Chapter 7: Trap

Trap

(Thala’s Point of View)

Tatlong araw ang nakalilipas at masasabi kong nakakapagod ang mga araw na iyon but at the same time, payapa. Hindi ko na kasi nakikita ang pagmumukha ng boss namin. Sana araw-araw ay hindi na siya magawi sa lugar na ito o 'di kaya ay hindi na kami magkakasalubong.

"Kamusta ka na, mom?" tanong ko kay mommy sa kabilang linya.

She calls me after my shift at kahit na pagod na, sinasagot ko pa rin dahil nami-miss ko na si mommy. Gusto ko ring makibalita kung ano na nga ba ang nangyayari. Gusto ko sanang kumuha ng private investigator subalit hindi nga sapat ang pera ko sa pambayad.

"Penelope is poisoning your dad's mind again. It's chaotic here, Thala. Napapayag niya pa talaga ang daddy mo na huwag kang imbitahan sa wedding." I heard the frustration in her voice. "Thala, just go back. Ako na ang bahala sa daddy mo. Nawala na rin naman ang issue tungkol sa'yo," pangungumbinsi niya.

"Mom, I am fine here. Don't stress yourself too much. Ako na ang bahala sa hipokritang babaeng iyan at gagawa ako ng paraan para malinis ang pangalan ko," I sighed. "Trust me, mom," I assured her. Gustong-gusto ko na siyang yakapin kaya ngayon medyo naluluha ako sa ideyang pinapahirapan siya ng pinsan ko.

Biglaang sumungaw ang ulo ni Hanni sa pintuan kaya nagpaalam na ako kay mommy para makausap si Hanni. "Anong meron? Need bang mag-cover up?" kuryoso kong tanong.

"Thala, tumawag si boss. And, uhm." Ngumiti siya sa akin ng matamis at biglaang kumapit sa aking braso. "May naiwan kasing documents si Mr. Atkinson. Pwede bang ikaw na ang maghatid nito sa kanya?" sabi niya na may kasamang paglalambing. Ipinakita niya sa akin ang isang folder na naglalaman ng patungkol sa kompanya niya.

"Huh? Bakit? Wala ba siyang secretary or assistant? Bakit ako?" I didn't mean to say that. It's just that I hate seeing him again.

"Please, Thala. May date kasi ako ngayon. Thala, please?" she pouted.

Ihahatid ko lang naman 'di ba? Hindi ko naman siguro kailangang ibigay sa boss namin face to face.

Wala na akong choice kun'di ang tumango. Niyakap naman ako kaagad ni Hanni at nagpasalamat. Inilagay niya sa aking kamay ang document at masaya akong nilagpasan. Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto namin at dali-daling pumunta ng bathroom para maligo.

"Good for her," I mumbled out of nowhere.

Nakarating na ako sa labas ng Emerald Tower. Sa 'di kalayuan ay makikita ang twin tower nitong, Alas Tower. Matapos mabawi ang paghinga galing sa takbo-lakad na ginawa ay pumasok na ako sa loob. Nasa pasado alas syete na ng gabi. Idagdag pang traffic kaya natagalan talaga ako. Pawis na pawis na at gutom na rin.

Balita ko galing kay mommy ay lola ni Alaric ang chairman of the board ng Atkinson Industries at si Alaric mismo ang CEO. Ngayon ko lang napagtanto na bilyonaryong CEO slash engineer pala ang boss ko. My gosh, just look at the twin towers. Mas mayaman pa sila kahit na ipagsama ang kompanya namin at ng mga Ravello.

Hindi halatang matino ang boss naming iyon dahil namamalagi sa fighting arena. Akalain mo pang walang inaalalang trabaho sa kompanya. Ang alam ko top-tier ang hotels nila. Isa rin kasi sila sa dati pa gustong makatrabaho ni daddy but he ended up working with the Ravellos.

"Excuse me, I am here to deliver, Mr. Atkinson's documents," sambit ko sa front desk receptionist.

"May I know your name, Ma'am?"

"Myrthala Laurenco," nahihiya kong sagot. Baka kasi umabot din dito 'yong iskandalo sa engagement party.

Ngumiti naman siya at tumawag na sa telepono. "Mr. Atkinson is waiting, Miss Laurenco. 50th floor, the Penthouse."

"Can I just ask someone to give this to him personally?" pag-aalinlangan ko.

Umiling bigla ang receptionist sabay sabing, "Mr. Atkinson wants your presence there, Miss Laurenco."

Nakatulala akong pumasok ng elevator. Nawala ang gana ko dahil sa isiping makikita ko siya sa gabing ito. Kaya nang makarating sa Penthouse niya, itinuon ko ang iritasyon sa paulit-ulit na pagpindot ng kanyang doorbell. Ilang minuto ang nagdaan ngunit hindi pa rin ito nagbubukas kaya hindi ko ito tinantanan.

"At last, narinig mo rin—"

Natigilan ako sapagkat isang sopistikadang matanda ang nagbukas ng pintuan. Nakasuot pa siya ng roba at mataman akong tinitigan. "I am not deaf. What is your business here, young lady?" tanong niya. Tinaasan niya ako ng kilay na para bang any minute ay bubuga ng apoy.

"I-I'm sorry, ma'am. I am here to give Ala-I mean Mr. Atkinson's documents," pautal-utal kong sagot dahil nakakatakot ang paraan ng pagtitig sa akin ng matanda.

"Nagkamali ka ata ng napuntahan, miss. This is my penthouse and my grandson is at his tower," seryosong sagot ng matanda na nakuha pa akong tignan mula paa hanggang sa aking mukha.

"Next time, don't be stubborn. You just ruined my night," paalala niya. Hindi pa man ako nakakahingi ng tawad ay isinarado na niya ang pintuan.

Napalunok ako sa kahihiyang nagawa. Ginalit ko lang naman ang chairman ng Atkinson Industries. Pakiramdam ko tuloy kailangan ko ng iwasan ang mag-lola dahil wala na talaga akong mukhang ihaharap sa kanila. Hindi naman kasi nilinaw ng receptionist kanina kung saang tower nga ba ang penthouse ni Alaric.

Pawisan kong narating ang penthouse ng Alas Tower. Sobrang bilis ng tibok ng aking puso at parang may kung anong nangyayari sa aking tiyan na gusto kong isuka. I am having a cold sweat and my knees started to weaken. This time, maayos akong nag-doorbell. I kept my composure despite the hunger and exhaustion I've felt. Ilang segundo pa ay nagbukas ang pinto at iniluwa nito ang bagong ligong si Alaric.

"Here is your documents, Mr. Atkinson," walang gana kong wika. Inilahad ko ito sa kanya at tumalikod na. Dahan-dahan akong naglakad na animo'y nag-e-sleepwalk. Occupied pa rin kasi ang utak ko sa nangyari kanina at sa kagustuhang makapagpahinga.

"Have you eaten?" biglaang tanong ni Alaric.

Hindi ko siya nilingon dahil ang gusto ko na lamang ngayon ay matulog at kalimutan ang nangyari. "G'night," tipid kong sagot na patuloy pa rin ang paghakbang.

"Hey, are you okay? Bakit namumutla ka?" he queried again, na naging echo na lamang sa pandinig ko. "Miss Laurenco!"

A lifeline sound then crossed my ears. I just found myself again... trapped in my tight and small, dark box.