Chapter 3.‘ไรอัน โจนส์’ !

เพราะใช้ชีวิตคนเดียวจนชิน ได้เวลาเลิกงานแล้วแต่เธอไม่รีบร้อนออกจากบริษัท ก็ไม่รู้จะรีบกลับไปทำไมนี่นะ รถก็ติด เธอมักนั่งเล่นในที่ทำงานต่ออีกหน่อย กว่าจะเก็บกระเป๋าออกจากที่ทำงานก็มักจะหลังหกโมงเย็นไปแล้ว  แต่วันนี้กฤติกาอยู่พิมพ์รายงานการประชุมจนเย็นค่ำ เธออ่านตรวจทานอีกรอบแล้วจึงปริ้ตเอกสารใส่แฟ้มให้เรียบร้อย หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไหล่แล้วถือเอกสารไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของพี่ศศิ

ถ้า...ถ้าเธอไม่อยู่แล้วจะมีใครคิดถึงเธอบ้างไหมนะ

กฤติกาได้แต่ยิ้มเศร้าให้ตัวเอง เธอแพ้แล้ว อย่างที่พ่อพูดไว้จริงๆ เธอไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตที่กรุงเทพเลยสักนิด ดวงตาคู่สวยกวาดสายตามองรอบๆ อีกครั้งแล้วเดินออกมาจากห้องทำงาน ทว่าร่างของเธอก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกกำยำที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า

“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ!”  กฤติกาเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องเบิกตากลมโตกว้างแล้วเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“คุณไรอัน”

ประธานหนุ่มเห็นคนตัวเล็กถอยหลังเตรียมตั้งท่าจะหนีก็รีบยื่นมือไปโอบเอวบางมาแนบชิดกับร่างกำยำของตนอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนหญิงสาวไม่ทันตั้งหลัก ร่างเล็กเข้าไปซุกซบในอกของเขาแล้ว

“ได้เจอตัวสักที”

“คะ?”   ดวงตากลมกะพริบตาปริบๆ เขาพูดเรื่องอะไรกัน

มุมปากกระตุกยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เสียวสันหลังชอบกล กฤติกาพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนที่โอบรัด

“คุณทำได้แสบมากนะ กฤติกา!”

ประโยคของเขาทำให้เธอชะงัก หรือเขาจะโกรธเธอเรื่องคืนนั้น ดูท่าทางจะโกรธขนาดอยากฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆแล้ว!

            เพราะต้องการ ‘คุย’ เป็นการส่วนตัว ไรอัน โจนส์ กึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวขึ้นรถยุโรปแล้วขับมาที่คอนโดกลางกรุงของตน เมื่อมาถึงห้อง เขาก็จัดการล็อกประตูอย่างแน่นหนาให้มั่นใจว่าคราวนี้เธอจะไม่หนีเขาไปได้อีก หญิงสาวนั่งที่โซฟาตามที่เขาสั่ง เขาถอดเสื้อสูทออกตามด้วยเนคไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเพื่อคลายร้อน แต่หญิงสาวกลับนั่งไหล่ห่อบีบมือตัวเองแน่น ท่าทางตอนนี้ต่างจากผู้หญิงที่ชวนมีเซ็กส์กับเขาลิบลับ

            ดูไปดูมาก็น่ารักน่าเอ็นดูดีเหมือนกัน

            มือใหญ่เอื้อมมาจับมือเธอให้แยกออกจากกัน กฤติกาเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นว่าเขาโน้มตัวมาใกล้จนได้กลิ่นหอมผสมเหงื่อจางๆ ที่ชวนให้รู้สึกวาบหวามในช่องท้อง

            “จะบีบมืออะไรนักหนา ผมไม่ได้เรียกคุณมาฆ่าแกงเสียหน่อย”  เขายิ้มมุมปากแล้วเงยตัวขึ้น “ดื่มอะไรหน่อยไหม”

            หญิงสาวส่ายหน้าไปมาจนผมที่รวบเป็นหางม้าสั่นไหว แต่ไรอันเดินไปหยิบขวดน้ำแร่มาสองขวด เปิดฝาขวดแล้วส่งให้เธอ เมื่อหญิงสาวยื่นมือมารับแล้วจึงเปิดขวดของตัวเองยกขึ้นดื่มง่ายๆ  โดยไม่รู้ว่าสายตาของหญิงสาวเผลอจ้องมองลำคอของเขา ทั้งที่ไม่หิวน้ำก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที กฤติการีบยกน้ำขึ้นดื่ม แต่เพราะรีบร้อนจึงสำลัก

            “โอ๊ะ! โทษที ปกติไม่ค่อยรับแขกเลยไม่ได้เอาแก้วน้ำให้”

ไรอันพูดตามจริง ถ้าจะหิ้วผู้หญิงมามีเซ็กส์ด้วย เขาจะเปิดห้องที่โรงแรมไม่เคยพาใครมาที่ห้องนอนอย่างนี้  ส่วนเธอคือคนแรกที่เขาละเมิดกฎของตัวเอง เอาเถอะ ยังไงเธอก็ทำเขาให้ทลายกฎของตัวเองมาหลายข้อแล้ว

            “ไม่ค่ะ ฉันผิดเอง ไม่ระวังเอง”  เธอยกหลังมือเช็ดมุมปากอย่างลืมตัว รู้สึกชื้นที่อกเสื้อจึงก้มมอง  เสื้อเชิ้ตสีครีมเปียกน้ำจนเห็นชุดชั้นในลูกไม้สีพีช

            “ขอโทษค่ะ ขอโทษ”  เธอรีบพูดขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นปิด แต่อีกฝ่ายกลับขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งแล้วเอ่ยถาม

            “ปกติพูดขอโทษบ่อยแบบนี้เหรอ”  เขาส่ายหน้าไปมาแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูส่งให้เธอซับน้ำ “พูดขอโทษบ่อยไปก็ฟังดูไม่ค่อยจริงใจนะ”

            “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ”  คราวนี้เธอยกมือขึ้นปิดปาก เธอพูด ‘ขอโทษ’ อีกแล้ว

            ไรอันหลุดหัวเราะออกแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองดูท่าทีตื่นกลัวของอีกฝ่าย จากประสบการณ์ชีวิตทำให้มั่นใจได้ว่าเธอไม่ได้เสแสร้งทำตัวไร้เดียงสา แต่นี่เป็น ‘นิสัย’ของเธอจริงๆ

            เห็นรอยยิ้มแบบที่ไม่เคยเห็นทำให้กฤติกาเริ่มผ่อนคลายลง คราวนี้เธอต้อง ‘ขอโทษ’ เขาแล้วจริงๆ เธอสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยประโยคนั้นออกมาอีกครั้ง

            “ขอโทษนะคะ”

            “คราวนี้เรื่องอะไร”  เขายิ้มแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้บุบนวมตัวใหญ่ เพิ่งสังเกตว่าหญิงสาวแต่งหน้าบางๆ แต่น่ามอง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูอมส้มดูเหมาะกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อะไรๆ ใต้เสื้อผ้าไม่เล็กอย่างที่คิด เขายังจำได้ว่าภายใต้เสื้อผ้าเรียบง่ายนี้คือหน้าอกพอดีมือกับสะโพกผายที่เย้ายวนชวนขย่มเหลือเกิน

            “เรื่องคืนนั้น...”

            “อ้อ...ใช่...เรื่องคืนนั้นคุณสมควรขอโทษผม...”

