6

Ang lalaking lumabas ay walang kapintasan—kahit bahagya pang inaantok at magulo ang buhok, para siyang perpektong nilikha.

“Miss, lumapit po kayo,” pakiusap ng alila.

“A-ako?” Nagkukurap si Livia, itinuro ang sarili.

Nag-atubili muna siya bago tuluyang lumapit, tahimik lamang na nakatayo sa harap niya.

“Para salubungin ako?” Hinawakan ni Damian ang kanyang baba, marahang itinilt pataas, pinapatingin siya diretso sa mga mata nito—pero agad din itong umiwas.

“O-opo… Sir,” mahina niyang sagot.

Walang kahit anong paliwanag, sumunod lang si Livia habang sina Damian at Brown ay bumalik sa silid.

“Miss, maaari niyo po bang palitan ang damit ng Young Master?” mahina at magalang na tanong ng maid.

Nanigas si Livia, habang nasa kalagitnaan ng pagtanggal ng sapatos ni Damian.

Excuse me?! Ano daw?!

Tahimik lang na nakaupo si Damian sa sofa, walang anumang reaksyon.

“Ah—Ku-kuhanin ko po ang damit niya, pero… si Assistant Brown na po ang bahala,” halos mabulunan niyang tugon.

Kaya sa huli, si Brown ang nagbihis kay Damian.

Kinuha ni Livia ang suit, niyakap iyon sa dibdib at tumalikod, nakayuko.

Pagkatapos magbihis, dire-direcho si Damian sa kama at bumagsak nang walang kahit isang salita.

“Magandang gabi po, Miss. Pahinga na rin po kayo,” sabi ni Brown.

“Sa-salamat… sa pagod ninyo.”

Huminto si Brown bago lumabas. “Nabasa mo na ba ang rules ng bahay na ibinigay ko?”

“O-oo… siyempre.”

“Mabuti. Magandang gabi, Miss.”

Naiwan si Livia, yakap pa rin ang suit ni Damian. Pagkalipas ng ilang sandali, inilagay niya iyon sa laundry basket at dumaan sa tabi ng tulog na tulog na si Damian sa kama.

Tahimik niya itong tinitigan.

Ang lalaking ito. Ang asawa niya. Ang lalaking matututunan niyang kamuhian.

Ang lalaking may pag-aari sa buong pagkatao niya—hanggang magsawa ito at itapon siya.

‘Sana mabilis kang magsawa,’ tahimik niyang dasal.

“Patayin ang ilaw,” utos ni Damian, hindi man lang tumitingin.

“H-ha? Ah—sige. Magandang gabi.”

Nagmadali siyang patayin ang mga ilaw, saka umupo sa sofa, nagbalot ng kumot, umaasang kahit panaginip man lang ay bibigyan siya ng kaunting awa.

…

Napanganga si Livia kinabukasan nang makita ang laki ng bahay na tinitirhan nila.

Sa kusina, abala ang mga staff sa paghahanda ng almusal. Sa mga sulok, tahimik na naglilinis at nag-aayos ang mga katulong.

“Para akong pumasok sa kwartel ng sundalo,” bulong ni Livia habang papasok.

“Magandang umaga, Young Lady. Ako si Matt, ang butler. Matt na lang po,” magalang na bati nito.

“Oh, magandang umaga po, Mr. Matt. May maitutulong po ba ako sa kusina?”

Namilog ang mata ng butler, halatang nagulat. Tutulong? Ang bagong maybahay ng mansyon?

“Ha! Ano naman ang gagawin mo sa kusina? May professional chefs kami,” singit ng matalim na boses mula sa likod.

Paglingon ni Livia, nakita niya ang tatlong babaeng elegante ang bihis—ang kanyang biyenan at dalawang hipag. Para silang pupunta sa red carpet kahit maaga pa.

‘Ganito ba talaga sila magdamit pag-umaga?’ hindi makapaniwalang naisip niya.

“Magandang umaga po, Mom. Magandang umaga po, mga ate,” bati ni Livia nang magalang, kahit ramdam na ramdam ang pag-ayaw sa mga mata nila.

Pero sa halip na tumigil, lalo lang silang naiinis.

“Boba ka ba? Akala mo kung sino ka na kasi napakasalan mo ang kapatid ko?” singhal ni Jenny, ang panganay. “Iniwan ka nga niya sa wedding night n’yo, ‘di ba? Nakakahiya. Babaeng mababa lang ang katulad mo, hindi dapat humihinga ng parehong hangin na hinihinga ng kapatid ko.”

