EP.13 คิดไปไกล (2) จบตอน

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้น

คุณเป้ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากที่พี่ขวดหายตัวไปเลยหลังจากที่เขาก้าวออกไปจากห้องของหนูวันนั้น วันที่เขาบอกว่าเราจะไปบอกคุณลุงด้วยกันว่าเราคบกันอยู่

คุณเป้ไม่ได้แจ้งความ แต่เขาได้บอกกับคุณลุงว่าพี่ขวดเป็นคนยิงเขาเข้าที่จุดเกือบสำคัญ ทำให้บาดเจ็บสาหัส แต่ไม่ถึงกับเสียชีวิต แล้วหนีไปพร้อมกับของกลางที่ใช้ก่อคดี

ทุกอย่างถูกปิดเป็นความลับ เพราะยังไงพี่ขวดก็คือลูกน้องคนสนิท ในขณะที่คุณลุงเองก็ถูกชะตากับพี่ขวดจนไม่อยากเอาเรื่อง

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น คุณน้าลัญกลับมาจากต่างประเทศในขณะที่คุณเป้ยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล หนูที่เฝ้าเขาแทนคุณน้าด้วยความเป็นห่วง เพราะส่วนหนึ่งเป็นความรับผิดชอบที่แฟนของหนูทำลงไป แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในชีวิตของหนูแล้ว... แต่หนูก็ไม่เคยลืมเขาเลย

หลังจากคุณน้าลัญกลับมา หนูก็ไม่ได้เฝ้าคุณเป้อีก หนูใช้ชีวิตด้วยความเคว้งคว้างมากมาย หนูไปเรียนโดยที่คุณลุงไม่คิดไว้ใจให้ใครเข้ามาทำงานด้วยอีก จึงเป็นพี่อดิสรที่รับหน้าที่ไปส่งหนูที่มหาลัยเกือบทุกวัน

น่าแปลกมากๆ ที่หนูร้องไห้ออกมา ซึมเศร้าอยู่หลายเดือน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คิดจะตามหาเขาเลย... หลังจากวันที่รู้ว่าเขาหายไป

อาจจะเป็นเพราะว่าเราคบกันได้ไม่นานนัก หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราแค่เกี่ยวข้องกันด้วยเรื่องอย่างว่าเท่านั้น หนูแค่คิดถึงเขาในบางเวลา และน้ำตาไหลลงมาด้วยความผูกพันเท่านั้น

หนูถูกคุณเป้เข้าหาตลอดเวลาหลังจากออกจากโรงพยาบาลทั้งๆ ที่ยังไม่หายดี คุณเป้พยายามดูแลหัวใจที่บอบช้ำของหนู คุณน้าลัญเองก็ฝากให้หนูดูแลคุณเป้แทนเธอ โดยที่หนูไม่รู้ว่ามันมีความหมายว่าอะไร

คุณเป้เริ่มขอร้องคุณลุงเพื่อเป็นคนส่งเสียหนูเรียนเอง และเริ่มแทรกซึมเข้ามาในฐานะผู้มีพระคุณต่อหนูทีละน้อย จนในที่สุด... หนูก็ไม่สามารถขัดความคิดเห็นของคุณเป้ได้ด้วยความเกรงใจ

หรือส่วนหนึ่ง... อาจเป็นเพราะว่าหนูซึมเศร้า กลายเป็นคนที่ไร้จิตวิญญาณต่อเรื่องความรักโดยสิ้นเชิง

หนูไร้ชีวิตชีวาเมื่อเดือนต่อมาคุณเป้ก็ขอหนูแต่งงาน ซึ่งไม่ผิดจากที่เคยคิดไว้เลย คุณเป้แสดงออกชัดเจนว่าชอบหนูมากจนเกินจะปิดบัง

ไม่มีวี่แววว่าพี่ขวดจะติดต่อกลับมา หนูรู้ว่าคุณเป้คิดยังไงกับหนู หนูรู้ว่าคุณเป้คุยกับน้าลัญและคุณลุงไว้แล้วว่าจะมาขอหนูแต่งงานเป็นภรรยาคนที่สองของคุณเป้

