EP.14 THINKING ABOUT U (2)

[พาร์ท : ตะขวด]

ปัง!

เสียงลั่นไกปืนที่ดังขึ้น พร้อมกับกระสุนที่พุ่งตรงเข้ากลางเป้าพอดีทำให้กูกระตุกยิ้มอย่างพอใจ หลังจากที่ฝึกปรือฝีมือนักแม่นปืนมานาน ตอนนี้ยิงแม่นเข้าทุกเป้า แถมไม่เคยพลาดซะด้วย

“งดงามจริงๆ ครับ” คุณหยวนและคุณลี่ที่มาซ้อมยิงปืนร่วมกันปรบมือให้เป็นมารยาทให้กูที่วางปืนลงแล้วถอดหูฟังออก

“ไม่เท่าคุณหยวนกับคุณลี่หรอกครับ ผมยังต้องฝึกอีกมาก” แต่ไม่คิดจะไปเปรียบเทียบฝีมือกับพวกอาจารย์อย่างคุณหยวนและคุณลี่อยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะสองคนนี้เหรอไง กูถึงแม่นปืนได้ขนาดนี้

“คุณฝานเหอนี่ถ่อมตนเสมอเลยนะครับ มิน่าลูกน้องถึงได้เคารพรักคุณมาก” คุณลี่ที่อาวุโสที่สุดเอ่ยปากชมแล้วยกปืนขึ้นเล็งเตรียมลั่นไก “เมื่อคืนพาคุณหนูไปที่ไหนมาเหรอครับ”

กูนิ่งไปนิดหน่อยเมื่อเขามีคำถามในระหว่างที่กำลังเล็งเป้า ก่อนที่จะคลี่ยิ้ม

“ร้านอาหารที่หลิงหลิงมาร้องเพลงประจำน่ะครับคุณลี่”

“คุณทราบมั้ยครับว่าหลิวเฉินก็ไปที่นั่นบ่อยๆ เพื่อพบกับเธอ” คุณลี่สับไกปืนแล้วยิงเข้าเป้าได้อย่างสวยงาม ก่อนที่จะวางปืนลงขณะที่ออกปากเตือน “สองคนนั้นอาจจะวางแผนอะไรร่วมกันอยู่ก็ได้นะครับ”

“พวกเขาเป็นคู่รักกันเหรอครับ?” กูถามออกมาตรงๆ ตอนที่คีบมวนบุหรี่จากกระเป่ากางเกงยีนส์ราคาแพงมาจุดสูบ ซี๊ดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมาตอนที่สบตากับคุณลี่ที่มีสีหน้าจริงจัง

“ผมไม่ได้สืบมาลึกซึ้งนัก แต่ถ้าให้พูดตามที่เห็น ก็น่าจะถูกครับ”

“อืม” กูพยักหน้ารับ “ช่วยสืบมาให้ผมทีนะครับ เพราะเมื่อคืนผมไปเจรจาธุรกิจกับมัน ดูเหมือนมันจะสนใจเมียผมอย่างออกนอกหน้ามากทีเดียว”

“...”

“พวกคุณคงรู้ใช่มั้ยครับ ว่าผมเสียน้องไปไม่ได้” กูถามออกมาเสียงหนักแน่นโดยที่ไม่ต้องการคำตอบ แววตาขุ่นขวางขึ้นเหมือนสัตว์ป่าหวงของ รู้สึกทนไม่ได้ขึ้นมาถ้าน้องจะถูกแย่งไป “และถ้ามันคิดตุกติก ผมจะหาทางทำลายมันจนย่อยยับให้ดู”

“...”

“ใครที่คิดจะมายุ่งกับของของผมโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต ก็ไม่ควรเก็บไว้... ถูกมั้ยครับ?”

“คุณฝานเหอนี่แน่วแน่และมั่นคงในรักเสมอเลยนะครับ” คุณลี่ออกปากชม ดูเหมือนเขาจะชื่นชอบกูอยู่มากทีเดียว อาจเพราะคุณลี่เคยบอกว่ากูหน้าคล้ายๆ กับลูกชายที่ตายไปเมื่อสามปีก่อน ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็คงอายุไล่เลี่ยกัน

ส่วนคุณหยวนไม่ค่อยพูดอะไรนอกจากใส่กระสุนกับปืนยาว อาจเพราะเขาเป็นคนพูดน้อยก็ได้

“น้องอยู่กับผมตั้งแต่ในช่วงเวลาที่ผมไม่มีอะไรเลย ทั้งที่ผมหน้าตาไม่ดี ไร้การศึกษา มีแต่ตัว เค้าก็ยังรักและยอมให้ทุกอย่างกับผม” กูพูดเป็นภาษาจีนตอนที่พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างปิติ ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ กูถึงมีเป้าหมายในตัวเอง จนในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ “ผมคงไม่สามารถหักหลังเธอได้ เพราะผมรักเธอคนเดียวจริงๆ”

