LOGIN“Adrian, darating din ang araw na makikilala mo ang isang taong mas nararapat para sa iyo.” Ngumiti siya nang bahagya. “I hope you'll be happy.”Pagkasabi niyon, tumalikod na siya at naglakad patungo sa gate ng paaralan.Nanatili si Adrian sa kinatatayuan niya habang pinagmamasdan ang papalayong pi
Bahagyang bumagal ang kanyang mga hakbang.Bumukas ang p***o sa driver's seat at bumaba si Adrian. Mas payat ito kumpara noong huli silang magkita. Mas litaw na ang panga nito at may bahid pa rin ng pagod sa mga mata, ngunit mas maayos na ang kabuuan nitong hitsura. Hindi na ito katulad noong huli n
Napatingin si Jaelan kay Fierra. “Ano ang ipinagbago?”Sandaling nag-isip si Fierra bago ngumiti. “Hindi ko rin maipaliwanag nang maayos. Basta… pakiramdam ko, hindi ka na katulad ng dati.”Hindi na sumagot si Jaelan. Sa halip, iniangat niya ang kamay at marahang ginulo ang buhok nito, isang kilos n
“Mm…” Nag-isip muna si Fierra bago maingat na sumagot. “Sa palagay ko, mas mabuti nang magkaroon tayo. Hindi naman kailangang engrande o magarbo. Simple lang ayos na.” Bahagya siyang nag-atubili bago idinagdag, “Ang mahalaga lang naman ay matahimik na ang mga taong mahilig mag-isip at magsalita ng k
Nang maluto ang hapunan, inilabas ni Jaelan ang isang plato ng sweet and sour fish at inilapag iyon sa hapag-kainan. Bumalik siya sa kusina upang kunin ang isa pang plato ng ginisang gulay na may bawang at isang mangkok ng sabaw na kamatis at itlog. Pagkatapos ay naupo siya sa harap ni Fierra.Magka
Pagpasok ng sasakyan sa underground parking ng apartments, hindi napigilan ni Fierra na makaramdam ng kakaibang saya. Sa wakas, nakauwi na rin siya. Hindi niya inaasahang darating ang panahong ang simpleng pag-uwi sa lugar na iyon ay magbibigay sa kanya ng ganitong gaan sa pakiramdam.Inalis niya an
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na