“Hindi ko talaga maintindihan bakit pinili ni Damian ang kagaya mo,” buntong-hininga ni Mrs. Alexander, puno ng pagkadismaya.

“Alamin mo ang lugar mo,” dagdag ni Sophia. “Hindi ka nababagay sa pamilyang ‘to.”

May pangalan ang impiyerno—at ito ang bahay na ito. Pero ngumiti lang si Livia.

“Salamat po sa pag-aalala, Mom. Ate. Sana matulungan niyo po ako.”

“Ano?! Walang hiya ka talaga!” sigaw ng biyenan, habang ang dalawang hipag ay nagbubulungan pa ng mas masasakit.

Biglang nag-ilaw ang teleponong nakasabit sa dingding. Kumislap ang line one.

Dali-daling sinagot ni Matt.

“Yes, Young Master.” Saglit lang ang usapan. Pagharap niya kay Livia, mahinahon siyang nagsalita. “Pinapatawag po kayo sa kwarto.”

“A-ako? May nangyari po ba?”

“Naghihintay po siya. Pakiakyat na lang po.”

Yumuko si Livia. “Excuse me po, Mom. Ate.” Tumalikod siya, hindi pinapansin ang tawa at maaanghang na salita na humabol sa kanya.

‘Maaga pa, pero ganyan na sila ka-energetic? Wow…’

…

Pagbalik niya sa kwarto, nakita niya si Damian na nakaupo sa kama, hinihimas ang buhok.

‘Putik. Mas gwapo pa siya pag bagong gising,’ napalunok siya sa isip.

Bago pa siya makapagsalita, nagsalita si Damian.

“Tubig.”

Napakurat si Livia.

‘Tubig? Nasa tabi mo lang, oh?!’

“Tubig,” ulit nito, ngayon may himig ng pagkainis.

“Sige na.”

Agad niyang kinuha ang baso at iniabot sa lalaki.

Pero matapos uminom, imbes na ibalik sa mesa, iniabot ulit sa kanya ang baso.

Tahimik niya iyong kinuha at ibinalik sa tabi.

Mabagal na iniikot ni Damian ang leeg at umungol nang bahagya sa sakit.

Akala ni Livia matutulog ulit siya kaya tatalikod na sana, pero nagsalita ulit ito.

“Anong oras na?”

‘May wall clock sa harap mo. Bulag ka ba?’

“Alas otso na.”

Tahimik.

“Maliligo ako.”

Napakunot ang noo ni Livia. ‘At bakit ko naman aalalahanin ‘yan?’

“Bingi ka ba? Sabi ko maliligo ako.”

Doon niya naintindihan.

“Ihanda mo ang tubig.”

Wala siyang sinabi, direcho siyang pumasok sa banyo at binuksan ang gripo. Naglagay ng sabon at kaunting aromatherapy oil.

Halos mapasigaw siya nang pagharap niya, naroon na si Damian sa likod niya—walang kahit isang saplot. Nakalatag ang pajama sa sahig.

‘ANO BA ‘TO—?! Birhen pa ako! Bakit kailangan ko ‘tong makita ngayon?!’

Nanigas ang buong katawan niya. Unti-unti siyang umatras.

“Saan ka pupunta? Hugasan mo ang buhok ko.”

“…S-sige.”

Umupo siya sa likuran nito sa bathtub at marahang sinabon ang buhok. Hindi niya maiwasang mapansin ang malapad nitong balikat at makinis na balat.

‘Bakit mas makinis pa siya kaysa sa’kin?!’

Habang nagaalaga siya, naalala niya ang amoy ng mga pabango kagabi—hindi bababa sa tatlong klase. Lahat pambabae.

‘Ibig sabihin, nasa ibang babae siya pagkatapos ng kasal namin?’

Tahimik ang lahat. Walang imik si Damian, at lalo lang lumulubog ang isip ni Livia sa sakit.

Pagkatapos, bigla siyang tumayo at lumipad papunta sa shower para banlawan ang sarili.

Tumingin sa sahig si Livia bago pinatay ang tubig sa bathtub. Nang siguradong wala na si Damian, para siyang nanghina at napaupo sa tiles.

‘Bakit kailangan kong pagdaanan ‘to para iligtas ang kumpanya ni Papa? Papa, sana ginawa mo na lang akong katulong. Hindi ganito kahiyain…’