LOGIN“Kung hindi niya kayang ibigay ang pangakong hinihingi ko, o kung talagang may iba na siyang babaeng kasama, hindi ko ipagpipilitan ang sarili ko sa kaniya. Hindi ko siya hahabulin habambuhay kung malinaw namang ayaw na niya sa akin.”Saglit na huminto si Hailey bago nagpatuloy, bahagyang itinataas
“Ako ang nagsabi niyon, Madam Gloria.”Hindi man malakas ang kaniyang tinig, malinaw naman ang bawat salitang binitiwan niya. Wala siyang ipinakitang pag-aalinlangan, at sa kabila ng matinding presyur na nararamdaman niya, nanatiling matatag ang kaniyang tindig.Agad na bumaling sa kaniya ang tingin
“Pakinggan mo nga naman ang sinabi niya!”Matapos marinig ang mga sinabi ni Hailey, mahinang tinapik ni Madam Gloria ang kamay nito. Bakas sa mukha ng matanda ang paghanga at pagkagiliw habang tinitingnan ang dalaga. “Napakabait at napakamaunawain mong bata! Sa kabila ng lahat, nagagawa mo pa ring i
Kalahating hakbang sa likuran niya si Hailey, na tahimik na sumusunod habang bahagyang nakayuko. Iba ang hitsura nito ngayon kumpara sa karaniwan. Nakasuot siya ng simpleng puting bestidang mahaba, nakalugay ang buhok sa magkabilang balikat, at walang anumang makeup sa mukha. Namumula ang kaniyang m
Hindi namalayang natigil si Jaelan sa paglalakad. Para bang may kung anong puwersang humihila sa kaniyang mga mata patungo sa babaeng iyon, at bago pa niya lubusang mapag-isipan ang ginagawa, nagsimula na siyang maglakad papunta sa kinaroroonan nito.Mahahaba at mabilis ang kaniyang mga hakbang. Ila
Sandaling natigilan si Kathlyn bago seryosong tumingin kay Fierra. May kung anong pag-aalinlangan sa mga mata niya, na para bang may napansin siyang kakaiba sa kaibigan ngunit hindi niya matukoy kung ano iyon.“Fierra, bakit pakiramdam ko ang weird mo ngayon?”Dati, kapag may nababasang balita si Ka
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo







