EP.14 THINKING ABOUT U (1)

หนูตื่นขึ้นมาเพราะเจ็บแสบที่ตรงส่วนนั้น รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ไปเจอสงครามรักที่หนักหน่วงมาเลย

พอหยัดตัวลุกขึ้นมา ก็เห็นว่าแม่บ้านหลายคนในบ้านกำลังเตรียมอาหารเช้าเข้ามาให้ อาหารเช้าที่ว่าคือโจ๊กร้อนๆ รองด้วยจานอีกใบอย่างประณีต วางบนโต๊ะที่สามารถเลื่อนมาเสริมถึงเตียงนอนได้ แถมที่ข้างโต๊ะยังมีแก้วน้ำที่ใส่น้ำเต็มใบ พร้อมกับขวดยาเล็กๆ

หนูเม้มริมฝีปาก นี่คงเป็นคำสั่งของพี่ขวดใช่มั้ยนะ จำอะไรเมื่อคืนไม่ค่อยได้เลย

รู้แค่ว่ารู้สึกเจ็บแสบตรงความสาวด้านล่าง

พอเงยหน้าขึ้นสบตาแม่บ้าน ก็เห็นว่าพวกเธอต่างมองมาที่หนูแล้วทำหน้าแดงกันทั้งนั้นเลย หนูกระพริบตาปริบๆ ในขณะที่เริ่มมองหาโทรศัพท์ของตัวเอง พอเห็นว่ามันถูกวางอย่างเรียบร้อยที่โต๊ะข้างเตียง ก็เลยคว้าขึ้นมาเพื่อกดแปลภาษาไทยที่จะถามพวกเค้าให้แปลเป็นภาษาจีนที่สามารถอ่านออกเป็นภาษาคาราโอเกะด้วย

หนูเคยเรียนภาษาจีนมาบ้าง แต่ไม่ชำนาญนักเพราะไม่ถนัดด้านนี้ แต่ถ้าเป็นภาษาอังกฤษก็คล่องปรื๋อเลยล่ะค่ะ

หนูเงยหน้าขึ้นสบตาพวกเธออีกครั้ง แล้วอ้าปากถามเป็นคำช้าๆ ชัดๆ

“คุณฝานเหอไปไหนเหรอคะ?” พวกเธอมองหน้ากันเมื่อหนูพูดออกมาได้ไม่คล่องนัก แค่อ่านตามคำแปลในโทรศัพท์แล้วพูดตามก็เท่านั้น แล้วหลังจากนั้น

พวกเธอก็ตอบกลับมาเป็นภาษาจีนที่รัวเร็วมากจนหนูทำหน้าตาเหรอหรา

อะ... พูดว่าอะไรนะคะ?

“พอแล้วล่ะ ออกไปได้” ทั้งหนูและแม่บ้านเหล่านั้นชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของคนที่เคยรู้จัก แถมยังเป็นเพื่อนของพี่ขวดสมัยที่เขาเรียน ปวช. ด้วย นั่นก็คือพี่เจ เขาพูดกับแม่บ้านเป็นภาษาจีนที่หนูไม่เข้าใจ

พี่เจก้าวฉับๆ เข้ามาจนถึงหน้าเตียงหนู ในขณะที่แม่บ้านพากันกรูออกไป เขาในชุดสูทดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่าตอนนั้นเยอะมากเลย

“สวัสดีครับน้องมนต์” เขาฉีกยิ้มให้หนูที่ขยับตัวอย่างยากลำบาก

“เอ่อ... พี่ขวดอยู่ไหนเหรอคะ?” หนูเลือกที่จะถามเขาออกไป เพราะคงมีแค่พี่เจที่หนูสามารถพูดคุยตอบโต้เป็นภาษาที่ตัวเองพูดมาตั้งแต่เกิดได้ เขาฉีกยิ้มกว้างขึ้น แล้วตอบกลับมา

“ซ้อมยิงปืนอยู่ครับ เพราะต้องเข้าพบผู้นำประเทศจีนอาทิตย์หน้า” หนูนิ่งไป ก่อนที่จะก้มหน้าลงมองโจ๊กบนโต๊ะ

“แล้ว... น้องเจ้าขา”

“แม่นมดูแลอยู่ครับ หนูคงลุกไม่ไหวแน่นอน” เขาขยิบตาให้ ซึ่งหนูไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร “ไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องน้องเจ้าขา มีคนดูแลอย่างดีรอบด้าน ไอ้ขวดเองก็คงไม่ปล่อยปละละเลยลูกตัวเองแน่นอน”

“ตะ... แต่หนูคิดว่าเด็กควรจะต้องได้อยู่กับพ่อแม่นะคะ” หนูพูดแล้วพยายามหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่ยังปวดหัวตุบๆ เหมือนดื่มของมึนเมามาอย่างหนักไม่มีผิด มารู้สึกตัวอีกทีก็เซจะล้มจนพี่เจต้องคว้าข้อมือไว้แน่น

“ไม่ได้นะครับ” ร่างสูงปรามอย่างนุ่มนวล “น้องต้องได้รับการพักผ่อน เมื่อคืนไอ้ขวดเล่นซะหนัก แถมเมามาอีก โดนยามาด้วย ถ้าไม่พักวันนึงรับรองร่างกายไม่ไหวเอาแน่”

“ดะ... โดนยา? เมามา?” หนูพยายามปะติดปะต่ออะไรหลายๆ อย่าง ก่อนที่จะเริ่มจำได้ว่าตัวเองถูกพี่ขวดชักชวนให้ดื่มไวน์สตอเบอร์รี่ เขาบอกว่ามันจะต้องไม่เป็นไร อีกอย่างเพราะเขาทำให้เขินด้วยเลยเผลอตอบรับ

แต่พอยกดื่มไปมันกลับวูบวาบที่ลำคอจนถึงท้อง สมองเริ่มรวนเร ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงไป

ภาพจำที่ติดอยู่ ก็คือตอนที่ตัวเอง...

กะ... กำลังมีอะไรกับพี่ขวด แถมมีอะไรในรถด้วยค่ะ

ฉ่า

พอนึกทุกอย่างออกหน้าหนูก็ร้อนวูบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รู้สึกอายจนต้องปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเองเอาไว้ แต่พอจะยกมือขึ้นมาก็เห็นว่ามีรอยจ้ำที่ข้อมือ เหมือนโดนขบเม้มมาอย่างหนัก

ชุดที่หนูใส่เป็นสายเดี่ยว... ถะ ถ้างั้นก็

พรึ่บ!

หนูรีบเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมปกปิดสายตาของพี่เจในทันที เพราะเมื่อคืนเท่าที่จำได้พี่ขวดร้อนแรงมากๆ ต้องมีรอยจ้ำตามตัวเยอะแน่ๆ เลย แล้วถ้าพี่เจเห็น พี่เจจะคิดยังไงล่ะเนี่ย แถมแม่บ้านที่เข้ามาเมื่อกี้อีก

ฮือ อายจะตายอยู่แล้ว

“พะ... พี่เจคะ” หนูเอ่ยปากออกไปทั้งที่ตัวเองถูกคลุมอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เห็นว่าเขาครางรับปนขำเล็กๆ

“ครับ?”

“ระ... รบกวนพี่เจไปเรียกคุณฝานเหอมาหาหนูทีค่ะ” หนูจงใจเรียกพี่ขวดว่าฝานเหอแทนชื่อที่เรียกบ่อยๆ นั่นก็เพราะหนูโกรธค่ะ

“...”

“ช่วยไปบอกเขาด้วยนะคะว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน”

พี่ขวดคนบ้า จะไม่ยกโทษให้เลยคอยดู