“แต่ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วครับคุณฝานเหอ คุณมีทุกอย่าง ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง และฐานะ” คุณลี่ฉีกยิ้ม “ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าคุณในตอนนี้น่ะยอดเยี่ยมมากครับ”

กูหันไปลูบท้ายทอยตอนที่ยิ้มเขินๆ ให้กับคุณลี่

“ชมเกินไปแล้วครับ”

“ไม่เกินไปหรอกครับ คุณเหมือนลูกชายแท้ๆ ในสายตาของผม วันที่ได้รู้ว่าต้องดูแลคุณแทนนายใหญ่ที่เคยล้มล้างธุรกิจนี้ไป แล้วเรียกให้พวกเรามารวมตัวอีกครั้ง ผมก็ตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะขอติดตามดูแลคุณไปชั่วชีวิต”

“ขอบคุณมากเลยนะครับคุณลี่” กูพูดพร้อมกับยื่นมือหนาของตัวเองออกไป เพื่อแตะบ่าแกร่งที่ดูเหมือนจะผ่านสมรภูมิรบมาอย่างหนักของคุณลี่ พร้อมกับบีบเบาๆ “ผมรู้สึกยินดีที่คุณคิดแบบนี้ ไว้ครั้งหน้า เราจะไปไหว้หลุมศพลูกชายของคุณด้วยกัน”

“ขอบคุณในความกรุณาครับ” คุณลี่คลี่ยิ้มกลับ พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะบ่ากูกลับ ซึ่งในขณะเดียวกันไอ้เจก็เปิดประตูเข้ามาในสนามประลองปืน

“ไอ้ขว... คุณฝานเหอ ภรรยาของคุณต้องการคุยด้วยเป็นการส่วนตัว” มันหุนหันเข้ามาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ตอนแรกจะเรียกชื่อเก่า แต่พอเห็นว่าทั้งคุณลี่และคุณหยวนที่กำลังจับตาดูมันอยู่อยู่ในนี้ด้วย มันเลยเปลี่ยนเป็นพูดจาสุภาพ และโค้งให้เป็นการเคารพ

“น้องมนต์เหรอวะ” กูถามกลับ มันเลยเข้ามาป้องปากกระซิบ

“เมื่อคืนมึงหนักกับเขามากไป ทั้งเช้าแม่บ้านซุบซิบกันเรื่องรอยจ้ำบนตัวน้องไปทั่ว มึงควรไปขอโทษเขาซะ”

พอพูดจบก็หันมาฉีกยิ้มแห้งๆ ให้คุณลี่และคุณหยวนที่มองมาอย่างจ้องจับผิด อาจเพราะกูเอาไอ้เจเข้ามาแบบใช้เส้นสาย แล้วมันก็ยังใหม่กับงานธุรกิจมืดมาก งานเก่าที่มันทำแค่เป็นแค่พวกบาร์เทนเดอร์ตามผับใต้ดิน พอดึงมาทำงานพวกนี้เลยต้องใช้เวลาเรียนรู้ เหมือนกับกูช่วงแรกๆ ที่เข้ามาจับงานนี้แทนพ่อ จนรู้ว่าที่จริงตัวเองแม่งมีพรสวรรค์ด้านการคุมคนในเรื่องพวกนี้

กูเดินออกมาจากห้องซ้อมยิงปืนที่ติดกับสนามยิงปืนที่จำเป็นต้องมีการทดลองเป้ายิง ก่อนที่จะเข้าห้องตัวเอง สวมสูทให้ดูภูมิฐานขึ้น แล้วฉีดน้ำหอมที่คอนิดหน่อย อาจเพราะว่าเมื่อคืนร้อนแรงจนความคลั่งรักมันเพิ่มพูน

กูเดินมาหน้าห้องน้องที่อยู่เกือบจะใกล้กัน ก่อนที่จะสูดลมหายใจหนักๆ แล้วเคาะประตู

“คะ... ใครคะ?” เสียงเล็กๆ ของเธอถามขึ้นทันทีทีเคาะ

“พี่เอง” ตอบกลับไป แล้วเสียงหวานก็เงียบลง ก็เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป

แต่ทันทีที่เปิดเข้าไปได้

ปั่ก!

หมอนใบใหญ่ถูกปาใส่หน้าแบบกะทันหันจนใช้มือปัดไม่ทัน กูตีสีหน้าตายสนิทตอนที่หมอนหล่นลงไปกองกับพื้น แล้วเห็นว่าเด็กตัวเล็กที่คลุมโปงอยู่จนเห็นแค่ใบหน้ากับแขนที่เป็นข้างที่โยนหมอนมากระแทกใบหน้ากู เธอมีสีหน้าที่ดูเหมือนจะโกรธขึ้งมาก

กูลูบท้ายทอยตัวเอง ก่อนที่จะก้มลงหยิบหมอน แล้วเดินไปยืนอยู่ตรงข้างเตียงที่เธอนั่งทำหน้าปั้นปึ่งอยู่

“โกรธเหรอครับ” ถามไปแค่นั้น แล้วก็เห็นว่าเธอหันหน้าหนี

“วะ... วางยาหนูได้ขนาดนั้นยังกล้ามาถามอีกเหรอคะ” เธอกระแทกเสียงใส่ แต่แม่งก็ยังดูน่ารักอยู่ดี “... คนเห็นแก่ได้ หนูโกรธจริงๆ นะ”

“ถ้าพี่บอกเหตุผลไป หนูจะยิ่งโกรธมั้ยล่ะ”

“ถะ... ถ้าบอกก็ยังดีค่ะ” เธอมีท่าทีอ่อนลงเมื่อกูใช้ไม้นี้ แล้วพูดเสียงเบาไม่กระแทกเสียงแบบเมื่อกี้

“เมื่อคืน... หนูเซ็กซี่มาก” ร่างเล็กหน้าแดงก่ำเมื่อกูกดเสียงแหบพร่าอย่างจงใจเย้า แล้วเลื่อนมือหนาสากไร้การดูแลของตัวเองไปกุมหลังมือเล็กๆ แถมยังเนียนนุ่มของเธอเอาไว้ “ถึงมันจะเป็นความตั้งใจของพี่ แต่ก็ไม่คิดว่าหนูจะใส่ออกมาได้สวยขนาดนั้น”

“กะ... ก็เลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่นตอนที่กลั้นใจพูด “... ก็เลยวางยาหนูงั้นเหรอคะ”

“จะเป็นเหตุผลอะไรอีกล่ะครับ” เธอนิ่งไป ก่อนที่จะก้มหน้างุด “ถ้าไม่ทำแบบนั้น หนูก็คงจะหยุดพี่อีกใช่มั้ย ก็หนูไม่ค่อยอยากทำกับพี่ตั้งแต่กลับมาเจอกัน”

“จริงๆ ถ้าขอดีๆ ก็ให้นะคะ” เธอยอมหันหน้ากลับมามอง แต่ก็ยังทำหน้าบึ้งตึง “... แบบนี้มันดูจะรุนแรงไปหน่อย”

กูกระตุกยิ้มกริ่ม

“หมายความว่ายังไงเหรอ ที่ว่าถ้าขอดีๆ ก็ให้?” เธอเม้มริมฝีปากเล็กๆ น่ากัดนั่นอีก พอเห็นว่าเม้มจนแน่นเกินไป เลยเอื้อมมือไปแตะที่ริมฝีปากบางๆ ของเธอให้หยุด “อย่าเม้มปาก”

“... มาไม้นี้เสมอเลยนะคะ” เธอคลายริมฝีปากออก แต่ก็ยังแง่งอนอยู่ “ต้องให้พูดอีกกี่รอบถึงจะยอมทำความเข้าใจคะ”

“ก็หนูชอบพูดอ้อมโลก” กูเริ่มต้อนเธอทีละนิดแล้วฉีกยิ้มที่ดูใจดีให้เธอยอมพูดความจริงในใจออกมา กอนที่จะเอียงหูไปใกล้ๆ ตอนที่ชี้นิ้วไปที่หูตัวเอง “กระซิบตรงหูพี่หน่อยดิ ว่าถ้าขอดีๆ ก็ให้มันหมายความว่ายังไง”

คนตัวเล็กสบตากู ก่อนที่ต่อมาเธอจะคลี่ยิ้มบางๆ

“ไม่-บอก-ค่ะ” เธอพูดออกมาทีละคำอย่างชัดเจน ไม่ยอมแพ้ต่อเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของกู ก่อนที่จะใช้มือเล็กๆ ที่น่าจะแรงไม่เยอะบิดหูกูอย่างแรงจนต้องร้องลั่น

“โอ้ย เชี่ย พี่เจ็บ” เธอบิดไม่หยุด จนพอใจถึงได้ผละมือออก กูถึงได้จับหูตัวเองแล้วมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา

“ถ้าทำแบบนี้อีก นอกจากที่หูแล้ว...” เธอเว้นคำอย่างมีความกล้า สูดลมหายใจก่อนที่จะทำหน้าดุ ทั้งๆ ที่หน้าเธอหวานจะตาย “ก็จะเป็นที่ขา จะหยิกให้เนื้อเขียวเลยค่ะ”

กูอึ้ง แต่พอเดาได้ว่าที่นางฟ้าน้อยของกูเริ่มดุดันขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง เธอคงจะต้องใช้วิธีใหม่มาจัดการกูในฐานะเมีย

“โอเค” กูอารมณ์ดีขึ้นมาเลยว่ะ ท่าทางแบบนี้ดูดีๆ ก็เร้าใจไปอีกแบบ ชอบเหมือนกันเวลาโดนเธอหยิก “งั้นพี่จะทำอีกครับ”

ก็ลองดูดิ ไม่ยอมเหมือนกันว่ะ

[จบพาร์ท : ตะขวด]