ตอนที่ 2-1

ประตูเหล็กด้านหลังร้านถูกผลักออกอย่างแรงก่อนจะปิดกระแทกตามหลัง เสียงเบสหนักๆ และความวุ่นวายภายในร้านถูกตัดขาดออกไปเกือบหมด เหลือเพียงเสียงเพลงที่ดังอู้อี้ลอดผ่านกำแพงออกมา อากาศเย็นเยียบของยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวหน้า แต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายของมันเดย์ได้เลย

โซนออกแรงเหวี่ยงร่างเล็กของแม่พระประจำสาขาไปชนกับกำแพงอิฐเปลือยด้านหลังร้าน ไม่ได้รุนแรงจนเธอเจ็บ แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้คนที่กำลังเมาแอ๋ถึงกับเสียหลักพิงกำแพงไปอย่างหมดทางสู้

ชายหนุ่มก้าวตามเข้ามาประชิดตัว ยกท่อนแขนแกร่งขึ้นยันกำแพงอิฐเอาไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขาระหว่างวงแขน แสงไฟสลัวสีส้มจากเสาไฟริมถนนส่องกระทบเสี้ยวหน้าคมคายของแบดบอยประจำรุ่น นัยน์ตาคมดุจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่จางๆ สไตล์ผู้ชายเสเพลรดรินอยู่เหนือจมูกรั้น

“ฟังฉันให้ดีนะมันเดย์...” โซนกดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์คุกรุ่น “เลิกทำตัวเป็นแม่พระ เลิกจุ้นจ้านกับชีวิตฉัน แล้วก็เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที เธอไม่ใช่แม่ฉัน ไม่ต้องมาสั่งสอน!”

คำขู่ที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวควรจะทำให้ผู้หญิงทุกคนกลัวจนตัวสั่น หรืออย่างน้อยก็ต้องโกรธจนหน้าแดง แต่ทว่า สติสัมปชัญญะของมันเดย์ในตอนนี้ไม่ได้ทำหน้าที่ประมวลผลคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย

แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดอยู่ในสายเลือดได้ทำลาย ‘เกราะป้องกัน’ และ ‘กรอบความสมบูรณ์แบบ’ ที่เธอสวมใส่มาทั้งชีวิตจนแหลกละเอียด ความมีเหตุผลถูกเตะปลิวหายไปในอากาศ เหลือเพียงความปรารถนาส่วนลึกที่ถูกเก็บกดมานานนับสิบปี

มันเดย์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่าด้วยนัยน์ตาหวานฉ่ำเยิ้ม สายตาของเธอไม่ได้มีความโกรธเคือง ไม่มีความหวาดกลัว กลับกัน... เธอกำลังสแกนมองโครงหน้าของเขาอย่างพิจารณา

‘ผู้ชายคนนี้หล่อ... หล่อมาก... หล่อแบบอันตราย!’

ความคิดในหัวของคนเมาเริ่มทำงานอย่างซื่อตรง เธอไล่สายตาจากสันจมูกโด่งเป็นสัน ไปยังริมฝีปากหยักลึกที่กำลังขยับพ่นคำด่า เลื่อนต่ำลงมาที่สันกรามคมชัดเร้าใจ และลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงยามที่เขากลืนน้ำลาย ก่อนที่สายตาซุกซนจะไปหยุดอยู่ที่ท่อนแขนแกร่งซึ่งยันกำแพงอยู่ เส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัด รอยสักสีดำเข้มที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืดออกมาทำให้เขาดูดุดันและเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก

“นี่เธอฟังที่ฉันพูดอยู่ป่ะเนี่ย!” โซนเริ่มฉุนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้าเขาตาเยิ้ม ไม่ตอบโต้ ไม่ด่ากลับเหมือนเมื่อสิบนาทีก่อน

“หล่อจัง...”

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา แต่ในความเงียบสงัดของตรอกหลังร้าน มันกลับดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของโซน

“ฮะ? เธอว่าไงนะ” โซนชะงักงัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

มันเดย์ไม่ได้สติพอที่จะยั้งปากตัวเองอีกต่อไป เธอเอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากบางเผยอยิ้มบางๆ ก่อนจะหลุดพูดสิ่งที่ซ่อนอยู่ในซอกหลืบของสมองออกมาอย่างซื่อตรงที่สุด

“แขนก็ล่ำ... หุ่นก็ดี... แล้วตรงนั้นจะขนาดไหนนะ...”

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมทันทีที่ประโยคนั้นจบลง

โซนเบิกตากว้าง ร่างกายสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ เขากะพริบตาปริบๆ มองผู้หญิงเรียบร้อยแสนดีที่เพื่อนทั้งเอกยกย่องให้เป็น ‘แม่พระ’ ด้วยความตื่นตะลึง สมองของแบดบอยประมวลผลไม่ทัน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินคำพูดทะลึ่งตึงตังและคุกคามทางเพศจากปากของผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่จดเลกเชอร์และด่าคนโดดเรียน

‘ยัยนี่... เมาแล้วหื่นเหรอวะ?’

เมื่อตั้งสติได้ ความหงุดหงิดในตอนแรกก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสนุก โซนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาคิดว่าเธอแค่เมาแล้วละเมอพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย ถ้าเขาแกล้งรุกกลับ ยัยแม่พระนี่ต้องช็อก สร่างเมา แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปแน่นอน

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส นัยน์ตาคมพราวระยับไปด้วยความยียวนกวนประสาท

“อยากลองไหมล่ะ?” เขาจงใจกระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากบาง “รับรองว่า... ใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้เยอะ”