Chapter 7 แค่น้องสาว

ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

08:15 น.

Part ไฟนอล

“ถ้าคุณเพื่อนยอมยกให้ผม เรื่องทุกอย่างจบ” ไอ้ปริ้นซ์เสนอ

“มึงฟ้องไป ทำไรกูไม่ได้หรอก” ผมตอบแค่นั้น

“อ้าว ๆ มึงคิดว่าพวกกูแค่ขู่เหรอ ไอ้ปริ้นซ์มึงโทรหาป้าจันทร์เลย” มันสองคนทำท่ากดโทรศัพท์ ทำตัวเป็นเด็กน้อยไปได้ไอ้พวกนี้

“เลิกเล่นได้แล้ว!” ผมถอนหายใจอย่างหนัก ทำให้พวกมันหันมาจ้องเพื่อรอคำตอบจากผม

“มึงจะเอาไงบอกพวกพี่มาไว ๆ ไอ้น้อง” ผมถึงกับต้องกุมขมับกับพวกมัน จะไปฟ้องว่าผมนอกใจคู่หมั้นทั้งที่ผมไปส่งคู่หมั้นเนี่ยนะ 

“หมอหมอที่พวกมึงเห็นน่ะ...ชาพิ้งค์” ผมตอบไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะไม่อยากให้คนที่นั่งข้าง ๆ ที่ไม่ใช่พวกเรารู้

“ห้ะ!!!!!!!!!” ไอ้สองตัวพอได้ยินก็อึ้งไปทั้งคู่ จนเผลอเสียงดังออกมา ดีที่พวกมันรีบเอามืออุดปากตัวเองไว้ก่อน 

“เชี่ยยยยยยย” ไอ้โซลอุทานออกมาเสียงเบาลงจากเมื่อครู่

“เกินความคาดหมายกูไปสัส ๆ อะ” ไอ้ปริ้นซ์ก็ตกใจเวอร์เกิน

“กูไม่คิดว่าน้องชาพิ้งค์ คู่หมั้นมึงจะ...” มันก้มลงมากระซิบเบา ๆ เพราะผมเคยบอกว่าไม่ให้พวกมันบอกใครเรื่องของผมกับพิ้งค์

“กูไม่คิดว่าน้องเขาจะน่ารักขนาดนี้” ผมได้ยินดังนั้นก็ต้องขมวดคิ้ว ชาพิ้งค์น่ะเหรอ ก็...น่ารักดี แต่ก็ไม่ขนาดนั้นป้ะวะ

“จริง~ แม่งอย่างกับนางฟ้า~” ไอ้โซลชมพิ้งค์ไม่หยุดปาก แล้วดูมันทำหน้า ไอ้นี่ม่อจัด

“มึงเลิกฝัน เจอกันครั้งแรกก็ไปดุน้องเขาขนาดนั้นแล้ว” ไอ้โซลโดนไอ้ปริ้นซ์พูดดักทางก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

“มึง~ กูเป็นเฮดว้ากนะเว้ย มันก็แค่การแสดงป้ะวะ” ผมมองพวกมันคุยกัน

“แต่น้องเขาไม่ชอบมึงแน่นอน กูรับประกัน” ไอ้ปริ้นซ์กระซิบบอกไอ้โซล พูดอะไรของพวกมัน

“มึงเงียบดิ๊ จะเรียน” ผมขมวดคิ้วแน่น จะพูดอะไรกันนักหนา

“เอาว่ะ ๆ ตัวจริงเขาหวงของว่ะ” มันทำท่าหรี่ตามองมาที่ผม

“น้องชาพิ้งค์สวยขนาดนี้ แถมตรงสเปกมันอีก” ไอ้โซลพูด

“ผมว่าเพื่อนเราแม่งหลงน้องชัวร์!” ผมหันไปมองพวกมัน เชิงบอกให้เลิกพูดสักที

“พวกมึงฟังกู” ผมชี้เข้าหาตัวเอง และพูดกับมันชัด ๆ ทีละคำ

“ชา พิ้งค์ เป็น น้อง สาว กู” 

“แต่ไม่ใช่น้องแท้ ๆ” ไอ้โซลพูดขึ้นมาอย่างรู้ทัน

“แต่กูคิดว่าเขาเป็นแค่น้องสาว ไม่มีวันเป็นอย่างอื่น” ผมยืนยันให้ชัดเจนอีกครั้ง 

“ก็เห็นพูดงี้ทุกราย” ไอ้ปริ้นเอ่ยพรางพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ

“สุดท้ายก็อยู่ใต้อำนาจเมียกันทุกคน” ไอ้โซลเสริมอีกประโยค พร้อมยักคิ้วข้างเดียว

“ไม่มีทางเกิดกับกูแน่นอน” ผมไม่คิดจะจริงจังกับใครอีก

“หึ! พวกกูจะคอยดู”

………………………………………….

พักเที่ยง

ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์

12:02 น.

Part ชาพิ้งค์

“อยู่ไหนนะ?” ฉันบ่นกับตัวเอง วันนี้ฉันก็มากินข้าวเที่ยงที่เดิม ตั้งใจจะมาเจอพี่ไฟนอล แต่เขาอยู่ไหนก็ไม่รู้

“กรี๊ดดด!!!” 

“หล่อมากอะมึง~~” พวกผู้หญิงกระซิบเสียงดังลั่นโรงอาหาร

“นั่นไงแก!!” ริต้าตาโต หุบยิ้มแทบไม่อยู่

“เดินมาโน่นแล้ว~~” ฉันมองตามเรียวนิ้วของริต้าไป และในที่สุดก็เจอแล้ว!

“งั้นเราไปกันป่ะ!” ฉันคว้าแขนเพื่อนสองคนเดินตรงไปหาสามหนุ่มที่พึ่งเดินเข้ามาภายในโรงอาหาร

“ด...เดี๋ยวสิแก!” พิมพ์ดาวรั้งไว้ทำให้เราสามคนต้องหยุดเดิน หันไปก็พบว่าพวกพี่เขาหาที่นั่งได้แล้ว

“ทำไม?” ฉันหันไปถามด้วยความสงสัย

“นั่น Black Dragon เลยนะเว้ย!” พิมพ์ดาวเข้ามากระซิบ

“คนกรี๊ดทั้งมอ” ฉันลอบมองโต๊ะพวกพี่เขาเป็นระยะ ๆ

“ขืนเข้าไปแบบนี้มีหวัง ตกเป็นเป้าผู้หญิงทั้งมอแน่” ริต้าเอ่ยเสริมขึ้นมา ก็จริงแหะ

“แต่อยากไปกินข้าวกับพี่ไฟนอล” ฉันเบะปากทันทีที่โดนขัด

“แต่แก นอกจากพวกฉันสองคนก็ไม่มีใครรู้แล้วนะ...” ริต้าเข้ามากระซิบเสียงเบาข้างหูฉัน

“ว่าพี่ไฟนอลมีเจ้าของแล้ว และเจ้าของคนนั้นก็เป็นแกคนนี้เนี่ย” ฉันคิดแล้วก็นอย ทำไมพอจะจีบเขาแล้วมันลำบากขนาดนี้

“หรือมีอีกวิธีให้เลือก” เราสองคนหันไปหาพิมพ์ดาว

“ก็เข้าไปเลย มีเรื่องอะไรเดี๋ยวพวกเราช่วยแกเอง” 

โหเห็นเงียบ ๆ แบบนี้พิมพ์ก็สายลุยเหมือนกันนะเนี่ย

“เออว่ะ ก็จริง ยังมีพวกฉันอยู่ตั้งสองคน” ริต้าเอ่ย

“งั้นไปกัน!” ริต้าจูงมือเดินหน้าแทน

“เดี๋ยว!!” ฉันรั้งไว้อีกครั้ง

“ถึงฉันอยากไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย แต่ก็ไม่ชอบความวุ่นวายหรอกนะ” พอคิดดูแล้วชีวิตอันสงบสุขของฉันก็จะหายไป

“แต่แกกำลังจีบเขาอยู่นะ จะกลัวอะไร”

“ไปด้วยกันหมดนี่แหละ” ริต้ากับพิมพ์ดาวเห็นพ้องต้องกัน แต่มันทำฉันคิดหนัก ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย T-T

“อ้าวน้องชาพิ้งค์!” ขณะที่เราสามคนกำลังลังเลกันอยู่นั้น พี่โซลที่พึ่งซื้อข้าวเสร็จก็ทักลั่นโรงอาหาร จนคนหันมามองเต็มไปหมด

ประเด็นคือเขารู้ชื่อฉันได้ไง หรือว่าพี่ไฟนอลบอก?

“ส...สวัสดีค่ะ” เราสามคนทักทายปกติ จะให้เมินก็ยังไง ๆ อยู่

“ไปนั่งกับพวกพี่สิ” พี่โซลเป็นฝ่ายเอ่ยชวนขึ้นมาก่อน ทำให้สองคนตาลุกวาว

“ม...ไม่”

“ตกลงค่ะ!” เป็นริต้าที่พูดแทรกฉันขึ้นมาทันควัน

“งั้นน้อง ๆ ไปซื้อข้าวเสร็จก็ไปนั่งกับพวกพี่นะ” พูดจบเจ้าตัวก็เดินไปเลย

“ไปแก ไม่ต้องคิดมากแล้ว” หลังจากนั้นเราสามคนก็เดินไปซื้อมื้อเที่ยงกัน เอาวะ.....

ถึงความวุ่นวายจะหายไปแต่ได้พี่ไฟนอลมาก็ถือว่าคุ้ม คิคิ

Part ไฟนอล

“ไปนานสัส กูหิวจนไส้จะขาดแล้ว” ไอ้ปริ้นซ์บ่นหลังจากที่ไอ้โซลมาถึง เพราะเราผลัดกันเฝ้าโต๊ะ ไอ้โซลไปซื้อเป็นคนแรก

“งั้นกูไปซื้อข้าว ไอ้ไฟ มึงไปซื้อน้ำ” 

หลังตกลงกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปคนละร้าน ไม่นานก็กลับ

“โอ้ววว หอมมม~” พูดจบไอ้ปริ้นซ์ก็ตักเข้าปากทันที หิวขนาดนี้เมื่อเช้าคงไม่ได้กินอะไรมาสิท่า

“โทษนะคะ~” ขณะที่ข้าวคำแรกของผมกำลังจะเข้าปากแต่ก็ต้องชะงักเอาไว้ก่อน เมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาทักทายกลุ่มพวกผม

“โต๊ะนี้ยังมีที่ว่างอยู่ ขอเราสองคนนั่งด้วยได้มั้ยคะ” พอได้ยินแบบนั้น ผมเลยหันไปมองรอบ ๆ ซึ่งโต๊ะอื่นก็เต็มแล้วจริง ๆ

“พอดีโต๊ะเต็มแล้วค่ะ!” มีผู้หญิงอีกคนพูดแทรกขึ้นมาทันที และเธอก็หันมายังพวกผมสามคน ใคร?

“โต๊ะนี้เต็มแล้วค่ะ~” เสียงใสของใครบางคนดังมาจากด้านหลังของผม ทำให้เราทั้งห้าคนที่คุยกันอยู่ต้องหันไปมอง

“อ้าว! น้องชาพิ้งค์มาพอดีเลย” ไอ้โซลพูดแบบนี้หมายความว่าไงแล้วเธอมาทำอะไรที่คณะผม?

“แกร็ก~” ชาพิ้งค์เดินมาพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน เธอเลือกที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามกับผม

“นี่เธอ ฉันมาก่อนจะทำแบบนี้ได้ยังไง!”

“พวกพี่เขายังไม่ได้บอกว่าจะให้พวกเธอนั่งด้วยเลย!”

“ไร้ยางอาย!!” ดูท่าผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่จะเริ่มไม่พอใจยัยชาพิ้งค์และเพื่อนของเธอแล้ว ที่นั่งลงกับพวกผม

“พี่โซลคะ?” ชาพิ้งค์เรียกเพื่อนผมเหมือนกับสนิทกันมาก

“อ...เอ่อ ใจเย็นกันก่อนนะครับน้อง” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยห้าม และพวกเราทุกคนก็หันไปหาไอ้โซลเพื่อรอคำตอบ

“คืองี้ครับ พี่เจอน้องสามคนนี้ก่อนเลยชวนมานั่งด้วยกัน”

“เพราะเห็นว่าโต๊ะเต็มแล้ว” ไอ้โซลรีบอธิบาย

“น้องสามคนนี้แค่ไปซื้อข้าวเฉย ๆ ครับ ที่จริง...น้องสองคนมาทีหลังครับ” ไอ้โซลพูดอย่างไม่เต็มเสียงนัก

ไอ้นี่ขยันหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ ๆ ผมได้แต่มองสถานการณ์เงียบโดยที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ

“แล้วถ้าเกิดพิ้งค์อยากจะมานั่งทานข้าวกับพวกพี่ทุกวันล่ะคะ?” เธอเอ่ยถามออกมาโต้ง ๆ 

“พิ้งค์ต้องขอและรออนุญาตก่อนทุกครั้งมั้ยคะ?” เสียงชาพิ้งค์เอ่ยเรียบ แต่แอบดุ ไม่เคยเห็นเธอมุมนี้มาก่อน ถือว่าแปลกดี

“พี่ไฟนอล” เธอหันมาเจาะจงถามผม เราสองคนสบตากันนิ่ง นี่เธอกำลังขอให้ผมช่วยสินะ

รวมถึงคนอื่นที่เงียบรอฟังอยู่เหมือนกัน เป็นผมที่หลบตาก่อน

“...ไม่ต้อง...” ผมตอบสั้น ๆ แค่นั้น

Part ชาพิ้งค์

“ฟู่ววว~” ฉันโล่งอกนึกว่าจะโดนหักหน้าซะแล้ว ดีนะเขาไปตามน้ำกับฉันด้วย ไม่งั้นโดนล้อทั้งคณะแน่ขอบคุณมากค่ะพี่ไฟนอล

“ได้ยินแล้วก็เชิญย่ะ นุ่น ๆ โต๊ะนู้นว่างพอดี” ริต้าพูดจบสองคนนั้นก็เดินกระฟัดกระเฟียสออกไปทันที

“กูนึกว่าจะมีเรื่องสะแล้ว” พี่ปริ้นซ์พูดเล่นกับเพื่อนหลังจากที่สองคนนั้นเดินไปแล้ว

“เห็นเรียบร้อย ๆ พอหึงผัวก็มีแรงเลยนะแก” ริต้าเข้ามากระซิบได้ยินกันสองคน ฉันไม่ยอมให้ใครมาเอาพี่ไฟนอลไปหรอก ชิ

แต่พอรู้ตัวอีกที เหตุการณ์ต่อมาคือเราสามคนกับพวกพี่สามคนต่างก็มองตากันเลิ่กลั่ก

“กูชวนน้องเขามาเองแหละ” พี่โซลทำลายความเงียบนั้น

“นี่เพื่อนพี่ ไอ้ปริ้นซ์ กับไอ้ไฟนอล” และทุกอย่างก็เงียบลง และพี่ไฟนอลมองนิ่ง ๆ เดาไม่ได้เลยว่าคิดอะไรอยู่

“อ...เอ่ออ”

“พี่น่าจะรู้จักพิ้งค์แล้ว ส่วนนี่ ริต้ากับพิมพ์ดาว เพื่อนพิ้งค์เอง”

“สวัสดีค่ะ” ตอนนี้ทุกคนเริ่มกลับมาปกติแล้ว ยกเว้นพี่ไฟนอลที่ยังคงนิ่งอยู่

“งั้นเรากินข้าวกันดีกว่า พี่หิวจนตาลายแล้ว” เป็นพี่ปริ้นซ์ที่กล่าวออกมา หลังจากนั้นเราก็เริ่มกินมื้อเที่ยงกัน

“..............” พี่ทั้งสองคนชวนฉันกับเพื่อน ๆ คุยกันจนเริ่มสนิทแล้ว แต่มีอยู่คนนึงที่เงียบกริบ นิ่งเป็นหิน กินข้าวอย่างเดียว 

ไม่ได้การละ ฉันรวบรวมความกล้าและเอ่ยออกไป

“พี่ไฟนอลคะ” พอได้ยินเสียงฉัน พี่เขาก็เงยหน้าขึ้นมามอง มีหน้านิ่งหน้าเดียวรึไงกัน

“พี่มีเรียนตอนบ่ายอีกมั้ยคะ?” ฉันเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน

“ไม่มี” เขาตอบสั้น ๆ แค่นั้น

“กลัวดอกพิกุลจะร่วงรึไง” ฉันบ่นเงียบ ๆ คนเดียว

“!!!!”

Part ไฟนอล

นี่เธอกล้าบ่นผมเลยเหรอ ชักจะมากไปแล้วนะชาพิ้งค์

“ฮ่า ๆๆๆๆ” อยู่ ๆ ทั้งโต๊ะยกเว้นชาพิ้งค์ก็หัวเราะขึ้นมา

“กูเจอคนสยบมันได้แล้วว่ะ” พวกมันสองคนหัวเราะเสียงดัง

“เธอด่าฉันเหรอ?” ผมเงยหน้าขึ้นไปคุยกับเธอ แต่เจ้าตัวกลับไม่กลัวผมเลย

“อะ~” เธอตักกุ้งตัวโตใส่จานผม ก่อนจะตอบคำถาม

“ก็มันจริงหนิคะ พิ้งค์พูดกับพี่ แต่พี่ตอบพิ้งค์แทบนับคำได้” เธอบ่นออกมาพรางตักข้าวปากอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

ผมตักกุ้งที่เธอให้ใส่ปาก ก่อนจะเถียงเธอกลับ

“ฉันไม่ชอบคุยไร้สาระกับเด็กน้อย” คำตอบผมทำให้ชาพิ้งค์ย่นจมูกใส่ผม

“พิ้งค์ไม่ใช่เด็ก!!”

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่ก็ต้องตามใจพิ้งค์คนเดียวค่ะ” เธอพูดราวกับเด็กน้อยไม่มีผิด แล้วยังจะเถียงว่าไม่ใช่เด็กอีก

“นี่กุ้ง กินเยอะ ๆ ค่ะ” เธอตั้งกุ้งตัวสุดท้ายยื่นมาให้ผมตรงหน้าและจะป้อนผมให้ได้ ดูท่าแล้วเธอจะไม่ยอมง่าย ๆ

ผมรับช้อนมาเธอก็ไม่ยอม

“ไม่เอา~ พิ้งค์อยากป้อน”

Part ชาพิ้งค์

“ลุกแรงไปป่าววะแก” ริต้าเข้ามากระซิบเสียงเบา

“ไม่หรอก ตอนเด็ก ๆ เขาก็ตามใจฉันแบบนี้แหละ”

“แต่นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้พี่เขาโตแล้ว ดูดิคนมองเต็มโรงอาหารแล้วเนี่ย” พิมพ์กระซิบ ฉันหันไปก็พบว่ามีแต่คนมองจริงด้วย

ฉันเห็นแบบนั้นก็ค่อย ๆ ลดมือของตัวเองลง...แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“งับ~”

“!!!!!”