ตอนที่ 2-2

โซนเตรียมตัวถอยห่าง รอคอยเสียงกรี๊ด หรือฝ่ามือเล็กๆ ที่จะฟาดลงมาบนหน้าเขาด้วยความตกใจ

แต่ผิดคาด!

มันเดย์ไม่ได้กรี๊ด ไม่ได้หน้าแดงแล้ววิ่งหนีไปอย่างที่เขาคิด เธอยืนนิ่ง นัยน์ตากลมโตสบตากับเขาในระยะประชิด ภายในหัวสมองที่มึนงงของเธอกำลังเกิดการต่อสู้กันอย่างหนักระหว่าง ‘ตรรกะความถูกต้อง’ กับ ‘ความหื่นที่ซ่อนเร้น’

‘เขาเป็นผู้ชายเสเพลนะมันเดย์...’ เสียงของนางฟ้าในหัวเอ่ยเตือน

‘แต่เขาหล่อนะ หุ่นก็แซ่บ รอยสักก็เท่...’ เสียงของปีศาจเถียงกลับ

‘นี่มันผิดผีนะ!’

‘ผิดผีอะไรล่ะ โตป่านนี้แล้วยังไม่เคยมีแฟนเลย ประสบการณ์เป็นศูนย์! ลองกับเพื่อนร่วมสาขานี่แหละปลอดภัยสุด หล่อ ล่ำ รู้จักหัวนอนปลายเท้า ไม่โดนหลอกไปฆ่าหมกป่าแน่นอน แถมไม่ต้องไปนั่งสแกนหาผู้ชายในทินเดอร์ให้เสียเวลาด้วย วิน-วินเห็นๆ!’

ตรรกะสุดพิลึกพิลั่นของคนเมาทำงานเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

มันเดย์ช้อนตาขึ้นมองแบดบอยตรงหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานที่โซนไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาสติของคนฟังแทบหลุดกระเจิง

“ได้จริงๆ เหรอ...”

“...”

“งั้น... ไปทำกันที่ไหนดี ห้องฉันไหม?”

คราวนี้เป็นโซนที่ถึงกับใบ้กิน เขาอ้าปากค้าง จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเอียงคอรอคำตอบอย่างใสซื่อ ราวกับประโยคที่เพิ่งพูดออกมาคือการชวนไปกินข้าวไข่เจียวหน้ามอ

“นี่เธอ... เอาจริงดิ? เธอรู้ตัวป่ะเนี่ยว่าพูดอะไรออกมา มันเดย์ เธอเมามากนะ” โซนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เขาไม่ใช่คนดีอะไร มีผู้หญิงเสนอตัวให้เขาก็พร้อมสนองอยู่แล้ว แต่นี่คือเพื่อนร่วมสาขา แถมยังเป็นแม่พระที่เขาไม่เคยคิดจะแตะต้อง

“ฉันไม่ได้เมา” มันเดย์เถียงคอเป็นเอ็น พยายามยืนให้ตรงที่สุดแม้จะเซไปพิงกำแพง “นายท้าฉันเองนะ หรือว่า... นายป๊อด?”

คำว่า ‘ป๊อด’ เหมือนเป็นสวิตช์เปิดสัญชาตญาณดิบเถื่อนของหมาป่า โซนขบกรามกรอด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ อีโก้ของลูกผู้ชายถูกท้าทายอย่างรุนแรง

“หึ... ปากดีไปเถอะ พรุ่งนี้ตื่นมาอย่ามาร้องไห้ฟูมฟายทีหลังก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กของมันเดย์อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้กระชากด้วยความรำคาญ เขาออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามเขาตรงไปที่ลานจอดรถด้านหลังร้านเหล้าทันที

แอร์เย็นฉ่ำภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตสีดำสนิทไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในร่างกายของมันเดย์ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ความเงียบเข้าปกคลุมตั้งแต่โซนสตาร์ทเครื่องยนต์และขับรถพุ่งทะยานออกมาจากร้านเหล้า มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มเบาๆ แสงไฟนีออนจากข้างทางและแสงจากไฟถนนสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ กระทบกับเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่กำลังจับพวงมาลัย

บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอย่างเข้มข้น

มันเดย์นั่งกอดกระเป๋าสะพายแน่นอยู่บนเบาะข้างคนขับ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงทำให้เธอรู้สึกกล้าหาญ แต่ความเงียบของโซนก็ทำให้เธอเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ เธอแอบลอบมองท่อนแขนแกร่งที่ขยับหมุนพวงมาลัย มองเส้นเลือดที่ปูดนูนบนหลังมือของเขาแล้วก็ต้องแอบกลืนน้ำลาย

‘มาถึงขั้นนี้แล้ว ถอยไม่ได้แล้วนะมันเดย์...’

เพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด คนเมาที่อยากรู้อยากลองจึงตัดสินใจเปิดปากถามคำถามที่ค้างคาใจอยู่อีกครั้งด้วยน้ำเสียงซื่อๆ ราวกับเด็กอยากรู้เรื่องโลกกว้าง

“นี่โซน...”

“อะไร” โซนตอบรับโดยไม่ละสายตาจากถนน

“ตกลง... ของนายใหญ่แค่ไหนอะ”

เอี๊ยด!

รถสปอร์ตคันหรูเบรกกระตุกเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความตกใจของคนขับ โซนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยทางไปคอนโดของมันเดย์ ก่อนจะหันขวับมามองคนข้างๆ ด้วยสายตาที่อธิบายไม่ถูก ทั้งอึ้ง ทั้งขำ และมีความปรารถนาที่เริ่มปะทุเดือด

ผู้หญิงคนนี้มันอะไรกันวะ หน้าตาก็ดูซื่อๆ เรียบร้อย แต่ถามแต่ละคำทำเอาเขาแทบอยากจะจอดรถแล้วจัดการเธอซะตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

โซนเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างบอบบางของมันเดย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความลุ้นระทึก

เขาชะลอความเร็วรถ โน้มตัวเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความนัย

“ก็... ใช้ถุงยางไซส์พิเศษอะ”

อึก!

มันเดย์กลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คำตอบของเขาตีแสกหน้าจนเธอจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล หัวใจดวงน้อยในอกเต้นระรัวและสูบฉีดอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง

ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเล็กๆ ผสมปนเปกับความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากลองที่พุ่งทะลุปรอท

คืนนี้... แม่พระอย่างเธอ กำลังจะได้เจอ ‘ของจริง’ ที่อาจจะทำให้ชีวิตที่อยู่ในกรอบของเธอ ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล