EP.14 THINKING ABOUT U (4) จบตอน

[พาร์ท : ตะขวด]

หลังจากได้ปลดปล่อยความอ่อนแอออกไป ก็กลับเข้าสู่โหมดเดิมๆ

น้องมนต์เป็นที่พึ่งพาได้ดียามที่เศร้าหรือกดดันอะไรมากๆ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าตัวเองจะปล่อยมันออกมากับเธอแบบส่วนตัว แต่พอดีว่าหลังจากหยอกเอินเธอไปเมื่อตอนเช้า ก็ทำให้ใจผ่อนคลายลงแค่ครึ่งเดียว ตกเย็นก็ดิ่งอีกจนต้องเข้ามาเล่นกับลูก

จริงๆ แม่งทั้งอึดอัด กดดัน เครียด ยอมรับว่าแบกรับเหี้ยไรไว้มากมายตอนที่ไม่ได้มีเธอกับลูกอยู่ด้วยกันแบบนี้ และตอนนั้น เธอก็ไม่ได้มาอยู่ข้างๆ ให้รู้สึกอุ่นใจว่าอย่างน้อย ก็คงได้ปลดปล่อยกับใครสักคนข้างกายได้

กว่าจะขึ้นมาเป็นฝานเหอ ต้องผ่านด่านทดสอบมากมายแค่เพียงระยะเวลาสองปี กว่าจะลุกขึ้นยืนได้ ถูกพายุถล่มซัดเข้าไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

ทั้งใจทั้งกาย บอบช้ำไปด้วยความทุกข์ทรมาน เหมือนกรรมที่เคยทำกับครอบครัวแม่งติดจรวดเร็วเหลือเกิน

วันที่ยิงเสี่ยเป้จนบาดเจ็บสาหัส กูหนีออกมาแบบทุลักทุเล สิ่งแรกที่เลือกกลับไป... ก็คือบ้าน

น่าแปลกดีที่ทุกคนพร้อมต้อนรับกูกลับมาสู่บ้านที่กูเคยผลักไสออกมาให้ไกลจากตัวเองทั้งชีวิต ตั้งแต่เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น บ้านหลังนี้ก็ร้างเลือนออกไปจากความทรงจำ เพราะกูแทบไม่กลับไปเหยียบ เอาแต่สนุก คะนองกับชีวิตไปวันๆ

พ่อเสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้กู ด้วยการลำเลิกกิจการที่เคยทิ้งไปกลับมา โดยให้กูเป็นคนสานต่อ พ่อบอกพ่อมองเห็นพรสวรรค์ของกู ถึงจะไม่อยากจับงานนั้นแล้ว เพราะมันอาจทำให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในอันตราย แต่พ่อเชื่อว่ากูจะผ่านไปได้

จะเรียกได้ว่าขึ้นหลังเสือแล้วลงมาไม่ได้แล้วก็ได้

กูในตอนนี้ถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้วว่ะ

กูได้รู้ในเดี๋ยวนั้นเอง ว่าพ่อไม่ใช่ไอ้แก่ที่เอาแต่บ่นพร่ำเพรื่อเวลาที่กูทำตัวเสเพล ไม่ใช่ไอ้แก่น่ารำคาญที่เอาแต่ตบหน้ากูแล้วพ่นคำด่าใส่หน้าว่ากูมันไอ้ลูกทรพี ไอ้ลูกนอกคอก

พ่อคิดทุกอย่างมาดีแล้ว

กูที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างแค่นหัวเราะออกมา พ่อเลือกที่จะมีชีวิตดีๆ แบบนี้ต่อไปในชื่อของตัวเองต่อไปก็ได้ แต่พ่อไม่ทำ พ่อละทิ้งทุกอย่างแล้วมีชีวิตครอบครัวอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ กับลูกอีกสามคน

ชีวิตดีๆ ที่ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงแบบนี้... เอาจริงๆ ก็ไม่อยากแบกรับเหมือนกัน

น่าตลกดีที่คนปกติถ้าชีวิตมีอันตรายรอบด้านขนาดนี้ คงเลือกที่จะทิ้งเมียกับลูกเพื่อให้เค้าได้มีชีวิตกันอย่างสงบสุข แต่กูเสือกเป็นคนเห็นแก่ตัว กูเป็นคนที่ไม่อยากให้เธอได้รับอันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากห่างไปจากเธอ

สิ่งที่เลือกในท้ายที่สุด ก็คือการปกป้องเธอกับลูกเท่าชีวิต

กูต้องมีเล่ห์เหลี่ยม ต้องมีความแข็งกร้าว แข็งแกร่ง น่าเกรงขาม ต้องให้ใครรู้ไม่ได้ว่าจุดอ่อนคืออะไร แล้วก็ใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอดสองปี

น่ายินดีที่วันนี้... ได้ร้องไห้เป็นครั้งแรกกับไหล่เล็กๆ นั่น

น่าดีใจที่คู่ชีวิตคือน้องสวดมนต์

กูคีบบุหรี่มาจุดไฟแช็ค พอติดไฟก็สูดควันเข้าจนเต็มปอด ก่อนที่จะพ่นควันขาวคลุ้งออกมาทางปากอย่างอ้อยอิ่ง

อาทิตย์หน้าต้องเข้าพบผู้นำประเทศจีน ต้องประลองยิงปืน ต้องยิงให้แพ้ท่านผู้นำเพื่อเป็นการเอาอกเอาใจคนใหญ่คนโต

“เหอะ” กูแค่นหัวเราะออกมา ก่อนที่จะฉีกยิ้มพราย

การตีสนิทคนที่มีอิทธิพลสูงกว่า ก็ไม่ได้ยากเกินใจอะไรขนาดนั้น

แต่ขัดใจเป็นบ้า กับคนที่ชอบเอาชนะอย่างกู

[จบพาร์ท : ตะขวด]

“สรุปจุดอ่อนของมันก็คือผู้หญิงคนนั้นจริงๆ สินะ”

“ใช่ค่ะคุณเฉิน วันนี้ดิฉันเห็นกับตาระหว่างที่ปัดกวาดห้องของคุณหนูเล็ก เหมือนจะคุยกันเป็นภาษาไทยที่ไม่ค่อยเข้าใจนักค่ะ”

หลิวเฉินเหลือบตามองผู้เป็นบิดาที่นั่งท้าวคางฟังอย่างเคร่งขรึม ก่อนที่จะพยักหน้ารับรู้แล้วปัดมือไล่ผู้หญิงที่ให้เข้ามาทำงานเป็นหนอนบ่อนใส้ภายในบ้านของฝานเหอ แล้วก็ตามคาด ฝานเหอพาผู้หญิงที่บอบบางคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมกับเด็กที่น่าจะเป็นลูกติดของมัน เวลาคุยเรื่องสำคัญ ก็คุยแต่กับพวกมือขวามือซ้ายในบ้าน คุยกับผู้หญิงคนนั้นก็จะคุยภาษาไทยจนหนอนบ่อนใส้ฟังไม่เข้าใจ

รอบคอบซะจริง คงไม่ไว้ใจใครที่อยู่ในบ้านเหมือนกันสินะ

แต่ที่ยอมพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ก็เพราะคงพอรู้ว่าคนส่วนใหญ่เป็นคนของฝั่งมันทั้งหมด ถ้าเกิดทางหนอนที่เราส่งไปตุกติกขึ้นมา มันคงไม่ลังเลที่จะฆ่าทิ้งอย่างเลือดเย็นแน่ๆ

ยัยผู้หญิงที่ให้เป็นสายสืบบอกว่ามันดูใจดีไม่เหมือนหน้าตา แค่เห็นว่าตกระกำลำบากก็ให้เข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านในคฤหาสถ์หลังนั้นแล้ว แต่มันก็คงไม่โง่ขนาดนั้น

“เอาไงดีครับคุณพ่อ?”

หลิวเฉินหันไปขอคำแนะนำจากบิดาบังเกิดเกล้า นั่งก็คือฟ่งเฉิน ผู้เป็นพ่อแท้ๆ และผู้กุมอิทธิพลมืดส่วนหนึ่งเพราะถูกธุรกิจของฝานเหอแย่งพื้นที่

“อาทิตย์หน้าแกต้องเข้าพบผู้นำประเทศจีนพร้อมกับฝานเหอใช่มั้ย”

“ใช่ครับ”

“หาทางอยู่กับผู้หญิงของมันสองต่อสอง และหาเวลาที่จะสามารถติดต่อเธอโดยที่ไม่ให้มันรู้” หลิวเฉินชะงักไปนิดหน่อย ไม่คิดว่าการที่จะต้องเข้าหาผู้หญิงที่ไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่สักนิดจะมาถึงเร็วแบบนี้ “โน้มน้าวให้ผู้หญิงคนนั้นหลงรักแกให้ได้”

“ครับคุณพ่อ” ร่างสูงกำยำกำชับเนคไท ก่อนที่จะกระตุกยิ้มออกมาบางเบา

“...”

“ผมจะหาทางทำให้ผู้หญิงของมันตกมาเป็นของผมตามคำสั่งของคุณพ่อให้ได้ครับ”