EP.14 THINKING ABOUT U (3)

ตกเย็น หนูแต่งตัวด้วยชุดเดรสจีนที่พี่ขวดส่งให้ เพราะไม่มีทางเลือกต้องใช้ของที่เขาซื้อให้ เพราะว่าชุดเก่าๆ ที่อยู่ที่บ้านที่ประเทศไทยเขาไม่ได้เอามาด้วย

จะว่าไปก็คิดถึงคุณลุงเหมือนกันนะคะ ป่านนี้อาการป่วยจะเป็นยังไงบ้าง ไหนจะคุณพ่อที่รักษาอาการป่วยที่ต่างประเทศด้วย

หนูถอนหายใจตอนที่เดินไปสอดส่องที่ห้องของลูก เพราะพี่ขวดหายไปตั้งแต่ที่หนูบิดหูเขาจนแดงไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าที่หายไปจะน้อยใจหรือกลัวกันแน่นะ แต่ถ้ากลัวก็ดีสิคะ คนดื้อรั้นแบบนั้นต้องให้กลัวให้เข็ดไปเลย

หนูได้ยินเสียงเจ้าขาหัวเราะเอิ้กอ้ากแว่วๆ มาจากห้อง เห็นว่าประตูไม้สลักที่ทำมาอย่างดีแง้มอยู่นิดๆ หนูเลยค่อยๆ แอบอยู่หลังประตูแล้วมองลอดเข้าไปข้างใน

แล้วก็เห็นว่าเป็นร่างสูงกำยำของพี่ขวดที่กำลังอุ้มลูกยกขึ้นยกลงไปมา เล่นกับลูกแบบดิบๆ เหมือนตัวคุณพ่อ แต่เจ้าขากลับชอบมาก ดูสิ หัวเราะชอบใจใหญ่เลย

ปกติเจ้าขาไม่ได้ชอบการเล่นที่รุนแรงแบบนี้สักหน่อยนะ

หนูอยากจะเข้าไปปราม เพราะส่วนตัวแล้วเป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนโยนกับลูกมาก แต่จะพูดให้ถูกก็คือหนูแทบไม่มีเวลาได้จับลูกเลยตอนที่อยู่กับน้าลัญ เพราะคนที่จัดการทุกอย่างจะเป็นแม่นม

ตอนนี้ก็เหมือนกัน เพราะไม่ค่อยได้อยู่ด้วยมากนัก... ก็เลยไม่กล้าเข้าไปขัดการละเล่นกันของสองพ่อลูก

“ป๊าขอโทษนะหนูขา ที่ป๊าไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับหนู” หนูได้ยินเสียงทุ้มนุ่มลึกของพี่ขวดที่พูดกับลูกอย่างอบอุ่น และยกลูกลงมาจูบแก้มใสอย่างรักใคร่ “ตั้งแต่ที่ป๊าเข้ามาจับงานนี้ ป๊าก็ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ทั้งที่ป๊าอยากอยู่กับหนูแทบตาย”

“...”

“ป๊าอยากให้คุณภาพชีวิตของหนูดีที่สุดนะครับ ป๊าพยายามเพื่อหนูและแม่เขาอยู่นะ” หนูชะงักไป แล้วก็เห็นว่าเขาค่อยๆ วางลูกลงในเปลใหญ่อย่างทนุถนอม ในแบบที่ทำกับหนู ก่อนที่จะค่อยๆ ทรุดลงนั่งยองๆ คุยกับลูกสาวตัวเองเหมือนคุยรู้เรื่องกัน “ป๊ารักหนูดั่งแก้วตาดวงใจ หนูล่ะรักป๊ามั้ย?”

หนูเผลอเอามือมาปิดปากตัวเองเพราะหน้าร้อนขึ้นมา เหมือนเขากำลังบอกรักหนูอยู่เลย หรือเพราะหนูมาแอบฟังก็เลยร้สึกแบบนั้นก็ไม่รู้

เพิ่งเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ ... ที่หนูได้มีครอบครัวเป็นของตัวเอง มีลูกที่น่ารัก มีสามีที่รักหนู

หนูยินดีกับสิ่งที่ได้รับมานะ จนเผลอคิดว่ามากเกินพอด้วยซ้ำ

“แอบฟังอยู่ใช่มั้ย น้องมนต์?”

