EP.15 BELIEVE ME? (1)

เมื่อถึงวันจัดงานเลี้ยง

หนูหมุนตัวไปมาหน้ากระจกบานเท่าตัวตรงหน้า หลังจากแม่บ้านเข้ามาจัดแจงเสื้อผ้าให้ แล้วก็แต่งหน้าอย่างสวยงาม ภาพตรงหน้ากระจกก็ปรากฎเป็นผู้หญิงตัวเล็กในชุดราตรีสีน้ำเงินที่ดูสวยสง่า กระโปรงที่แหวกข้างทำให้ดูเซ็กซี่ขึ้นอีกนิด จนหนูรู้สึกอาย

“... ชุดนี้น่าจะแพงน่าดูเลย” หนูพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่จะจับชายกระโปรงหมุนไปมา

แต่ก็เพิ่งได้ใส่ชุดที่อลังการแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยล่ะค่ะ

หนูเหลียวมองไปทางพี่เจที่ยืนถือเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วให้ เขายกยิ้มเมื่อเห็นว่าหนูดูสวยในชุดราตรี จนหนูต้องก้มหน้างุด แต่ก็เลือกที่จะถามออกไป

“พี่ขวดล่ะคะ?”

“แต่งตัวอยู่ครับ อาจจะนานหน่อยเพราะคุยกับคุณลี่ จะให้ผมพาไปมั้ยครับ?” หนูพยักหน้าหงึกหงักเมื่อเขาเสนอความคิด ก่อนที่ร่างสูงจะส่งชุดที่พับอย่างเรียบร้อยในอ้อมแขนให้กับแม่บ้านที่กุลีกุจอกันจัดชายกระโปรงให้หนู ในขณะที่ส่งมือให้ “กระโปรงมันค่อนข้างยาว น่าจะเดินลำบากนะครับ”

“ขอบคุณนะคะ” หนูเอ่ยขอบคุณเขาอย่างจริงใจ พร้อมกับวางมือลงบนมือเขา แล้วเดินอยางทุลักทุเลไปที่ห้องข้างๆ ที่เป็นห้องของพี่ขวด

ก็อกๆ

พี่เจเคาะประตูด้วยหลังมือ หนูได้ยินเสียงพูดเป็นภาษาจีนแว่วๆ จนเขาเปิดประตูเข้าไป แล้วก็เห็นว่าหลังประตูคือพี่ขวดในชุดสูทที่กำลังกลัดกระดุมที่ข้อมือ แล้วกำชับสูทให้เข้ารูปอย่างสมาร์ท

เขากำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนร่างกำยำ หน้าตาดุๆ ที่หนูพอจำได้ว่าคือคนที่เข้ามาอุ้มเจ้าขาไปดูแลก่อนจะขึ้นเครื่อง แล้วพี่ขวดก็บอกว่าเขาไว้ใจได้ น่าจะเป็นคนที่ชื่อคุณลี่ที่พี่เจบอก

หนูเหลียวมองไปทางพี่เจ แล้วก็เห็นว่าเขายกยิ้มให้ ในขณะที่พี่ขวดหันมามอง

เขามีสีหน้าพึงพอใจตอนที่จ้องมองหนูตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แล้วพยักหน้ามาทางตัวเอง

“มานี่สิ” หนูมีสีหน้าละล้าละหลังในขณะที่เหลือบไปมองทางคุณลี่ แล้วก็เห็นว่าเขาคลี่ยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“เอ่อ... หนูต้องทำตัวยังไงเหรอคะ”

หนูถามพี่ขวดตอนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขาอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นว่าสีหน้าของพี่ขวดประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่ถึงตัวเขาร่างสูงใหญ่ก็รั้งเอวหนูเข้ามาในอ้อมแขน และลูบปอยผมของหนูที่ถูกปล่อยสยายและดัดเป็นลอนอย่างสวยงามด้วยความภาคภูมิใจ

“เมียพี่สวยจริงๆ ชักหวงแล้วดิ”

“มะ... ไม่ใช่เวลามาพูดแบบนี้สักหน่อยนะคะ” หนูพูดแล้วดันอกเขาออกเบาๆ เมื่อเขาออกปากชมทันทีที่ถึงตัว อีกอย่างเพราะรู้สึกว่าหน้าอกตัวเองเสียดสีเข้ากับอกหนาของเขาเข้าเต็มๆ เลย แบบนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“คุณลี่ไม่ว่าอะไร คุณลี่รู้จักพี่ดี” เขาคงพอจะรู้ว่าหนูแคร์ทั้งสายตาของคุณลี่และพี่เจที่มองมาด้วยรอยยิ้ม “รวมทั้งไอ้เจด้วย”

“หนูไม่ชินน่ะค่ะ” หนูเม้มริมฝีปากขณะที่พึมพำออกมา

พี่ขวดหัวเราะเบาๆ

“พี่ไม่ทำอะไรมากกว่านั้นหรอกว่ะ” เขาออกปากแก้ตัว

“... หนูเชื่อพี่ได้แค่ไหนคะ?” หนูย้อนกลับไป แล้วเขาก็ฉีกยิ้มออกมาอีก เหมือนร่างสูงเองก็ชอบที่หนูทำตัวรั้นแบบนี้

“ดุเก่งจังนะ ไปเลยก็ได้ครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมกับหันไปพยักหน้าให้คุณลี่ที่ฉีกยิ้มกลับแล้วเดินนำออกไปจากห้อง

ระหว่างนั้นหนูถึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

“... แล้วเราจะเอาเจ้าขาไปด้วยรึเปล่าคะ?”

พี่ขวดที่โอบเอวหนูไว้คลี่ยิ้มบางเบาข้างมุมปาก พร้อมกับสั่นหน้า

“ไม่ดีกว่า งานนี้เป็นงานที่ค่อนข้างนาน ถ้าพาลูกไปอาจจะทนไม่ไหว ไม่อยากให้ลูกต้องเจอบรรยากาศแบบผู้ใหญ่เร็วเกินไปเหมือนกัน”

“... จริงด้วยนะคะ” หนูครางรับอย่างเข้าใจ แล้วก็เดินตามเขาลงไปที่รถคันหรูที่จอดรออยู่ด้านล่าง

พี่ขวดส่งมือหนูให้เข้าไปนั่งในรถ ในขณะที่จะตามเข้าไปนั่งตาม แล้วพี่เจก็ชะโงกหน้าเข้ามาก่อนที่ประตูจะปิด และคุณลี่ก็เข้าประจำที่ฝั่งคนขับ

“กูจะตามไปทีหลัง มีข่าวร้ายอะไรก็โทรมาบอก”

“อืม” พี่ขวดพยักหน้ารับ ก่อนที่พี่เจจะปิดประตูกลับให้อย่างเรียบร้อย

หนูมุ่นคิ้วเล็กน้อย มีสีหน้าแปลกใจกับคำพูดของเขาขึ้นมาครามครัน

ข่าวร้ายที่ว่าหมายถึงอะไรเหรอ?

ผ่านไปไม่นานนัก รถคันหรูก็เคลื่อนเข้ามาจอดหน้าตึกระฟ้าที่สวยงาม ตรงหน้ามีคนที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดเฝ้าดูความเรียบร้อยอยู่หน้างาน มีผู้คนในชุดราตรีเดินกันขวั่กไขว่ พรมแดงถูกปูอยู่หน้าประตูยาวลงมาถึงสุดบันไดด้านล่าง ผู้คนที่ดูเหมือนจะเป็นเหล่าคนมีหน้ามีตากำลังควงแขนกันเดินเข้าไป และถูกช่างภาพและนักข่าวมากมายถ่ายรูปอย่างบ้าคลั่ง

นะ... นี่มันเป็นงานเลี้ยงที่ดูหรูหราเกินกว่าที่คิดไว้มากเลยค่ะ

“ไม่ต้องตื่นเต้น แล้วจับมือพี่ไว้” พี่ขวดกระซิบเสียงหนัก พร้อมกับส่งมือหนามาให้ตอนที่คุณลี่จอดรถเทียบด้านหน้าซึ่งมีนักข่าวและช่างภาพมากมายที่รัวแสงแฟลชจนหนูรู้สึกตาลาย

“นะ... หนูไม่มั่นใจเลย” หนูกระซิบเสียงสั่น เพราะรู้สึกกลัวขึ้นมา

หมับ

พี่ขวดรั้งแขนหนูเข้ามาใกล้ แล้วจูบหน้าผากหนูหนักๆ ในตอนนั้นเพื่อคลายความกลัว มันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยนและอบอุ่นมากๆ

“พี่อยู่นี่”

“...”

“ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”

หนูเม้มริมฝีปากแน่น ในขณะที่พยักหน้ารับคำทั้งที่ทั้งดวงหน้าเริ่มแดงก่ำจากการกระทำที่แสนโรแมนติกของเขา ก่อนที่จะบีบมือเขากลับเมื่อพี่ขวดเปิดประตูรถออกไป พร้อมกับก้าวเท้าออกจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขาผ่านมันมามากมายจนชินชาเสียแล้ว

ทันทีที่ก้าวออกมา แสงแฟลชมากมายรุมเข้าตาหนูจนแสบตาไปหมด หนูพยายามคลี่ยิ้มออกมา ในขณะที่พี่ขวดจะกุมมือแล้วพาหนูเดินขึ้นพรมแดงขึ้นไปด้านบน

มีคนตะโกนถามเป็นภาษาจีนตามมามากมาย พี่ขวดตอบเพียงสั้นๆ แต่หนูฟังไม่ออกว่ามันแปลว่าอะไร ในขณะที่จะจูงมือหนูผ่านตรงนั้นเข้ามาผ่านประตูใหญ่ และเข้ามาในงานเลี้ยงได้สำเร็จ

หนูเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

มะ... เมื่อกี้เกือบตาลายเลยแน่ะ

“รู้สึกยังไงกับวิถีชีวิตของคนมีชื่อเสียง?” พี่ขวดที่จ้องปฏิกิริยาของหนูเงียบๆ ฉีกยิ้มพร้อมกับถามติดน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ หนูเม้มริมฝีปาก แล้วแอบหยิกฝ่ามือเขาไปเบาๆ “เชี่ย เจ็บนะครับ”

“นะ... หนูจะบอกให้ว่าตอนที่อยู่กับคุณลุงที่เป็นนายกจังหวัดในตอนนั้น ก็มีไปดูงานด้วยเป็นครั้งคราวค่ะ”

“แต่ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่านี้?” เขาเลิกคิ้วเหมือนรู้ทันคำพูดที่หนูพยายามพุดออกมามากมายว่าหนูไม่เป็นไร หนูเลยสะอึก

“... ค่ะ” ก้มหน้างุดเลยเรา ก็ไม่ค่อยได้ไปดูงานกับคุณลุงบ่อยๆ พอคุณลุงขึ้นแท่นนายกรัฐมนตรี ส่วนมากก็จะพาน้าลัญไปด้วย ส่วนน้าลัญก็จะไปคู่กับคุณเป้เสมอๆ ในฐานะหน้าตาของภรรยาหลวง ในขณะที่หนูก็ได้แต่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน

เฮ้อ... จะว่าไปก็ไม่ค่อยได้เจออะไรแบบนี้จริงๆ นั่นล่ะค่ะ ทั้งที่มีคุณลุงเป็นคนใหญ่คนโตแท้ๆ

“... แต่น่าทึ่งไปเลยนะคะที่พี่ขวดดูมีชื่อเสียงขนาดนี้” หนูเลยงึมงำออกมา แล้วเขาก็กระตุกยิ้มหวาน

“ก็ถ้าผัวหนูไม่เก่งพอ ก็คงขึ้นมายืนจุดนี้ไม่ได้หรอก”

หนูเม้มริมฝีปากแน่นอีกครั้ง คนอะไรหลงตัวเองจริงๆ นะคะ แต่ก็ถูกตามที่เขาพูดนั่นแหละ

แต่ในระหว่างที่เรากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีผู้ชายท่าทางกำยำ หน้าตาดูมีภูมิฐาน ดูอายุจะมากกว่าพี่ขวดไม่กี่ปีเข้ามาพูดคุยด้วย ผู้ชายคนนั้นเหลือบมองหนูนิดหน่อย แล้วพูดคุยกับพี่ขวดอย่างเป็นมิตรเป็นภาษาจีน หนูเห็นว่าพี่ขวดยิ้มกลับไปตามมารยาท (เพราะหนูค่อนข้างรู้จักพี่ขวดดีน่ะค่ะ เมื่อก่อนเขาทำแบบนี้ได้ที่ไหน) แล้วก็พูดคุยมากมายในแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นมาก่อน

... นี่คงจะเป็นพี่ขวดตอนที่ผูกมิตรกับคนใหญ่คนโต แปลว่าผู้ชายคนนี้ก็คือผู้นำของประเทศจีนที่พี่เจเคยเกริ่นไว้สินะคะ เพราะหนูก็เคยดูข่าวมาบ้าง

ไม่น่าเชื่อว่าตัวจริง จะดูอายุน้อยกว่าหน้าที่ที่ทำอยู่มากๆ

หนูเผลอนึกชื่นชมคนตรงหน้าในใจ ก่อนที่จะมารู้สึกตัวอีกทีตอนที่พี่ขวดขยับใบหน้าเข้ามากระซิบข้างหู

“พี่ต้องเข้าไปยิงปืนกับท่านผู้นำ หนูอยู่กับคุณลี่ได้ใช่มั้ย?”

“อื้อ อยู่ได้ค่ะ” หนูตอบรับอย่างว่าง่าย พี่ขวดพยักหน้ารับ เขาถือวิสาสะจูบแก้มหนูต่อหน้าท่านผู้นำ แล้วเดินออกไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้นเลย

มะ ไม่ทันให้หนูได้ตั้งตัวที่จะหน้าแดงเลยนะ

ขนาดต่อหน้าคนใหญ่คนโตขนาดนั้น ยังจะมาหวงหนูอีก

... คนบ้า