LOGINJILLIAN POV Hindi ko alam kung ilang minuto akong nawalan ng malay, pero nang muli kong idilat ang aking mga mata, tila may matinding kirot na agad na sumalubong sa buong katawan ko. Gustuhin ko mang gumalaw, hindi kaya! Masakit at makirot ang buo kong katawan. Dahan-dahan kong kinapa ang aking noo at napangiwi ako nang maramdaman ang basa at malagkit na likido. Dugo? May dugo ako sa ulo ko? Nahihilo man, pinilit kong igalaw ang aking ulo at nakita si Russell. Duguan ito, halos hindi na makilala ang dating anyo. Nakasandal ito sa wasak na bahagi ng sasakyan, at kahit hirap na hirap, pilit nitong ibinabaling ang paningin sa akin. Nanginginig ang labi nito habang paulit-ulit na binibigkas ang pangalan ko. “Jillian… ayos ka lang ba? I’m sorry… I’m so sorry…” mahina nitong sambit, tila bawat salita ay pinipilit niyang ilabas sa kabila ng sakit. Lalong bumigat ang dibdib ko. Hindi ko napigilan ang mapaiyak, magkahalong takot at sakit ang bumabalot sa aking sistema. Hindi ko ma
JILLIAN POV "Huwag kang sumama, Jillian. Hindi ako papayag!" seryosong wika ni Ralph sa akin. Luha lamang ang naging tugon ko. Muli akong napasulyap kay Russell na seryoso pa ring nakatutok ang baril, hindi na kay Ralph kundi sa akin. Alam kong ayaw nitong bigyan ng pagkakataon ang kahit sino na pigilan siya. "Come on, Jillian, mahal ko. Halika na. Umalis na tayo," seryoso nitong sambit. Wala na akong nagawa kundi ang bumitaw kay Ralph. Oo, masakit, pero kailangan kong unahin ang kaligtasan ng lahat. "Good girl! Sabi ko na nga ba, ako naman ang pipiliin mo," nakangisi nitong wika. Hindi ako nakaimik. Tahimik akong naglakad palapit sa kanya, at nang tuluyan na akong makalapit, niyapos niya ako mula sa likuran habang itinapat ang baril sa aking sintido. Kaagad akong napaiyak sa matinding takot. Ang lamig na nagmumula sa dulo ng baril ay nagdulot ng matinding kilabot sa buong katawan ko. "Russell, ano ang ginagawa mo? Diyos ko, huwag mong saktan si Jillian!" halos magh
JILLIAN POV "Try it on, Russell! Alam mo, isa kang duwag! Bakit ba kasi hangang ngayun, hindi mo matangap na akin si Jillian. Nakatakda siyang maging akin at wala ka nang lugar sa puso niya!'" galit na sigaw ni Ralph pabalik. Akmang susugurin na naman sana nito si Russell pero bigla nalang tumigil ang mundo naming lahat. Dahil sa isang iglap, may inilabas si Russell mula sa likod niya. Isang baril. Napasinghap kaming lahat. Pakiramdam ko, biglang tumalon ang puso ko sa matinding takot. Lalo na nang itutok ni Russell ang baril kay Ralph. Nakakasa iyun at ano mang sandali, ready na nitong uputok. At nang ilibot ko ang tingin sa paligid, doon ko din nakita ang pagkagulat ng lahat. May mga napaatras. May napahawak sa dibdib. May napapikit. “Russell… ano ang ginagawa mo?!” nanginginig na sigaw ni Ate Jeann. “Ibaba mo iyan!” dagdag niya, halos maiyak na. “Nababaliw ka na ba? Saan ka kumuha ng lakas ng loob para magdala ng baril dito?!” Sinubukang hawakan ni Ate Jeann a
JILLIAN POV “RELAX! Nandito lang ako… hinding-hindi kita pababayaan.” Mahigpit ang pagkakahawak ni Ralph sa kamay ko, tila iyon na lang ang natitirang bagay na pumipigil sa akin para tuluyang manghina. Ramdam ko ang init ng palad nito, pero taliwas iyon sa lamig na unti-unting gumagapang sa buo kong katawan. Dahil sa isang bagay at isang presensya na labis kong kinatatakutan. Si Russell. Mas lalong kinain ng matinding takot ang puso ko nang nakita ko itong naglalakad palapit sa amin. Ni hindi man lang nito pinakingan ang pagpigil ni Ate Jeann. Mabagal… pero siguradong hakbang. Ang bawat paghakbang nito ay tila may kasamang bigat na parang may bagyong paparating. Matalim ang kanyang titig, diretso sa akin. Makikita sa mga titig nito ang matinding pagkadismaya at galit. At sa bawat segundo na lumalapit siya, mas lalo akong kinakabahan. Pagdating niya sa harap namin, walang sabi-sabing iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon. “Jillian… congratulations sa
JILLIAN POV KUMPLETO ang halos buong angkan ng Pamilya Villarama. Ngayong araw ang paggunita sa death anniversary ni Grandmama Carissa Villarama at ang araw na ito ay isang sa pinagkamahalagang araw para sa buong pamilya. Wala namang ibang bisita. Puro kamag-anak lang, pero halatang pinaghandaan talaga ang okasyon. Mula sa eleganteng ayos ng hardin hanggang sa maayos na pagkakaayos ng mga pagkain sa mahabang mesa---lahat ay nagpapakita ng respeto at pagmamahal para sa yumaong pinakamamahal na ilaw ng tahanan. Makikita sa paligid ang mga apo nina Grandmama at Grandpapa, masaya, nagkukwentuhan, nagkakamustahan. Kumpleto din ang mga anak na sila Tita Miracle, Tito Christian, Tita Arabella at Daddy Rafael na ama ni Ralph. Mga asa-asawa ng mga anak at mga apo ay nandito din…. Pero sa kabila ng lahat… may isang presensya ang hindi mapakali kong hinahanap. Si Russell. Sa totoo lang, ayaw ko sanang dumating siya. Ayaw ko siyang makita lalo na pagkatapos ng nangyari sa m
JILLIAN POV PAGKAALIS nila Ate Jeann at Kuya Drake, mas lalo akong hindi mapalagay. Para bang ang bawat salitang binitawan nila kanina ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Takot at pag-aalala. At isang hindi maipaliwanag na kaba ang bumabalot sa dibdib ko. Yes, iyun ang nararamdaman ko ngayun lalo na at hindi ko akalain na ganito pala kalaki ang epekto ni Russell sa akin. Tahimik lang ako sa sofa, walang tigil sa pag-iisip, nang maramdaman kong umupo sa tabi ko si Ralph. “Sweetheart… ano ang iniisip mo?” mahinahon niyang tanong. Napanasin marahin nito na tulala ako. Napansin marahil nito ang pagiging balisa ko. Napalingon ako sa kanya, pero hindi agad nakasagot. “Kung tungkol kay Russell,” dugtong niya, sabay marahang hinawakan ang kamay ko, “ako na ang bahala doon. Huwag mo nang isipin pa ang taong iyon.” Nakangiti nitong wika. Alam kong wala itong gustong mangyari kundi ang tuluyang mapanatag ang kalooban ko. Pero, hindi iyun sapat. Lalo na sa sandaling ito, m
AMERY HEART POV "NANDITO na tayo, Ate." nakangiting wika sa akin ni Katrina. Halos bente minuto din ang itinagal ng aming paglalakad papasok pa sa gubat. Hindi ko maiwasan na magulat. Nandito lang naman kami sa harap ng bunganga ng isang kweba. Tulala tuloy akong napatitig sa kanya. "Sino an
ELIAS POV TAHIMIK kong pinakiramdaman si Mommy pati na din si Amery. Maayos silang nag-uusap at halatang magkasundo sila. Ang ipinagtataka ko lang ay kung sino ba talaga siya sa buhay namin. Ibang iba kasi ang pakikitungo ni Mommy kay Amery kumpara kay Rebecca gayung kung totoosin, may apo siya k
AMERY POV Isang linggo ang mabilis na lumipas. Simula noong umalis ako sa poder ni Elias, wala itong ginawa kundi ang magpabalik-balik ng bahay para suyuin ako na muling bumalik sa bahay niya. Pero wala akong balak na magpatinag. Wala na akong balak pang magpadala sa mga salita niya. Sawang saw
AMERY HEART POV '"ANO ang kailangan mo sa amin? Saan mo kami dadalhin? Ang anak ko. Maawa kayo sa anak ko! Huwag niyo siyang saktan." umiiyak na sambit ni Amery habang may piring na ang kanyang mga mata. Kanina pa tumatakbo ang sasakyan kung saan sila nakasakay at kanina niya pa rin naririnig a