แต่ระหว่างที่กำลังประทับใจ หนูก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างสูงโพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พอมองตามไป ก็เห็นว่าเขาไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ ยังคงคลี่ยิ้มอบอุ่นให้ลุกสาวอยู่เหมือนเดิม

“อะ... เอ่อ” หนูค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะก้มหน้างุดยอมรับความผิด ทั้งที่ไม่รู้ว่าหนูผิดตรงไหนด้วยซ้ำอ่ะ “ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทแอบฟังพี่คุยกับลูก... พอดีว่าหนูจะเข้ามาดูเจ้าขาพอดี กลัวอยู่กับแม่บ้านแล้วจะเหงา”

“หึ ชอบแอบฟังจังนะคะ” เขาหันมากระตุกยิ้มพรายให้อย่างรู้ทัน “ตั้งแต่ที่พี่คุยโต้กับคุณลัญ หนูก็คงแอบฟังไปส่วนนึงใช่มั้ย”

หนูสะดุ้งโหยงเลย ขะ... เขารู้ได้ยังไง? ถึงมันจะผ่านมาแล้วสักพักก็เถอะนะคะ

“... หนูขอโทษนะคะ” หนูก้มหน้างุดเลย “หนูไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังเลย แต่พอดีได้ยินเกี่ยวกับเรื่องที่บ้านนู้น ก็เลยอยากรู้”

“...”

“... หนูคิดว่าถ้าถามไปตรงๆ พี่ขวดคงไม่บอกหนูแน่ๆ” หนูเห็นว่าเขาหยัดกายลุกขึ้นยืนหลังตรง แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่จะใช้มือหนาเชยคางหนูที่หน้าแดงขึ้นสีเลือดฝาดขึ้นมา

“แล้วที่หน้าแดงนี่ เกี่ยวกับเรื่องคุณลัญด้วยรึเปล่า?” หนูเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าเขากำลังหรี่ตาจับผิดแล้วฉีกยิ้มที่ดูร้ายกาจมากๆ ในความรู้สึกของหนู เขาคงรู้ใช่มั้ยคะว่าหนูรู้สึกดีที่ได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดกับลูก

“... ไม่เชิงค่ะ” ตอบกลับไปแบบไม่เต็มปากนัก ก่อนที่จะจับมือเขา “แค่ดีใจที่พี่เล่นกับลูกแค่นั้นเองค่ะ”

พี่ขวดเงียบไปเมื่อเห็นว่าหนูเลือกที่จะตอบออกมาตรงๆ มากกว่าที่จะมาโกหกเขา นั่นก็เพราะว่าความสัมพันธ์ของเรายังไงก็คือครอบครัวนี่คะ แม้ว่าตอนแรกจะไม่สมบูรณ์นักจนเขากลับมา แต่ตอนนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์ขึ้นมานิดหน่อย

“พี่รักหนูกับลูก” เขากระซิบเสียงโทนต่ำ ก่อนที่จะบีบมือหนูที่กุมมือเขาข้างที่เชยคางหนูของเขากลับอย่างแนบแน่น “รักมากกว่าชีวิตพี่ซะอีก”

“ไม่พูดแบบนั้นสิคะ” หนูทำสีหน้ากังวล เพราะไม่ชอบเลยเวลาที่เขาพูดเหมือนพร้อมจะตายได้ตลอดเวลาแบบนั้น ก่อนที่จะถูกเขารั้งเอวบางๆ เข้ามาใกล้ต่อหน้าลูกที่ยืนมองเราทั้งคูคุยกันตาแป๋ว

“หนูอาจจะรู้สึกแย่มาก ตอนที่พี่เลือกเดินออกไปตอนนั้น พี่พอรู้”

“...”

“แต่อยากให้รู้ว่าใจคนที่มันเลือกเดินออกมาตอนนั้น ก็เจ็บแทบขาดใจเหมือนกัน” หนูสบตาเขากลับ แล้วพี่ขวดก็คลี่ยิ้มบางเบาที่มุมปาก “หนูรู้มั้ยว่าตอนที่พี่รู้สึกไม่เหลือใครในชีวิต หนูก็เข้ามา ทั้งๆ ที่พี่ทำระยำกับหนูสารพัดตอนเจอกันครั้งแรก”

“...”

