Chapter 1: When the Lights Went Out

Nakatayo si Inara sa ilalim ng makinang na liwanag ng chandelier, dahilan para ang simpleng puting bestida na suot niya ay magmukhang mas elegante sa paningin ng mga taong naroon. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay habang magkadikit ang mga ito sa harap niya.

Araw ng selebrasyon para sa napagkasunduang kasal niya, pero hindi niya kilala kung sino ang magiging mapapangasawa niya. Ang alam lang ni Inara ay kailangan ng kanyang lola ng agarang operasyon, at wala siyang sapat na pera para rito. Hanggang sa isang araw, lumapit sa kanya ang ama ng lalaking hindi niya kilala.

“Pakasalan mo ang anak ko, at sasagutin ko lahat ng gastusin para sa operasyon ng iyong lola.”

Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip niya ang alok na iyon ng ginoo. Noong una, parang iyon na ang himalang hinihintay niya para iligtas ang buhay nila ng kanyang lola. Pero ngayong nasa harap na siya ng maraming tao, pakiramdam niya ay para siyang nahulog sa bitag na siya mismo ang pinili at tinanggap.

Dahan-dahan siyang naglakad sa mahabang pulang carpet. Pinipilit niyang panatilihing kalmado ang sarili habang papalapit sa patriarch ng pamilya El Davion, si Don Adalvino Khalif El Davion.

Habang naglalakad, pasimple siyang lumilinga sa paligid, hinahanap ang lalaking nakatakda niyang pakasalan.

‘Nasaan siya?’

Magsisimula na ang seremonya, pero hanggang ngayon ay wala pa rin ang lalaki. Ang upuang para sa kanya sa tabi ay bakante pa rin. Dahil doon, unti-unting nag-umpisa ang bulungan ng mga bisita.

“Ano na ba ang nangyayari? Bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin dumarating ang Young Master?”

“Baka naman ayaw niya sa babaeng pakakasalan?”

“Sino ba iyang babae na ‘yan? Wala namang balita na may girlfriend ang Young Master. Ni minsan, hindi ko pa siya nakita.”

“Nakakahiya naman. Kasunduan sa kasal pero wala ang groom?”

“Parang hindi pinapahalagahan ng pamilya El Davion ang babaeng iyan. Sa laki ng pangalan nila, nakakahiya ang ganitong okasyon.”

Ang bawat bulong ay parang matatalim na kutsilyong tumatama kay Inara. Napakuyom siya ng mga kamay at halos bumaon ang mga kuko sa kanyang palad.

‘Calm down, Inara. Huwag mong hayaang makaapekto ang sinasabi nila. Hindi puwedeng ngayon ka pa susuko. Para ito sa operasyon ni Lola Evelyn.’

Bago pa tuluyang mawala ang pilit na ngiti niya, biglang tumayo si Don Khalif at malakas na hinampas ang kamay sa mesa.

“Enough!” sigaw nito. “Anyone who dares to insult my daughter-in-law will be standing against the El Davion family.”

Napasinghap ang mga bisita. Mabigat at matalim ang boses ni Don Khalif.

“Let this be clear. Inara is the only woman worthy to carry our name. From this day on, you will show her the respect she deserves!”

Biglang natahimik ang buong lugar. Huminga nang malalim si Don Khalif bago nagpatuloy, mas banayad na ang tono.

“As for my son, Kaizan, his flight was delayed due to the branch company’s initial public offering. He will return once he finishes his work there.”

Nakahinga nang maluwag si Inara. Ibig sabihin, hindi talaga darating ang lalaki ngayong gabi. Mas mabuti na rin iyon, dahil hindi pa siya handang humarap sa estrangherong biglang naging fiancé niya.

Matapos utusan ang mga katulong na asikasuhin ang mga bisita, muling hinarap ni Don Khalif si Inara.

“You are now the future daughter-in-law of our family, Inara. Once you and Kaizan wed on the 28th of next month, you will officially become part of the El Davion household. If anyone wrongs you, come to me and I will deal with it. For now, I will have the servants take you to your room so you can rest. You must be tired.”

Napalunok si Inara.

‘Next month na agad ang kasal?! Diyos ko!’

“S-Salamat po, D-Dad.”

Tumango siya nang mahinahon, pero magulo pa rin ang isip niya. Isa lang ang malinaw sa kanya, kahit ano pa man ito, siya ay magpapakasal sa estrangherong lalaking ang tanging alam niya ang apelyido nito. El Davion. Iyon lang ang paraan para mailigtas ang kanyang lola.

Pagdating niya sa silid, napagtanto niyang naiwan niya ang cellphone sa baba. Agad siyang bumalik, at habang kinukuha ito sa mesa, narinig niya ang pamilyar na boses ni Don Khalif mula sa study room.

“Hindi ka pumunta sa sarili mong engagement party. Gaano ba talaga katigas ang ulo mo, Arlend Kaizan El Davion?!” galit na galit ang tinig nito. “Listen to me, Arlend! Pakakasalan mo siya, gusto mo man o hindi! Wala kang karapatang tumanggi!”

Sandaling katahimikan ang sumunod. Sa palagay ni Inara, ang anak naman nito ang nagsasalita sa kabilang linya.

“Wala akong pakialam kung nasaan ka man lupalop sa mundo. Umuwi ka rito sa loob ng isang oras at humarap sa fiancée mo. Naiintindihan mo ba ako?”

Muling natahimik ang silid, pero nang magsalita ulit si Don Khalif, mas naging malamig ang boses nito.

“Akala mo ba hindi ko alam ang mga ginawa mo? This marriage is for your own good. One hour, Kaizan. No excuses.”

Pagkatapos noon, malakas na ibinaba ng Don ang telepono. Nanigas si Inara sa kinatatayuan. Hindi niya gustong makinig, pero huli na ang lahat.

‘Kung ganoon, hindi dahil delayed ang flight kaya wala siya, kundi dahil ayaw niya talagang magpakasal?’

Akala niya abala lang ito sa trabaho. Pero ngayon, malinaw na ang lahat. Tulad niya, hindi rin nito gusto ang kasal na ito.

‘Pero kung ayaw niya, bakit ganoon na lang ka-pilit si Don Adalvino? May tinatago ba siya?’

Paulit-ulit iyon sa isip niya hanggang mapagod siya sa kakaisip.

‘Bahala na. Haharapin ko na lang kapag nandiyan na.’

Pagod na pagod na siya nang gabing iyon. Humiga siya sa kama, unti-unting lumuwag ang pakiramdam. Sabi ni Don Adalvino, darating si Kaizan sa loob ng isang oras, kaya naghintay siya kahit inaantok at hindi mapakali.

Lumipas ang isang oras.

Dalawa.

Wala pa rin.

Napabuntong-hininga siya at naisip na baka hindi na nga darating ang lalaki.

Pinatay niya ang ilaw, humiga sa kama, at binalot ang sarili sa makapal na kumot. Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata hanggang sa lamunin siya ng antok.

Pero bago pa siya tuluyang makatulog, may kakaiba siyang naramdaman sa paligid. Para bang may bigat na dumagan sa kanyang dibdib, mabigat at nakakasakal.

Napakislot siya, halos hindi makahinga. At sa gitna ng dilim, naramdaman niyang may ibang presensya sa silid.

“Ahhh—!”

Ang sigaw niya ay bumasag sa katahimikan ng gabi. Dahil sa madilim na silid, may ibang tao bukod sa kaniya.

May nakadagan sa kanya!