นที่เขาเคยได้กลิ่นมาก่อนหน้านั้น

นี่แหละโอกาสดี...

ในระหว่างที่สองร่างตรงหน้ากำลังนัวเนียหยอกเย้ากันไปกันมา ปลายเข็มฉีดยาสลบที่อีซออูเตรียมมาตั้งแต่แรกก็ได้เสียบเข้าไปที่ต้นคอของชาซึงอึน

ฉึก!

ร่างสูงชะงักทันทีและเพียงไม่กี่วินาทีร่างทั้งร่างก็ค่อย ๆ ล้มฟุบนั่งพิงข้างเตียงนอนภายในห้องของคิมจูฮันและหมดสติไปในที่สุด

อีซออูรีบจัดการแปะแผ่นยาระงับฮีทและใช้ปากดึงปลอกเข็มฉีดยานอนหลับอีกเข็มฉีดตรงเข้าเส้นเลือดที่ข้อพับของคิมจูฮันต่อทันที ก่อนที่เขาจะทิ้งทุกอย่างลงพื้น โอบประคองช้อนร่างโอเมก้าที่ไร้สติขึ้นพาไปวางลงบนเตียงพร้อมจัดเสื้อผ้าและห่มผ้าให้อีกฝ่ายด้วยความบรรจง

"ขอโทษนะ… แต่นายทำให้ฉันไม่มีทางเลือกเอง"

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยในขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องนี้ไป สายตาของอีซออูปรายตามองร่างของชาซึงอึนที่นั่งฟุบก้มหน้าโดยที่แผ่นหลังพิงอยู่กับเตียงที่มีคิมจูฮันนอนอยู่แบบนั้น ก่อนจะตัดสินใจปิดประตูแล้วเดินจากไป

รุ่งเช้าในวันถัดมา

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัว

อีซออูที่ตื่นแต่เช้า กำลังลงมือทอดไข่ในกระทะด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาจัดจานวางขนมปังและแก้วนมลงบนโต๊ะจำนวนสามที่อย่างระมัดระวัง ก่อนที่ไม่นานหลังจากนั้น ความสงบสุขในช่วงเช้าของเขาจะถูกพังทลายลง

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากบันไดด้านใน ร่างของชาซึงอึนปรากฏขึ้นพร้อมขายาวที่ก้าวเดินลงมาอย่างไวด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีด

"เมื่อคืน นายทำบ้าอะไรลงไป หะ!?" อัลฟ่าหนุ่มผมบลอนด์ตรงปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายที่มือของเขาเพิ่งจะละออกจากกระทะร้อน ๆ ออกไปได้เพียงไม่นานด้วยความโกรธจัด

แต่มีหรือที่อีซออูจะยอมตกเป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียว มือหนาคว้าจับที่มือใหญ่ของอีกคนพร้อมออกแรงกระชักปัดมันออกจนในที่สุดทั้งสองคนก็ต่างกระชากคอเสื้อกันและกัน เตรียมพร้อมจะยกหมัดซัดใส่ใบหน้ากันเต็มที่

"ทำในสิ่งที่ควรทำ นายต่างหากที่บ้า ตัญหากลับขนาดจะทำแบบนั้นกับเขาทั้งที่ไม่ได้ถามถึงความสมัครใจ!" ซออูตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายไปอย่างเหลืออด

"เหอะ นายคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาขัดขวางฉัน!" ชาซึงอึนกระแทกเสียง

สายตาทั้งคู่จ้องมองกันอย่างเฉือดเฉือน และเสียงพวกเขาก็ดังเอามาก ๆ จนทำให้ใครอีกคนที่อยู่ในบ้านเดียวกันต้องตื่น

"หยุดเถอะครับ..."

เสียงของคิมจูฮันดังขึ้นเรียกสติจากอัลฟ่าทั้งสองให้ยอมลดละและผละตัวถอยห่างจากกันในที่สุด

โอเมก้าหนุ่มที่เพิ่งผ่านฮีทมาห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนบางพยายามประคองร่างอันหนักอึ้งเดินลงบันไดมาจนถึงขั้นล่างสุด ด้วยใบหน้าซีดเซียวและดวงตายังคงแดงระเรื่อ

"ไหวหรือเปล่า?" อีซออูเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปหวังจะยื่นมือให้อีกฝ่ายจับประคองตัวลงมาจากบันได แต่เพียงเข้าใกล้ จู่ ๆ คิมจูฮันก็สะดุ้งผวาเอี้ยวตัวหลบสายตาจากเขาไปซะอย่างนั้น

"ผม… จำไม่ได้ทั้งหมด แต่พอจะรู้ว่ามีอะไรบางเกิดขึ้น" เจ้าตัวเดินเลี่ยงอัลฟ่าทั้งสองคนไปทิ้งตัวนั่งลงช้า ๆ ที่โต๊ะอาหาร พลางมือค่อย ๆ ยกแตะข้อพับแขนของตนเองเบา ๆ มิหนำซ้ำที่หลังคอของเขาก็ยังคงมีแผ่นยาระงับฮีทที่แปะอยู่ตรงนั้น มันยิ่งยืนยันทุกอย่างว่าสิ่งที่คิมจูฮันรู้สึกไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเรื่องจริง

"เมื่อคืนผมฮีทใช่ไหม..."