“ตอนที่พี่เดินออกมาครั้งที่สอง... หนูก็คลอดสิ่งที่สำคัญที่สุดมาให้พี่ ทำให้พี่รู้ตัวว่าควรจะเดินหน้าต่อ เพื่อไปรับหนูกับลูกกลับมาอยู่ด้วยกัน”

“...”

“ตอนที่พี่วัยรุ่น พี่ไม่เคยสนใจคำว่าครอบครัว พี่ทิ้งขว้างคำว่าครอบครัวไปด้วยความคะนอง แต่พอได้เจอหนู พี่กลับต้องการมันมากจนใจแทบขาด” หนูคลี่ยิ้มอบอุ่นกลับไปให้เขาที่พรั่งพรูทุกอย่างออกมา รู้มั้ยว่าตั้งแต่ที่กลับมาเจอกัน เขาไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้หนูเห็นเลย จนตอนนี้... ตอนที่เหลือแค่หนูกับลูกและเขาแค่สามคน “พอได้มีลูกสาวเอง ก็รู้ได้เลยว่าสิ่งที่พี่ทำกับหนูตอนเจอกันครั้งแรก มันทำให้ใจคนเป็นพ่อเจ็บแค่ไหน”

“...”

“ถ้าพ่อหนูฟื้นขึ้นมา คงไม่ยินดีกับพี่ที่กลายมาเป็นสามีหนูนักหรอกว่ะ” เขาพูดแล้วก้มหน้าที่ดุดันนั่นลง “พี่ควรต้องทำยังไง?”

“... ตลกจังเลยนะคะ” หนูตอบกลับไป แล้วบีบมือเขาแน่นขึ้น “ที่คุณฝานเหอที่ทำธุรกิจจนรุ่งเรืองขนาดนั้น กล้าชนกับปัญหาทุกสิ่งมาถามผู้หญิงธรรมดาอย่างหนูแบบนี้น่ะค่ะ”

“หึ” เขาแค่นหัวเราะ “ดูพี่เป็นงี้ แต่สิ่งที่พี่ทำก็คือกำลังแย่งหนูมาจากพี่ชายของพ่อหนูนะ”

“...”

“แน่นอนว่าพ่อหนูต้องไม่พอใจพี่แน่”

“นั่นสิคะ” หนูตอบกลับไปอย่างอ้อยอิ่ง แล้วคลี่ยิ้มอีก “หนูก็คิดถึงพ่อเหมือนกันนะ... และหนูก็รักทั้งคุณพ่อ และคุณลุง เพราะอย่างนั้นหนูคงจะให้คำตอบที่พี่อยากฟังไม่ได้หรอกค่ะ”

“...”

พี่ขวดเงียบไป เขามีสีหน้าหม่นหมองลงทันที หนูเองก็ไม่รู้หรอกว่าเขาหมายถึงเรื่องไหน เขาคงมีปัญหากับน้าลัญกับคุณเป้อยู่โดยส่วนตัว คงเป็นปัญหาที่รุนแรงน่าดู นั่นทำให้เขาเกลียดไปกระทั่งคุณลุงที่เป็นนายกรัฐมนตรีของหนูด้วย

ในฐานะที่หนูไม่ได้อยู่ในสถานะอย่างเขา หนูที่รักทั้งน้าลัญและคุณลุงเพรราะเป็นญาติกัน คงให้คำตอบที่น่าฟังให้เขาไม่ได้หรอกค่ะ

แต่ว่านะคะ

“แต่ว่า... หนูก็ยังรักพี่นะคะ” หนูเอ่ยออกมาแผ่วเบามากจนแทบไม่ได้ยิน แต่เขากลับได้ยินมันจนได้

หมับ

เขารั้งตัวหนูเข้ามากอดเอาไว้แน่น ปล่อยน้ำตาที่อัดอั้นสะสมไว้ให้ไหลลงกับชุดเดรสจีนของหนู ตัวเขาที่ใหญ่กว่าตัวหนูมากสั่นเทา จนหนูที่รองรับน้ำตาของความกดดันของเขาไว้ ต้องเอื้อมมือมาลูบหลังเขาเบาๆ

หนูไม่เข้าใจความรู้สึกที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆ อย่างของเขาหรอก

... แต่หนูก็รับฟังได้นะ เพราะพี่ขวดเป็นสามีหนูนี่นา