คุณเป้สัญญาว่าจะไม่บังคับถึงเรื่องอย่างว่า เพราะคุณลุงเป็นคนที่รักน้าลัญมากกว่าใคร ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคุณลุงตามใจน้าลัญได้ทุกอย่าง อาจจะมากกว่าตามใจหนูด้วยซ้ำ คุณลุงให้ข้อเสนอว่าห้ามล่วงเกินหนูแม้ว่าตอนแรกจะค้านหัวชนฝา แต่ก็ไม่สามารถค้านข้อตกลงที่หนักแน่นของลูกสาวได้

น้าลัญขอร้องให้หนูเข้าไปเป็นภรรยาในฐานะคนดูแลเพื่อให้คุณเป้เลิกเจ้าชู้ เพราะหลังจากที่คุณเป้สนิทกับหนูมากขึ้น เขายอมเลิกเที่ยว เลิกดื่มเหล้าเมื่อหนูอ้อนวอน

หนูตอบตกลง เพราะไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว

กับพี่ขวดก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วค่ะ หนูคงจะไม่อยากหาใครมาเป็นคู่รักอีก และหนูก็แค่อยากใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อลืมเขา

“ธีมจัดงานแต่งงาน หนูมนต์อยากให้เป็นแบบไหน” คุณเป้เอ่ยขึ้นมาตอนที่เรากำลังทานอาหารฝรั่งด้วยกันที่บ้านพักของคุณเป้ หนูเงยหน้าขึ้นมา แล้วมีสีหน้าไม่แตกต่างจากก่อนหน้านั้น “น้าทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้หนูพอใจกับงานแต่งของเรามากที่สุด”

“... หนูตามใจคุณเป้ค่ะ” หนูเปลี่ยนสรรพนามเหมือนตอนที่คิดเอาไว้ในใจก่อนหน้านั้น แล้วคลี่ยิ้มบางๆ

“หนูจะต้องสวยที่สุดเลย เมื่อถึงงานแต่งของเรา” คุณเป้ผุดลุกขึ้นมา หนูมองไปทางคุณเป้ ก่อนที่จะถูกเขาสวมกอดแนบกายอย่างหลวมๆ

“...”

“น้าจะส่งเสียดูแลหนูทุกอย่าง จนกว่าหนูจะเรียนจบ”

ในวันแต่งงาน หนูมีสีหน้าปกติ ซ่อนความกลัว ความเศร้าไว้ภายในใจ

กับเด็กผู้หญิงคนอื่น อาจจะมีอาการอีกแบบ แต่ที่หนูเป็นแบบนี้ เพราะส่วนลึกๆ หนูก็ผิดหวังในตัวพี่ขวดมากจริงๆ ที่เขาทำแบบนั้นแล้วก็หายไป หนูไม่รู้เหตุผลที่เขาทำ หนูไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยิงคุณเป้แล้วหนีไปจากชีวิตของหนู

แต่ที่หนูคิดได้ในตอนนั้น... คือเขาอาจจะหลอกลวงหนูมาโดยตลอด

หนูถูกพี่ขวดมีอะไรด้วยกันจนสมใจ แล้วทิ้งไปอย่างไร้ค่า ไม่มีตัวตน

หนูคงจะยอมคุณเป้ในท้ายที่สุดในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนที่รู้เรื่องสถานะของหนูกับคุณเป้

หนูในชุดแต่งงานช่างดูบริสุทธิ์ มือที่สั่นเทาด้วยความกลัวของหนูถูกมือหนาของคุณเป้วางทับลงให้หายสั่น

ถ้าลืมเขาไปได้... ก็คงจะดี

ผู้ชายคนแรกของหนู

สองปีหลังจากนั้น

มือหนากดเข้าไปดูในโซเชี่ยลมิเดียที่บล็อกผู้หญิงคนหนึ่งไว้ ทำเสมือนว่าเขาไร้ตัวตน หนีหายจากเธอไปจากชีวิตจนวันนี้

เขาปลดบล็อกออก แล้วเข้าไปดูความเคลื่อนไหว หลังจากได้รายงานมาจากสายของคนสนิทว่าเธอมีลูกกับสามีที่แต่งงานด้วยเมื่อสองปีก่อน

ใช่

น้องมนต์กับเสี่ยเป้ สองคนนั้นมีลูกด้วยกัน

หลังจากนั้นสองปีเขาสืบมาตลอด แต่ไม่ได้เจาะจงรายละเอียดทุกอย่างนัก เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของผู้ชายคนนั้น เธอถูกมันขอแต่งงานและบังคับให้มีลูกด้วยกัน

มือหนักวางลงที่โต๊ะเหล็กภายในเครื่องบินสุดหรู ผู้ชายในชุดสูทดูภูมิฐานยกมือขึ้นมาลูบคางตัวเอง

ยังไงความจริงที่ว่าเธอเป็นของเขาคนแรกก็ไม่ได้หายไป

เธอเป็นผู้หญิงของเขา

เครื่องบินลงจอดที่ลานกว้าง ผู้ชายตัวใหญ่ในสูทดำสนิทลุกขึ้นพร้อมกับมือขวาที่เดินตามไม่ห่าง ร่างสูงกดโทรศัพท์แล้วยกขึ้นจ่อใบหู หลังจากที่ได้รับคำเชิญให้ไปร่วมงานวันเกิดของหลานสาวนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศไทยคนใหม่ ที่ฉลองพร้อมกับลูกเขยและลูกของเธอกับมัน

‘ตะขวด’ ฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อกดดูรูปโปรไฟล์ของเธอ แล้วพบว่าเธอยังน่ารักจิ้มลิ้มไม่เปลี่ยนไป

เขามั่นใจ ว่าลูกสาวของมนต์ แท้จริงแล้วอาจไม่ใช่ลูกของเสี่ยเป้

เขาคือพ่อที่แท้จริงของเด็กคนนั้น

“น้องอาจไม่รู้ ว่าผมแตกในใส่น้องไปในวันที่เรามีอะไรกันในห้องน้ำโรงแรม”

เขากระซิบเสียงหนักกับตัวเอง แล้วออกเดินทางไปยังที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ

เพื่อหมายให้เธอกลับไปเป็นเมียของเขาอีกครั้ง

อายุยี่สิบสองแล้ว แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้โตขึ้นเลย

หนูเงยหน้าขึ้นมองบานกระจก เห็นตัวเองอยู่ในนั้น แต่ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกถึงความสดใสจากสีหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์บางเบาเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากที่หนูคลอดลูกสาวออกมาเมื่อไม่นานมานี้ ร่างกายก็อิดโรยไปหมดเพราะอุ้มท้องมานับเก้าเดือน ตัวหนูเล็กนิดเดียว พอยิ่งอุ้มท้องก็ยิ่งเหนื่อยล้ามากขึ้น แต่ก็รู้สึกดีที่ได้เห็นหน้าลูก

แต่ที่น่าเศร้าไปกว่านั้น... ก็คือลูกสาวของหนูมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับคนๆ นั้นอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

ใช่สินะคะ ก็จะเป็นลูกสาวของสามีทีจดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมายได้ยังไง ในเมื่อหนูกับคุณเป้ไม่เคยมีอะไรกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว หนูแต่งงานกับคุณเป้เพื่อเป็นคนดูแลของเขาไม่ให้นอกลู่นอกทางจากน้าลัญเพียงแค่นั้น หนูยอมแต่งงานเพราะหนูรู้สึกไม่มีค่าอีกแล้ว

ยิ่งผู้ชายคนนั้นสร้างสายสัมพันธ์ที่มีชื่อว่าลูกทิ้งไว้ เวลาเห็นหน้าลูกสาวทีไร หนูจึงมักจะเจ็บปวดทุกครั้ง

หนูอายุยี่สิบสองวันนี้แล้ว หลังจากแต่งงานกับคุณเป้ตอนที่เรียนจบปีหนึ่ง หนูก็รู้ว่าตัวเองท้องหลังจากนั้นสองอาทิตย์ โดยที่คุณเป้กับหนูไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หนูรู้ได้ทันที... ว่าหนูท้องกับใคร

คุณเป้เองก็รู้ เขาให้สัญญากับหนูในห้องนอนว่าจะขอบอกคุณลุงว่าเป็นลูกสาวของเขากับหนู แม้เวลาจะรวดเร็ว แต่คุณลุงก็ไม่มีทีท่าสงสัย

คุณลุงไม่เคยรู้ว่าหนูกับพี่ขวดเคยคบกัน... เพราะฉะนั้นมันจะเป็นความลับตลอดไปค่ะ

วันนี้เป็นวันฉลองวันเกิดของหนู พร้อมกับเป็นวันฉลองว่าที่ลูกสาวภรรยาคนที่สองของเสี่ยเป้ แม้จะดูไม่มีเกียรติที่ถูกย้ายสำมะโนครัวเข้ามาเกี่ยวดองเป็นภรรยาน้อย แต่เพราะความรักที่คุณลุงมีให้กับน้าลัญ เลยทำให้ทุกอย่างเป็นเรื่องปกติได้

หนูแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาว ผมยาวสยายสีดำขลับถูกปล่อยลงตามธรรมชาติและมัดโบว์ไว้ข้างหลัง ข้างๆ กันกับหนูมีน้าลัญที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง

น้าลัญใจดีกับหนูเสมอ แม้ว่าสุดท้ายเธอจะบังคับให้หนูทำอะไรก็ตาม

“ออกไปได้แล้ว” คุณน้าปัดมือไล่ช่างแต่งหน้าประจำตัวของเธอออกไปจากห้อง ปรายแววตาคมกริบมาที่หนูที่นั่งห่อไหล่อยู่หน้าบานกระจก น้าลัญเดินเข้ามา แล้วใช้สองมือเรียวลูบบ่าหนูที่เปลือยเปล่าเบาๆ

“...”

“เพราะน้าไม่สามารถมีลูกได้ ถึงต้องลำบากหลานแบบนี้” คุณน้าพูดอย่างโอบอ้อมอารีย์ ก่อนจะสวมกอดหนูเอาไว้ “น้ายอมให้สามีมีใครต่อใครมากมาย... แต่น้าเข้าใจแล้ว ว่าผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ขยะกามารมณ์ชั่วคราว”

“...”

“น้ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้สามีของน้ากลับสู่เส้นทางเดียว รวมถึงทำให้หลานพ้นจากมลทิน” คุณน้าจูบแก้มหนูเบาๆ หนูหลุบตาลงมองมือตัวเองข้างหนึ่งที่กุมกระโปรงแน่น หนูรู้ว่าคุณน้าหมายถึงเรื่องที่หนูท้องกับพี่ขวด ถ้าคุณเป้ไม่รับไว้ น้องเจ้าขาก็คงจะเป็นเด็กที่ไร้พ่อบังเกิดเกล้า “น้าอยากให้หลานมีความสุข แม้ว่ามันจะดูทุเรศที่น้าทำแบบนี้กับหนู ได้โปรดยกโทษให้น้าด้วยนะจ้ะ”

“ไม่หรอกค่ะ” หนูตอบกลับไป แล้วจับมือคุณน้าเบาๆ “ถ้าคุณน้าและคุณเป้ไม่ช่วยหนู หนูอาจจะ...”

“เอาเถอะ”

“...”

“เข้าไปดูงานกันนะ”

“แล้ว...” หนูเอ่ยปากออกมาถึงลูกสาวของตัวเอง ที่ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกสาวที่เกิดกับคนที่หนูเคยรัก แต่เขากลับทิ้งหนูไว้กับลูกก็ตาม หนูก็ยังรักลูกเป็นที่สุดอยู่ดี “น้องเจ้าขาล่ะคะ”

“เจ้าขาอยู่ที่ฮอลล์ เป้อุ้มดูงานรอบๆ อยู่น่ะ” หนูพยักหน้ารับรู้ ถึงแม้ว่าคุณเป้จะไม่ใช่พ่อจริงๆ ของน้องเจ้าขา แต่คุณเป้กลับเอ็นดูเจ้าขามากเกินไป จนเลิกได้ทุกอย่างเพราะเธอ

“ขอบคุณนะคะ น้าลัญ”

หนูเดินออกมาโดยที่มีคุณน้าลัญกุมมืออยู่ไม่ห่าง นั่นเพราะร่างกายหนูอ่อนแอมากในช่วงหลังๆ มานี้ หนูเห็นคนมางานเต็มไปหมด มีแต่คนในสังคมชั้นสูง พยายามชะเง้อคอมองหาน้องเจ้าขาและคุณเป้ ก็เห็นว่าอยู่ในวงล้อมของผู้หญิงเยาว์วัยหลายคน

“คุณเป้นี่เนื้อหอมเสมอเลยนะคะ” หนูพูดกับน้าลัญที่บีบข้อมือหนูแน่นขึ้น ก่อนที่เธอจะจูงมือหนูเดินเข้าไปหาคุณเป้

“อ้าว ลัญ หนูมนต์” คุณเป้เอ่ยทักเราทั้งสองคนทันที ผู้หญิงที่ดูอายุเท่ากันกับหนูเหล่านั้นมองมาทางหนูและน้าลัญเหมือนเกรงใจที่ว่าเราต่างเป็นภรรยาของคุณเป้ และเด็กน้อยที่คุณเป้อุ้มอยู่ก็คือลูกสาวของหนู ทุกคนต่างถอยห่างตอนที่น้าลัญเดินไปควงแขนข้างหนึ่งของคุณเป้ไว้

“คุณนี่อีกแล้วนะ พอสักทีกับเรื่องผู้หญิง”

“ผมพอตั้งแต่มีหนูเจ้าขาเข้ามา คุณเลิกหึงหวงไร้สาระแล้วทำหน้าที่เมียใหญ่ให้ดีเถอะ” คุณน้าทั้งสองทะเลาะกันเหมือนปกติ หนูมองไปอย่างอึดอัด ไม่เคยชินสักทีกับสถานการณ์แบบนี้ ถึงจะตบแต่งเข้ามา หนูก็คือผู้น้อยอยู่ดี

“ขอให้พอจริงๆ เถอะเป้” น้าลัญกระซิบลอดไรฟัน ก่อนที่จะส่งยิ้มให้เมื่อแขกเดินเข้ามาทักทาย และรับหน้ากับคุณเป้และน้องเจ้าขาแทนหนูที่ยืนกุมมืออยู่ข้างๆ

อยากอุ้ม อยากกอดน้องเจ้าขาบ้างจัง เพราะตั้งแต่คลอดก็ไม่ค่อยได้อุ้มเลย

แต่อีกใจหนึ่ง... หนูก็ไม่ใช่ภรรยาจริงๆ ของคุณเป้ แค่คนคอยดูแลเท่านั้นเอง

หนูถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองผู้คนมากมายแล้วรู้สึกตาลาย ป้องหน้าก่อนที่จะเดินเลี่ยงออกมาที่โซนเครื่องดื่ม ยืนมองเหล่าน้ำสีอำพันที่เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หนูทอดถอนใจเมื่อเห็นว่าเป็นสิ่งที่หนูไม่ชอบดื่ม

หนูหมุนตัวจะหันกลับไป ก่อนที่จะชนกับอกของใครบางคนที่ทั้งตัวใหญ่และสูงมากดังปึ่ก เครื่องดื่มที่เขาถืออยู่หล่นลงไป แต่เขาโน้มตัวมาคว้าไว้ทัน หากแต่น้ำก็กระจายออกมา แล้วเลอะเสื้อสูทราคาแพงของเขาจนเปียก

หนูทำหน้าตื่นทันทีที่รู้สึกตัว รีบยกมือไหว้ขอโทษเขาทันทีโดยที่ไม่กล้ามองใบหน้าของเขา

“ขะ... ขอโทษจริงๆ นะคะ หนูหมุนตัวไม่ระวังเองค่ะ” หนูหลับหูหลับตาขอโทษ แล้วก็รู้สึกได้ถึงมือหนาที่เอื้อมผ่านตัวมาวางแก้วไวน์แก้วนั้นลงที่โต๊ะวางเครื่องดื่มด้านหลัง พอลืมตาขึ้นมา แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา

เรา... อยู่ใกล้กันมาก ราวกับว่าหนูกำลังถูกกักขังไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่ง และหนูก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาเป็นใคร

“ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มที่เคยได้ยินบ่อยๆ เวลาอยู่บนเตียงด้วยกันกระซิบเสียงหนักที่ข้างหู

“...!”

“ถือว่าเจ๊ากัน สำหรับเวลาที่พี่หายไป”