            กฤติยายิ้มเศร้า ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็พูดไปเลยแล้วกัน จะได้ไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก

            “ต้องขอโทษมากๆ นะคะ คือ...ฉันไม่เจียมตัวเอง ไม่มีประสบการณ์ ทำอะไรไม่เป็นเลยทำให้บอส ไม่มีความสุข ฉัน...ฉันต้องขอโทษอีกครั้งค่ะ”

            คราวนี้ไรอันเป็นฝ่ายอ้าปากค้าง  เขามั่นใจว่าฟังภาษาไทยได้เข้าใจความหมายเป็นอย่างดี แต่...แต่เธอพูดเรื่องอะไร  หรือว่า...เธอเข้าใจไปว่าเพราะตัวเองเป็นสาวเวอร์จิ้นไม่มีประสบการณ์เลยทำให้เขาไม่มีความสุข

            กฤติกาเห็นเขานิ่งงันไป คราวนี้ทั้งอายทั้งกลัว ไม่กล้าสู้หน้าเขาอีก เธอรีบร้อนลนลานลุกขึ้นจากโซฟา ยังไงก็ยังไม่หน้าหนาพอจะทนอยู่อย่างนี้ต่อไปได้ ทว่าเพียงก้าวได้สองก้าวแขกก็ถูกฉุดไว้ก่อน หญิงสาวเสียหลักนั่งลงบนตักแกร่งของบอสหนุ่ม

            “คุณไรอัน”

            “ให้ตายสิ” เขาสบถ รู้สึกว่าเขาจะพูดประโยคนี้บ่อยเกินไปแล้ว

“เรื่องที่คุณต้องขอโทษผมคือที่คุณโกหกเรื่องวันเกิดแล้วหนีกลับออกไปโดยไม่บอกผม รวมทั้งไม่ได้บอกชื่อของคุณทำให้ผมต้องวุ่นวายตามหาคุณอยู่ตั้งหลายวัน”

            “บอสตามหาฉันเหรอคะ”  เธอกะพริบตาปริบๆอย่างงุนงง ลืมไปว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่บนตักของเขา “ทำไมต้องตามหาฉัน”

            “ก็เรื่องคืนนั้นมันยังไม่จบ นั้นมันแค่เริ่มต้น ผมเป็นคนไม่ชอบทำอะไรค้างคาเลยต้องตามหาคุณมาทำเรื่องในคืนนั้นให้จบ”

            “ยัง...ยังไม่จบ?”  เธอเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย ถึงเธอจะมือใหม่เรื่องบนเตียงแต่ก็จำได้ว่าเขาก็ ‘เสร็จ’ ตามเธอไปเหมือนกันนี่นะ “ยัง...ยังมีต่ออีกหรือคะ?”

            “อืม” เขารับคำแล้วกลั้นยิ้ม ยัยเวอร์จิ้นนี้ไม่รู้เรื่องเลย ถ้าเขาไม่สอนเห็นทีคงจะเข้าใจผิดไปแน่ๆ

            “ต้อง...ต้องทำ...ทำอะไรคะ”  ก็เท่าที่เคยดูคลิปโป๊ หรือหนังAV มันก็...ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่ กฤติกาพยายามเค้นสมองคิดว่าตัวเองพลาดเรื่องอะไรไป

            ไรอันไม่ปล่อยให้หญิงสาวคิดไปคนเดียวนานนัก เขาจับปลายคางของเธอไว้แล้วประกบริมฝีปากขบเม้มกลีบปากสีหวานบังคับให้เธอเปิดปากเพื่อแทรกเรียวลิ้นไปหยอกล้อกับลิ้นน้อยๆ ของเธอ  หญิงสาวเบิกตากว้างไม่คิดว่าบอสหนุ่มจะจูบเธอ  มือข้างหนึ่งของเขาเกี่ยวยางรัดผมของเธอออก ปล่อยเส้นผมยาวสยายลงเต็มแผ่นหลัง และเมื่อเธอจูบตอบแบบกล้าๆกลัวๆ เขาก็เลื่อนมือลงปลดกระดุมเสื้อของเธอออก ลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่ม เกาะกุมทรวงอกที่อยู่ใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีพีช  เสียงครางเบาๆ ผ่านลำคอของหญิงสาว มือไม้เลื่อนมาเปะปะบนแผงอกอย่างไม่รู้ตัว เขาถอนจูบมองใบหน้าแดงเรื่อ มือเล็กชะงักแล้วรีบชักกลับ แต่เขาคว้าไว้ก่อน