เข้าสู่ระบบKakahanap pa lamang niya sa katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan. At ngayon, wala na siya.Tuluyang nanghina ang mga tuhod ni Sylvie. Kung hindi siya hawak ni Caelan, marahil ay tuluyan na siyang bumagsak sa lupa.Nakita ni Caelan ang sakit sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi na niya kayang
“Dad…”Napatingin ito sa kanya.“Ako si Sylvie. Anak mo ako, pero hindi ako si Mama. Hindi ako si Liddy.” Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang puso. “Kaya, please… hayaan mo na akong umalis.”Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Lumapit siya at niyakap si Samir sa baywang, saka isi
Hindi sumuko si Sylvie. Sa kabila ng panghihina ng katawan at hapdi sa mga pulso niya, pilit niyang hinanap ang anumang maaaring gamitin para makatakas. Napadako ang paningin niya sa isang plorera sa ibabaw ng mesa. Agad siyang nakaisip ng paraan.Dahan-dahan niyang itinulak ang upuan palapit sa mes
Dahan-dahan siyang tumayo at kunwari'y iniunat ang kaniyang mga braso at balikat. Pilit niyang itinago ang kaba habang palihim na sinusuri ang paligid. Kailangan niyang makaalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Hindi niya alam kung kailan muling magbabago ang isip ni Samir, kaya bawat seg
Napatingin si Sylvie sa kaniya nang may matinding pag-iingat.Habang pinagmamasdan niya ang lalaking nasa harapan niya, bigla niyang naalala ang mga misteryosong datos tungkol sa mga eksperimento ng kaniyang ina. Naalala niya ang mga bagay na ilang beses nang pilit niyang pinagdugtong-dugtong ngunit
Natigilan si Sylvie na para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Matagal siyang nakatitig kay Samir, ngunit tila hindi niya kayang iproseso ang mga salitang narinig niya. Ang kaniyang isipan ay tuluyang nablangko, habang ang isang tanong ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang ulo
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis







