1. The Billionaire

Nagtataasang gusali, pormal na kasuotan, mamahaling pabango, at isang boss na parang laging galit sa mundo. Iyan ang bumubuo sa araw-araw kong buhay.

Tuwing umaga, pumapasok ako sa magagarbong p***o ng Monteverde Prime Holdings nang may pare-parehong ekspresyon. Propesyonal, kalmado, at sana hindi nakakapukaw ng atensyon ng nakararami.

Ako nga pala si Althea Ramos. Pero mas gusto kong tinatawag ako bilang Thea.

Twenty-four years old, isang simpleng babae na nagtatrabaho bilang secretary ng nag-iisang Sebastian Monteverde.

At kung kilala ninyo siya, malamang alam ninyong hindi basta-basta ang pagtatrabaho para sa lalaking iyon.

Sebastian Monteverde. The young and ruthless CEO of one of the biggest companies in the country.

Multi-billionaire, makapangyarihan, intimidating at higit sa lahat, masungit.

Kung hindi ko lang kailangang kailangan ng pera para sa pamilya ko, matagal ko nang iniwan ang impiyernong trabahong ito.

Pero wala akong pagpipilian. Bilang breadwinner, kailangan ko ang sweldo. Kailangan kong maging masipag at magtiis para pamilya ko.

Kaya kahit ilang beses ko nang gustong mag-resign, pinipilit kong ngumiti tuwing umaga at sabihin sa sarili ko na kaya ko pa.

Sa loob ng isang taon pagsagot sa tawag ng kliyente, pagaayos ng schedule niya, paghanda ng presentations at pagpapaalala ng mga meeting niya. Isa lang ang pinakakinatatakutan ko sa lahat ang pagtitimpla ng kaniyang kape.

At hanggang ngayon, hindi ko pa rin kabisado ang mood niya. May araw siyang tahimik at kalmado. Minsan malamig. At kadalasan...

Impiyerno mismo.

"What the hell, Ramos?!"

Napapitlag ako. Nasa kamay ko pa ang tray na may hawak na tasa ng kape nang marinig ko ang malakas na boses niya mula sa kabilang side ng office.

Napatingin ako sa kanya.

Nakatayo si Sebastian sa tabi ng malaking glass window ng opisina. Naka-black suit siya, perfectly fitted sa matipunong katawan niya. His tie was slightly loosened, but somehow, that only made him look more intimidating.

"Pasensya na po, Si—" Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Ininom niya ang kape. At agad niya iyong inilayo sa bibig niya.

"Pweh! Ano ba 'to?" Idinura niya ang kape sa tasa.

Nanlaki ang mga mata ko.

"What did you make me?"

Napalunok ako. "Coffee po, sir."

His jaw clenched. "Obviously, it's coffee. One disgusting cup of coffee."

I lowered my gaze. "Sorry po. I can make another—"

"Isang taon ka na dito." His voice became quieter. And somehow, mas nakakatakot iyon kaysa sa pagsigaw niya.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

"One year as my secretary." I nervously tightened my grip on the tray. "And yet, hindi mo pa rin alam kung paano ko gusto ang kape ko?"

"Alam ko po, sir. I just—"

"You just what?"

Napatingin ako sa kanya hanggang sa ibaba ko muli ang aking tingin dahil wala akong maisagot.

I hated moments like this.

Kapag ganito siya, parang bawat salita na lumalabas sa bibig ko ay puwedeng maging dahilan para tanggalin niya ako.

"Get me another cup."

"Yes, sir."

"And this time," dagdag niya, malamig ang boses, "get it right or else I'll fire you."

Tumango ako agad. Hindi siya nagbibiro. Alam ko yang mukha niya kaya naman mabilis akong tumalikod at nagtungo sa pantry.

Sa pagkakataong iyon, halos bilangin ko na ang bawat butil ng kape at bawat kutsarang asukal.

Isang kutsarang kape. Then another half. Kaunting creamer at asukal.

I checked it twice. Then three times.

Hindi ako puwedeng magkamali.

Not today.

Hindi ko kayang mawalan ng trabaho. Not now, not never.

Kinuha ko ang tasa at maingat na bumalik sa opisina ngunit bago pa ako makarating sa desk ni Sebastian—

May isang maliit na batang tumatakbo papunta sa akin.

"Whoa!" Napaatras ako nang bigla siyang yumakap sa binti ko. Napatingin ako sa batang mahigpit na nakayakap sa akin.

He was adorable. Maliit, maputi, at may malalaking matang parang laging may gustong sabihin.

Then he looked up at me. "Mama."

"Ha?" Mas lalo niyang hinigpitan ang yakap niya.

"Mama!"

Mariin kong hinawakan ang tasa ng kape iniingatan kong matapon ang kapeng pinaghirapan ko.

"Hi, baby." I crouched slightly and place the cup on the nearest table. "Hindi mo ako mama. Ako si ate Thea. May kasama ka bang mga magulang?"

Umiling siya. "Mama!"

"Lucas..." Tinig ni Sebastian.

So this was Lucas.

The mysterious little boy na ilang beses ko nang naririnig sa office ngunit ngayon ko lang nakita nang personal.

I tried to gently remove his arms from my legs. "Come on, baby. Tawag ka na ng daddy mo. Pero hindi siya bumitaw.

Instead, he stretched both arms toward me. "Carry, pweesee"

Napakurap ako. "Carry me, Mama."

Kaloka.

Nagtimpla lang ako ng kape naging instant mommy pa ako.

Before I could respond, malalim at malamig na boses ni Sebastian na ang narinig ko.

"Lucas."

Napatingin ako sa likod ko. Nandoon si Sebastian. His expression was unreadable.

"Come here."

Umiling ang bata. "Ayaw."

His brows furrowed. "Lucas."

"Gusto mama!"

Kinakabahang napatingin ako kay Sebastian.

He was actually staring at me too. Bumaling siya ng tingin kay Lucas at pabalik muli sa akin.

"Hilario, get him."

“Yes, sir.”

Agad lumapit ang isang lalaki na ilang beses ko nang nakikita kasama ni Sebastian. Si Hilario ang tagapag-alaga at driver nito.

"Come on, Lucas. Daddy will buy you plenty of toys later."

Maingat niyang hinawakan ang bata pero biglang kumapit nang mas mahigpit si Lucas sa akin.

"AYAW!"

Napatigil ako.

"Lucas—"

"AYAW!!!"

Bigla siyang umiyak na para bang naghahanap ng kakampi. "Mama.. carry pweesee."

Napakagat ako sa labi.

Something about the child's crying tugged at my heart.

I looked at Sebastian.

His expression hardened.

"Lucas, enough."

Pero hindi tumigil ang bata bagkus ay lalo pang umiyak.

I couldn't stand watching him cry kaya dahan-dahan kong ibinaba ang tasa ng kape sa mesa.

Then I walked towards him.

"Okay, okay." I bent down. "Come here, little man."

Akma akong pipigilan ni Sebastian pero bago pa niya ako mahawakan, kusa nang nagpakarga si Lucas sa akin.

At parang magic, bigla siyang tumahimik.

His little arms wrapped around my neck while I gently patted his back.

"Shh.. It's okay."

Naramdaman kong nakatingin sa amin si Sebastian.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong nakaramdam ng kaba.

His usual cold expression was gone.

He looked...

Surprised.

Confused.

Almost relieved.

Mga ekspresyon na ngayon lang bumakas sa kaniyang mukha. 

"Sir," narinig kong sabi ni Hilario.

"What?"

"Mukhang nakita niyo na po ang hinahanap niyo."

Napatingin si Sebastian kay Hilario.

May sasabihin sana siya ngunit biglang tumunog ang kaniyang telepono.

"Sebastian speaking." He answered the call.

Tahimik siyang nakinig nang magbago ang kaniyang ekspresyon.

A few seconds later, ibinaba niya ang telepono at doon ko napansin ang kakaiba niyang ikinikilos.

The intimidating billionaire who had been yelling at me moments ago suddenly looked different.

His shoulders relaxed, his eyes softened na para bang umamong pusa.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba nang mariin niya akong titigan.

Hindi siya nagsalita agad. His eyes remained on me and Lucas.

"Sir?" I swallowed. "May problema po ba?"

Lumapit siya sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas lumakas ang tibok ng puso ko habang papalapit siya.

Huminto siya ilang hakbang lamang ang layo sa akin. 

His gaze never left mine.

Then, in a voice completely different from the one he used moments ago, he finally spoke. 

"Kailangan kita, Thea."

"P-po?" I swallowed harder.

His eyes shifted briefly toward Lucas, who is peacefully resting against my shoulder. Then he looked directly at me again.

"Pero hindi bilang secretary ko."

Nawala ang anumang ngiti sa mukha ko. Parang drum na tumatambol ang dibdib ko.

I hesitated. "Kung gayon, bilang ano po?"

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula akong magtrabaho para sa kanya, hindi ko mabasa ang nasa isip ni Sebastian Monteverde.

But somehow...

I had a feeling that whatever he was about to ask me would change my life forever.